Nothing Hurts - Male Bonding

Wat krijgen we nou? Grunge, dat was toch iets van begin jaren '90 en nu toch al lang dood en begraven? Grunge, dat was toch eigenlijk al voorbij voordat het goed en wel begonnen was? Die spaarzame interessante grungebands hadden hun platen toch al uitgebracht voordat Kurt C. tegen wil en dank vaandeldrager werd en er een label op deze stroming werd geplakt? Daarna volgenden slechts hele slechte klonen die weerzinwekkende platen mochten uitbrengen. Het was natuurlijk niet allemaal kommer en kwel wat er te horen was. Dat beseft het uit Engeland afkomstige Male Bonding ook. Het trio heeft van Nothing Hurts geen platte nostalgische trip gemaakt. Het schurkt net zo makkelijk tegen poppunk en rammelde indierock aan als tegen grunge. Mocht hij in staat zijn deze plaat te horen, dan zal Kurt C. zich niet omdraaien in zijn graf. Misschien zal er zelfs een bescheiden applausje volgen als hij zijn bleke beenderen tegen elkaar aanslaat. Voor heel even dan, want Nothing Hurts is een aangenaam plaatje dat lekker in het gehoor klinkt, maar niet een plaat waar lang bij stil dient te worden gestaan.

Maandag 31 Mei 2010 at 9:15 pm Geen reacties

Infinite Arms - Band Of Horses

Voor Band Of Horses zal ik vermoedelijk altijd een zwak houden. Ook al zou de band drie prutalbums achter elkaar uitbrengen, er zal altijd iets uit te halen zijn dat zo'n album verheft boven de meeste platen van andere bands. Niet dat ik Ben Bridwell, het opperhoofd van de band, in staat acht om een plaat vol bagger te produceren, laat staan drie op een rij. Op Infinite Arms gaat de band verder waar het de twee vorige albums mee begonnen was; een combinatie van indierock en country. Mijn voornaamste punten van kritiek is dat te veel nummers op de plaat eigenlijk heel braaf zijn en lijden aan een gebrek aan pit. Een knaller als The Funeral staat niet op de plaat en als het tempo eindelijk omhoog gaat, zoals in bijvoorbeeld NW Apt., dan klinken de drums ronduit saai en ongeinspireerd. Dat kan beter! Ondanks het gegeven dat ook dit album van Band Of Horses een stuk minder is dan de debuutplaat, blijf ik dus een zwak houden voor Ben Bridwell en consorten. Het gezelschap wordt omringt door een zweem van genialiteit. Ook Infinite Arms blijf ik, met al zijn tekortkomingen, opvallend vaak draaien. Weliswaar wordt het nooit een intensieve luisterervaring, maar blijft er toch genoeg over om het een mooie, derde plaat te mogen noemen.

Vrijdag 28 Mei 2010 at 9:19 pm Geen reacties

No Singles - Japandroids

Alleen de hele attente hipster had voor vorig jaar al een plaat van Japandroids in huis. Net zoals de meesten maakte ik vorig jaar kennis met het Canadese duo dankzij het geweldige full-length debuut Post-Nothing. Een van de beste platen van het afgelopen decennium getuige de 98ste plaats in de top 100 van de jaren nul nul. Voordat Post-Nothing uitkwam had de band reeds twee ep's in zeer beperkte oplage in eigen beheer uitgebracht. All Lies en Lullaby Death Jams. Uit respectievelijk 2007 en 2008. De sterkste nummers hebben hetzelfde hoge niveau als de nummers op Post-Nothing.  De riffs zijn weer dodelijk, de distortion regelmatig mensonterend en drummer David Prowse weet maar van geen ophouden. Volgens mij drumt hij nog door als zijn drums al lang en breed zijn ingepakt. Er staan wel een paar fillers tussen de killers, maar dat zal de pret geen moment drukken. Eenieder die Post-Nothing op de juiste waarde wist in te schatten, kan met deze verzamelaar ook uitstekend uit de voeten. De band staat over een paar weken op Nederlandse podia. Mis het niet!

Dinsdag 25 Mei 2010 at 9:45 pm Geen reacties

Crush Depth - Chrome Hoof

Een flinke tegenvaller. Zo mag Crush Depth wel omschreven worden. Drie jaar na debuutplaat Pre-Emptive False Rapture  is de opvolger er eindelijk, maar Crush Depth blijkt een lege huls te zijn. Voor zover Chrome Hoof er al iets van een ziel in had
willen stoppen, het blijkt tevergeefs te zijn geweest. Doodzonde, want als Chrome Hoof optreedt mag een zeer intense show verwacht worden en aan die verwachtingen wordt altijd voldaan. Kennelijk is in de transformatie van de band van podium naar studio iets chronisch misgegaan, want de nieuwe plaat is zo plat als een dubbeltje en een vreselijke klinische bedoeling. Live is de band nog steeds een absolute aanrader. Het hoogtepunt van het Eurosonicfestival van een paar jaar geleden en ook de debuutplaat heeft zo zijn momenten. Crush Depth moeten we echter maar snel vergeten. Wellicht is een liveplaat een goed idee? Of nee, beter nog, een live dvd. Of misschien is de impact van Chrome Hoof alleen voelbaar in een oververhitte zaal, terwijl de zingende voodoopriesteres from outta space het publiek kwaad aanstaart?

Maandag 24 Mei 2010 at 9:32 pm Geen reacties

What To Do - Sidewalk

Van Baskische punk uit de jaren '80 naar Utrechtse punk anno nu. Vorig jaar verscheen er al een leuke demo van het Utrechtse Sidewalk en dit jaar komen de weekendpunks met een drie nummers tellende cd. Op What To Do heeft het trio flinke stappen gezet. Allemaal in de goede richting. Verwacht geen woedende, wild om zich heenslaande punk. Het moet vooral leuk blijven en dat laatste lukt goed. Geheel oppervlakkig blijft het overigens niet. Op Senseless is wel degelijk iets van woede en protest te bespeuren. De gitaar had van mij nog iets meer naar voren in de mix gemogen ten koste van de zang. Sidewalk bezit het vermogen om eenvoudige punknummers zonder verdere opsmuk op te nemen en te laten klinken alsof de nummers zo uit de mouw zijn geschud. Nog een beetje verder sleutelen en Sidewalk mag in staat worden geacht om een hele plaat lang te overtuigen.

Zaterdag 22 Mei 2010 at 4:37 pm Geen reacties

Maldito País - Eskorbuto

Baskische punk. Ik ben geen kenner, maar een band die in 1980 wordt opgericht in een land dat net een paar jaar het juk van de dictatuur van een ouderwetse fascist heeft afgeworpen en ook nog eens in een gebied dat graag de onafhankelijk  op geweldadige manier wil bereiken, moet iets interessants opleveren. In Baskenland was nog veel meer ontevredenheid, de urbanisatie had een grote vlucht genomen. Dat ging allemaal ten koste van de inwoners en bracht veel onrust onder de bevolking. De ideale voedingsbodem voor een punkband. Eskorbuto was een Spaanstalige punkband in groeide in de loop der jaren uit tot een zeer invloedrijke band in de Spaanstalige wereld. De band heeft enkele platen gemaakt, maar het veelvuldige drugsgebruik met de dood tot gevolg brak de band uiteindelijk op. Op de verzamelplaat Maldito País staan alle opnames die bewaard zijn gebleven van de periode voordat de eerste plaat van Eskorbuto uitkwam. Demo's, oefensessies en live-opnamens. De geluidskwaliteit laat regelmatig te wensen over en maakt van Maldito País geen noodzakelijke aanschaf, maar de furie en de onafhankelijke houding van de band staan immer fier overeind.

Woensdag 19 Mei 2010 at 8:47 pm Geen reacties

Two Headed Demon - Urban Junior

Er zijn one mand bands die klinken als een one man band en er zijn one man bands waarvan het moeilijk is voor te stellen dat er maar één persoon verantwoordelijk is voor wat er te horen valt op een plaat. In die laatste categorie valt Urban Junior. Deze Zwitser speelt op zijn gitaar, drumt tegenlijkertijd, weet ondertussen ook een uiterst basale synthesizer te bespelen en versterkt zijn vocalen met een megafoon. Hot Shit From Switzerland noemt hij het zelf in het openingsnummer met die titel. Op Two Headed Demon wordt zonder pardon van stijl gewisseld. Dat kost Urban Junior kennelijk geen enkele moeite. Platenmaatschappij Voodoo Rhythm Records (daar zijn ze weer!) noemt het heel treffend SWISS-SPANKIN-ELECTRO-TRASH-GARAGE-BOOGIE-DISCO-BLUES-PUNK!. Urban Junior eert ondertussen zijn Zwitserse wortels door een nummer te coveren van zijn landgenoten Kleenex, het eerste Zwitserse nummer dat werd gespeeld op een sessie van John Peel. Op het eind van Two Headed Demon wordt de hulp ingeroepen van een kinderkoor dat moeiteloos zingt dat Urband Junior zo hot is als shit and piss en zijn nieuwe plaat een modern classic. Daar is geen woord van gelogen.

Maandag 17 Mei 2010 at 8:33 pm Geen reacties

Eve - Ufomammut

Een heel album waarop Eva, de eerste vrouw op aarde, centraal staat. Kom er maar op. Het Italiaanse Ufomammut vindt het blijkbaar een goed uitgangspunt. Deze doomband heeft er 45 minuten voor uitgetrokken om het idee vorm te geven. Eve bestaat eigenlijk uit een lang nummer dat in vijf stukken is gehakt, keurig getiteld I tot en met V. Eva was de eerste rebel op aarde en dat zullen we weten ook. De gevolgen van haar rebellie zijn nog altijd zichtbaar en voelbaar. Het paradijs kunnen we dankzij deze dame vergeten. Het verbaast daarom niet dat de riffs (of is het een variate op een en dezelfde riff?) log en donker zijn en dat de enige stemmen die op de achtergrond hoorbaar zijn uit ondefinieerbaar gemompel bestaan en uitmonden in ijselijk gekrijs. Ufomammut neemt de tijd om het verhaal te vertellen. Op sommige momenten dreigt de boel dankzij minutenlange ambientdrones te imploderen, maar vlak voordat het zover is volgt een gitaarexplosie. De terugkerende patronen op de plaat worden steeds intenser en eindigen in een verdacht onschuldige melodie in V. Als een echte femme fatale laat Eve je er toch weer intrappen en ben je als man feitelijk volledig overgeleverd aan haar grillen.

Zaterdag 15 Mei 2010 at 8:28 pm Geen reacties

Your Future Our Clutter - The Fall

Dat The Fall een belangrijke band is en dat iedere muziekliefhebber volgens mijn bescheiden mening minimaal een plaat van deze band in de kast moet hebben staan om überhaupt het recht te hebben Planet Trash te bezoeken, staat buiten kijf. Maar om nou te zeggen dat Mark E. Smiths muzikale uitlaatklep de afgelopen jaren sterke platen heeft afgeleverd, nou nee. De laatste plaat die ik van The Fall heb aangeschaft is een verzamelplaat met nummers uit het eind van de jaren '70 en eerste helft van de jaren '80. Daarna werden de platen steeds onevenwichtiger, om het eufemistisch uit te drukken. In 2010 komt daar ineens verandering in. Het personeel van Smith is altijd inwisselbaar gebleken, maar hij heeft voor Your Future Our Clutter een stel muzikanten verzameld die het beste in elkaar naar boven brengen. Het blijkt toch een voordeel te zijn je personeel niet na iedere plaat te ontslaan, want met dezelfde mensen maakte hij ook de vorige plaat van The Fall. Zelf gaat hij weer ouderwets tekeer, met een niet aflatende hoeveelhied sarcasme en kwaadheid. Your Future Our Clutter zit vol venijn en maakt in een klap alle slappe platen van alle slappe Engelse bandjes van de afgelopen jaren volkomen belachelijk.

Donderdag 13 Mei 2010 at 9:48 pm Vier reacties

Circle The Wagons - Darkthrone

Fenriz en Nocturno Culto zijn ook de afgelopen koude, Noorse winter goed doorgekomen. De nieuwe plaat van Darkthrone heeft de titel Circle The Wagons meegekregen en ligt in het verlengde van de vorige drie platen The Cult Is Alive, FOAD en Dark Thrones And Black Flags. Dit betekent dat er van de black metal invloeden nog bijster weinig over is en er vooral wordt gerefeerd aan metal en punk uit de jaren '80. Volgens het duo het tijdperk waarin deze genres nog zorgden voor vernieuwingsdrift die hedentendage ver te zoeken is. Goed punt, maar Darkthrone doet er op het nieuwe album te weinig mee. Er staan op Circle The Wagons een paar nummers die memorabel zijn, zoals bijvoorbeeld het voor Darkthrone begrippen opvallend lichtvoetige I Am The Working Class, maar ook een hele zwik nummers die maar niet willen beklijven. De riffs zijn nog steeds lekker log en qua stijl wordt er voorzichtig opgeschoven in de richting van Motörhead. Het maakt van Circle The Wagons zeker geen slechte plaat, maar waar de vorige drie platen wel wisten te overtuigen blijf ik na het beluisteren van de nieuwe plaat keer op keer met het gevoel zitten dat die platen simpelweg beter zijn dan deze.

Woensdag 12 Mei 2010 at 8:22 pm Geen reacties

Wounded Lion - Wounded Lion

Hoe ze het doen weet ik niet, maar de jongens en meisjes van In The Red Records lukt het keer op keer om de krenten uit de pap te pikken. Dit keer met het voor mij volstrekt onbekende Wounded Lion. De band is afkomstig uit Los Angeles, maar klinkt meer als een band dat afkomstig is van de andere kant van de Verenigde Staten. Het doet denken aan de Modern Lovers en aan de gortdroge beginperiode van Talking Heads. Maar Wounded Lion heeft bovenal een goed gevoel voor popliedjes afkomstig uit de garage. Op de bas en gitaar zit heerlijke distortion en de zanger zingt stoicijns, klinkt een beetje als David Byrne en houdt het simpel. Dat laatste lijkt het credo van de band. Geen onnodige dingen doen, alleen de essentiële elementen benadrukken. Dat lukt Wounded Lion in ieder nummer. Met bijvoorbeeld een sporadisch gebruik van een orgel op de achtergrond, dat het nummer precies goed inkleurt. Deze debuutplaat kent een dozijn wonderschone nummers. Doe jezelf een plezier, schaf deze plaat onmiddellijk aan en geef je platencollectie een kwaliteitsinjectie van dertig geniale minuten.

Zondag 09 Mei 2010 at 10:21 pm Geen reacties

Escape - Moon Duo

Het ligt nogal voor de hand en de uit San Fransico afkomstige band genaamd Moon Duo bestaat dan ook uit twee personen. Te weten Erik "Ripley" Johnson, die men zou kunnen kennen van Wooden Shjips alwaar hij gitaar speelt en zingt en een zekere Sanae Yamada die verantwoordelijk is voor de keyboardpartijen op Escape. Het tweetal geeft een nieuwe draai aan krautrock door er een flinke drone aan toe te voegen. In een half uur komen vier nummers langs. Vol met spaceriffs en fluisterzang en allemaal zeer repetitief. Johnson weet de juiste snaren te raken en trakteert met enige regelmaat op gitaarpartijen waar bijzonder fraaie hoeveelheden fuzz en distortion de boventoon voeren. Openingsnummer Motorcycle, I Love You geeft alleen al redenen genoeg om deze plaat aan te schaffen. Wat het nummer met motoren te maken heeft, wordt niet direct duidelijk. Mijn associatie gaat meer richting golvende landschappen die constant van vorm veranderen en waarbij mijn orientatievermogen ernstig wordt aangetast. Vlak voordat het me helemaal zwart voor de ogen wordt, draait Moon Duo een eind aan het nummer. Als deze plaat je eenmaal te pakken heeft, is er geen ontsnappen meer aan.

Zaterdag 08 Mei 2010 at 11:43 pm Twee reacties

The Hex Dispensers + Vegas Kings @ Vera

In 2008 maakte The Hex Dispensers al indruk tijdens het concert in Vera. Een plaat en twee jaar verder deed de uit Austin, Texas afkomstige band het nog eens dunnetjes over. Dit keer was er voldoende songmateriaal aanwezig om een heel concert te vullen zonder dat er nummers tweemaal gespeeld hoefden te worden om de honger van het aanwezig publiek te stillen. Nadat de Vegas Kings als opwarmertje mocht fungeren en met standaard bulldozerrock en een verrassend sterke cover van The Scientists op de proppen kwam, was het eindelijk de beurt aan The Hex Dispensers. De band liet niets aan toeval over en wist vanaf het eerste nummer keer op keer de zenuwen van garagerock en punk bloot te leggen. Toen Alex Cuervo een poging tot een ballad deed, deed dit even de wenkbrauwen fronsen, maar zelfs dit beheerste de band. De Texanen maakten alle hooggespannen verwachtingen naar aanleiding van het vorige concert en twee klasseplaten volledig waar. The Hex Dispensers mag je gewoonweg niet missen.

Vrijdag 07 Mei 2010 at 10:27 am Twee reacties

Concerto For The Undead - Stigma

Het uit Italië afkomstige Stigma weet een leuke combinatie te maken van horror en metal. Of leuk, een hele plaat van deze band is toch wel een hele zit. Een of twee nummers is leuk, daarna gaat de humor, het eenzijdige gegrunt en de standaard death metal toch een beetje vervelen. Vergelijk Stigma met Cradle Of Filth dat zwaar aan de death metal gaat, maar verder niet veel variatie weet aan te brengen. Geen zombie zal er wakker van liggen, maar zich vrolijk omdraaien in zijn graf. Hier komt hij zijn graf niet voor uit. Dat lijkt me niet de bedoeling voor een Concerto For The Undead. Voor een hardcore metalfan zal deze plaat goed klinken, al zal hij er geen nieuwe dingen in ontdekken. Prima plaat dus voor de niet-kritische metalfan. Ieder ander kan na twee nummers verder lopen naar de platenbak waar de wat spannender nieuwe releases liggen. Daarover binnenkort meer, het is namelijk niet alleen maar kommer en kwel aan het nieuwe platenfront. Om toch nog positief te eindigen: zowel de hoes als de songtitels zijn de moeite van het bekijken waard.

Donderdag 06 Mei 2010 at 7:53 pm Geen reacties

Listen Closelier - The Frowning Clouds

Was ik er toch bijna helemaal ingetrapt. Meestal lees ik de bij een promo-cd bijgevoegde bio niet. Daar staat zelden informatie in die goed bruikbaar is en de plaat wordt standaard de hemel ingeprezen. Weer een klassieker, terwijl het de zoveelste dertien in een dozijn-plaat betreft. Bij deze plaat van The Frowning Clouds las ik de bio voor de verandering wel, maar niet goed. Mijn oog viel op het jaartal 1965 en ik ging er vanuit dat dit een re-release was van een plaat uit lang vervlogen tijden. Tijdens het luisteren dacht ik aan The Frowning Clouds die in 1965 best een aardige plaat hadden uitgebracht, maar net als zoveel bands niet wisten door te breken naar het grote publiek. In de slipstream van bijvoorbeeld The Rolling Stones had dat op basis van Listen Closelier best gekund. Maar wacht even, de titel is toch Listen Closelier? Ik besloot op basis van de titel nogmaals te luisteren en toch ook maar die bio goed te lezen. En wat blijkt? Dit is helemaal geen plaat uit 1965! Deze plaat komt gewoon uit 2010 en The Frowning Clouds is een band dat bestaat uit een stel piepjonge Australiërs die hun uiterste best gedaan hebben om een plaat op te nemen die klinkt alsof het 45 jaar geleden is. Dat is ze verdomd goed gelukt.

Woensdag 05 Mei 2010 at 10:09 pm Geen reacties

Big Red & Barbacoa - Hacienda

Barbacoa is vlees dat langzaam gaar dient te worden en van oorsprong uit Mexico komt. Net zoals Hacienda met zijn tweede plaat Big Red & Barbacoa. Het kwartet is afkomstig uit het diepe zuiden van Texas en dat is duidelijk hoorbaar. Op de plaat wordt heel langzaam een lekker potje gekookt. Haast is niet geboden, hoeveelheden doen er niet toe. Het gaat om kwaliteit. De band is behoorlijk gegroeid sinds debuut Loud Is The Night uit 2008. De band ging touren met The Black Keys en Dan Auerbach van diezelfde band nam de productie van Big Red & Barbacoa op zich. Maar waar luisteren we nu eigenlijk naar? Duidelijk hoorbaar is de bewondering dat het kwartet heeft voor de Beach Boys. Samen met Tex Mex de duidelijkst aanwezige herkenningspunten. Daarnaast worden de contouren zichtbaar van ouwe soul (denk aan Stax) en een vage vorm van psychedelica. Daarmee kom je aardig in de buurt om de plaat te beschrijven, maar er is nog veel meer te beleven. Daar dient echter, net zoals bij de bereiding van barbacoa, wel uitgebreid de tijd voor te worden genomen.

Dinsdag 04 Mei 2010 at 7:46 pm Geen reacties

Crude Futures - So So Modern

So So Modern houdt duidelijk niet van een subtiele aanpak. Alles wat de band voorhanden kan krijgen, wordt gebruikt. Dikke lagen synths worden gedumpt op nog dikkere gitaarlagen begeleid door pompeuze drums. Tijdens het luisteren naar Crude Futures dwalen de gedachten langzaam maar zeker af naar de punk-funk van het begin van het vorige decennium, terwijl de vocalen klinken alsof Perry Farrel bij At The Drive-In zingt. So So Modern houdt van verschillende muziekstijlen en wil dat de rest van de wereld graag laten weten. Zelfs matige doseringen afrobeat komen langs, maar de impact van Crude Futures is gering. De volle overtuiging ontbreekt. De plaat kent een paar aardige momenten, maar het ontbreekt aan werkelijke magische momenten en dat terwijl het kwartet zo hard zijn best doet om die wel te bereiken. De hele plaat doet nogal geforceerd aan. SSM doet zijn best om erg modern te klinken, maar blijft ondertussen met beide benen stevig op stukken land staan die al lang geleden ontdekt zijn. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest.

Maandag 03 Mei 2010 at 8:16 pm Geen reacties

Massa Hypnos - Awesome Color

Awesome Color laat op de Massa Hypnos horen waar het vandaan komt. De van oorsprong uit Michigan afkomstige band koppelt rauwe Detroitrock aan venijnige punk uit New York, de stad waar het trio al enige tijd bivakkeert. De band is jaren geleden door Thurston Moore van Sonic Youth ontdekt en werd direct getekend door diens Ecstatic Peace platenlabel. Ook de invloed van Sonic Youth is hoorbaar. Het tweede nummer Flying klinkt bijvoorbeeld als een mix van Sonic Youth met de Wedding Present. Massa Hypnos staat bol van verwijzingen naar andere bands. Er wordt links en rechts gejat, geleend en een draai gegeven aan hetgeen we al lang en breed kennen. Het maakt van de plaat een zeer vermakelijke luisterervaring en een feest der herkenning. Leuk gedaan die overgang van MC5, via Dead Boys naar Sonic Youth, maar het leidt wel af. Voor een band die al aan zijn derde plaat is toegekomen mag een eigen smoel verwacht worden en dat is bij Awesome Color nauwelijks het geval. De plaat klinkt als de debuutplaat van een stel jonge honden die al hun favoriete bands bij elkaar proberen te proppen. Gevolg; een leuke plaat in plaats van een absolute aanrader.

Zaterdag 01 Mei 2010 at 11:27 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed