Loud Squirt / Rene SG / The Hip Priests @ From Dusk Till Dawn

Voor alles is er een eerste keer, dus dit keer een avondje vuige punk 'n roll in het mondaine Assen. Locatie: rockkroeg From Dusk Till Dawn. Terwijl de kroeg langzaam maar zeker voller raakte, trok het trio Loud Squirt direct fel van leer. Met een enorme haast en een niet in toom te houden tsunami van energie spuugden de garagepunkers in krap twintig minuten acht ijzersterke songs recht in je gezicht. Dit was pas het derde optreden van deze Gronings-Drentse band, maar het leek net alsof ze het al weken achtereen iedere avond op deze manier doen. Nu zowel Catholic Boys als The Fatals niet meer bestaan, dient Loud Squirt zich aan als de natuurlijke opvolger. De band heeft allles in zich om na verloop van tijd een legendarische undergroundstatus te krijgen.

Ben je net een beetje bijgekomen en dan staat er vervolgens een ander waanzinnig trio op het podium, dat eigenlijk niet een podium genoemd mag worden. De speedrock van Rene SG kenmerkte zich gisteravond voornamelijk door zoveel mogelijk scheldwoorden in zo kort mogelijke nummers te proppen. En dat verging de heren uitstekend. Fucking Shit, Fucking Hell, Piece Of Shit. De volledige tekst van willekeurig drie nummers van deze Amsterdamse band.

Iets verder van huis kwamen de sleazy garagepunkers van The Hip Priests. Nottingham om exact te zijn. In 2007 wist de band te verrassen met de ijzersterke debuutplaat Tight ´N´ Exciting. Gisteravond ging de band uiterst stroef van start. Pas na vier nummers en een paar beledigingen richting het toen nog matte publiek ging het dak eraf. Zowel band als publiek ging helemaal los en zelfs met de spastische Michael Jacksonpasjes wist de zanger te imponeren. Binnenkort kan er nieuw plaatwerk verwacht worden van The Hip Priests. En zo stak The Hip Priests ondanks een regenbui Ass(en) On Fire.

Vrijdag 30 April 2010 at 8:04 pm Twee reacties

Happy Birthday - Happy Birthday

Happy Birthday is geen band waarover even makkelijk informatie kan worden opgezocht via google. De zoekvraag zal uitgebreid moeten worden. De combinatie Happy Birthday en Sub Pop, het label waarop de plaat is uitgebracht, levert
meer op. De band is opgericht door ene Kyle Thomas, een man die in verschillende bands speelt of heeft gespeeld en niet vast te pinnen is op een genre. Met Happy Birthday maakt hij lo-fi garagepop. Openingsnummer Girls FM is al een hit op Planet Trash en daar kunnen nog een paar Happy Birthday nummers bijkomen, want de meeste zijn uitermate aanstekelijk en worden al rammelend tot een rommelig geheel gekneed met de juiste hoeveelheden vervorming en verminking. Sub Pop was dusdanig onder de indruk van het songmateriaal dat de band al een contract kreeg voorgeschoteld, terwijl het nog niet eens een handvol optredens had gedaan. Een juiste keuze, want het is juist de imperfectie die deze plaat naar een hoger niveau tilt. Goed kunnen spelen en toch je plaat laten klinken alsof even op een verloren zondagmiddag op de rommelzolder in elkaar is geknutseld. Het is slechts weinigen gegeven, maar het is Kyle Thomas gelukt.

Woensdag 28 April 2010 at 8:20 pm Geen reacties

Lighthing From The North - .357 String Band

Mijn favoriete westernserie is Deadwood. Deze serie verdient een afgerond verhaal, maar helaas werd de stekker er op een gegeven moment uitgetrokken. Dat zal wel te maken hebben gehad met kijkcijfers en geld. Vooral dat laatste was een alles overheersende factor in de serie, samen met drank en vrouwen. Mochten de saloons in Deadwood een huisband nodig hebben gehad dan is de kans groot dat de keus op .357 String Band was gevallen. Deze outlaws maken een punkversie van bluegrass, waarin het leven van sex, drugs en rock 'n roll wordt bezongen. In films zie ik wel eens bands in een bar in het zuiden van Amerika spelen achter kippengaas. In het geval van .357 String Band lijkt me dit ook een goed idee. Niet om de band te beschermen tegen rondvliegende flessen bier, maar om het publiek te beschermen tegen deze band. De .357 String Band stookt ieder vuurtje vrolijk verder op zodat een knokpartij met een uiteindelijke schietpartij onomkoombaar lijkt. De bevolking van Deadwood mag elkaar dan naar het leven staan, over de muziek die als begeleiding tijdens de conflicten hoort te klinken, zullen ze het eens zijn geworden. Lightning From The North heet de nieuwe plaat.

Maandag 26 April 2010 at 9:02 pm Geen reacties

Right, Yeah - Thee Wylde Oscars

Het hoesje zette me even op het verkeerde been. Mijn gedachten dwaalden af naar al die bandjes van brave huisvaders die in het weekend heel rock 'n' roll de jaren '60 nog even herbeleven in het oefenhok. Daarnaast ook nog een bandnaam met literaire pretenties. Deze plaat van Thee Wylde Oscars zou wel eens een enorme domper kunnen worden.
Niets van dat alles! De jaren '60 staan weliswaar centraal bij deze Australiërs, maar ze hebben ook de energie van de punk van een decennium later in hun sound verwerkt. Ook fijne staaltjes powerpop passeren de revue, waardoor deze plaat een hele degelijke garagerockplaat is geworden. Het maakt van Right, Yeah een weliswaar weinig bijzondere, maar wel een pretentieloze en aangename luisterervaring. Zelfs de Velvet Undergroundcover in de vorm van White Light, White Heat doorstaat een kritische luistertest. Weliswaar met de hakken over de sloot, maar toch. Leuk plaatje van Thee Wylde Oscars.

Zondag 25 April 2010 at 8:23 pm Geen reacties

Stranger Than The Night - The Bullfight

Ik heb er geen enkel probleem mee als een band haar bewondering voor een bepaalde artiest niet onder stoelen of banken steekt. Die invloed mag wat mij betreft doorklinken in de nummers van desbetreffende band. Wel vervelend vind ik het als de bewondering doorslaat in een immitatie. Bij Stranger Than The Night kan ik me niet aan de indruk ontrekken dat Nick Cave de grote muzikale held is van de band. Het ligt er namelijk dik boven op. Vaak te dik. In die gevallen is The Bullfight Nick Cave And The Bad Seeds aan het immiteren met alle desastreuze gevolgen van dien. De popnoir van The Bullfight heeft de potentie om een diepe indruk op de luisteraar te maken, maar dan zullen de banden met Nick Cave resoluut moeten worden gebroken en zal een eigen stijl en richting moeten worden gevonden. Op Stranger Than The Night blijft de band maar rondjes draaien om de grote Nick Cave, waardoor The Bullfight zichzelf te kort doet. Gooi die ketenen af en verlos je van alle demonen. Inderdaad, precies zoals je grote held dat vroeger altijd deed, maar die heeft daardoor wel een hele eigen, unieke stijl ontwikkeld.

Zaterdag 24 April 2010 at 8:25 pm Geen reacties

The Fear Is Excruciating, But Therein Lies The Answer - Red Sparowes

Altijd prettig. Kunstvormen die voldoende ruimte overlaten voor eigen interpretatie. Red Sparowes doet dat op geheel eigen manier. De band uit Los Angeles bestaat uit ex-leden van Isis en Neurosis en uit nog wat van dat soort bands. Een zanger of zangeres wordt overbodig geacht. De luisteraar verzint zelf maar waar de muziek over gaat, daar is geen tekst voor nodig. Emoties worden pas puur als ze alleen door klanken worden vertegenwoordigd. Een beetje jazzpurist zit nu instemmend te knikken, al zal die niet snel op deze planeet terecht komen. De planeet waar Red Sparowes huist is dus zuiver instrumentaal met wisselende geluidsgolven. Soms sijpelt alles langzaam en soepel door, terwijl even later alles in een stroomversnelling komt. Ook komen de nodige drones voorbij, maar de kans op indutten biedt The Fear Is Excruciating, But Therein Lies the Answer niet. Daarvoor is de muziek te spannend. Het lijkt erop alsof er eerst een soundtrack is gemaakt en dat aan de hand daarvan een filmscript moet worden geschreven. De muziek verdient een prachtige film volop mysterie. Ik zeg; opsturen naar David Lynch die soundtrack.

Donderdag 22 April 2010 at 8:26 pm Geen reacties

¡Demolición! The Complete Recordings - Los Saicos

Je kan natuurlijk kiezen voor de mooie boxset met zes vinylsingles, maar dat luistert zo lastig op je mp3-speler. En overuren maakt deze release van Los Saicos op mijn mp3-speler. Om die reden ben ik dus erg tevreden met mijn cd-versie van deze release. Daarnaast is de boxset een stuk prijziger. Hoe ging het verhaal ook al weer? Los Saicos werd in 1964 in Peru opgericht door vier jongens die net de middelbare school hadden verlaten. in 1965 en 1966 brachten ze zes singles uit en werden daarna beschouwd als de meest originele en invloedrijke garagerockband uit Latijns-Amerika. De mythe wil dat het kwartet weliswaar van The Beatles en The Rolling Stones had gehoord, maar geen notie had van garagebands uit de Verenigde Staten. Het garage/surfgeluid hebben ze dus helemaal zelf bedacht. Of dat waar is valt natuurlijk te bezien en te lezen in de fraai vormgegeven booklet (in het Spaans en in het Engels). In het rijtje platen waar bijvoorbeeld The Sonics en The Monks staan, mag ¡Demolición! The Complete Recordings van Los Saicos simpelweg niet ontbreken.

Dinsdag 20 April 2010 at 8:26 pm Geen reacties

Clinging To A Scheme - The Radio Dept.

The Radio Dept. neemt de tijd om een plaat in elkaar te zetten. Pet Grief heette de vorige plaat en die verscheen in 2006. De release van opvolger Clinging To A Scheme werd eerder aangekondigd, maar keer op keer uitgesteld. Daarmee werd The Radio Dept. bijna de Guns 'n' Roses onder de indiepopbands. Op Clinging To A Scheme komen de onderdelen die van The Radio Dept. zo'n fascinerende band maken weer naar voren. Dromerige zang, onderkoelde fuzzpop en het immer aanwezig bakje grind dat er over uitgestrooid wordt. De band heeft de tijd genomen om om zich heen te kijken wat er gaande is. Zo is er bijvoorbeeld een voorzichtig dubstepprobeersel waarneembaar. De geprogrammeerde drums hadden wat pittiger gemogen. Voor meerdere nummers geldt dat ze niet intens genoeg zijn om de aandacht vast te houden. Ondanks het feit dat The Radio Dept. meer dan voldoende tijd heeft genomen om een sterk album af te leveren, kan ik na een heleboel luisterbeurten me niet aan de indruk onttrekken dat er meer in had gezeten. De band valt nog niet van haar voetstuk, maar begint op sommige momenten wel enigszins te wankelen.

Maandag 19 April 2010 at 8:07 pm Geen reacties

Demo - Bracelettes

Het concept is simpel, het resultaat soms ronduit verbluffend. Laat twee Japanse dames gitaar en bas spelen en zet voor beide fraaie gevormde monden een microfoon. Daarachter wordt een drummer gezet die de chaos voor zich enigszins in goede banen probeert te leiden. Uiteraard tevergeefs. Het uit Londen afkomstige Bracelettes maakt rudimentaire punk rechtstreeks uit de garage. De dames Satori en Ayako wisselen elkaar wat de zang betreft af. Of het echt zingen is, valt te betwisten. Er worden kreten geslaakt die worden ondergedompeld in primitieve riffs en een onverstoorbaar doordrummende Mark, behept met fraaie pornosnor. Voorlopig moeten we het doen met een demo cd met zes nummers en wat nummers op de myspacepagina van Bracelettes. Van mij mag daar snel een officiële release aan worden toegevoegd, want dit soort bands maakt het leven weer een beetje aantrekkelijker. Ik ben fan, nu de rest van de wereld nog.

Zondag 18 April 2010 at 9:03 pm Geen reacties

Poets Of England - The Vermin Poets

Billy Childish is 50 jaar oud, maar als je kijkt naar het aantal platen dat op zijn naam staat, verwacht je iemand  die nog veel langer bezig is. Daarnaast is hij ook actief als schilder, filmmaker, fotograaf, schrijver en dichter. Oog voor detail is daarbij noodzakelijk, maar als hij muziek maakt doen de details er minder toe. Ruw en primair zijn daarbij de uitgangspunten. Bij zijn zoveelste band The Vermin Poets is de aanpak niet veel anders. Deze band bestaat naast Childish op bas en achtergrondzang onder andere uit Neil Palmer op zang en gitaar en de huidige partner van Childish op drums en achtergrondzang. Billy Childish speelt niet de hoofdrol op deze plaat, al zijn zijn gitaaraanslagen van het niveau zoals we mogen verwachten. Het is echter vooral de zang van Palmer die de meeste aandacht trekt. Geen geweldige zanger, maar hij weet op de juiste momenten prachtig vals te zingen. Niet omdat hij niet beter kan, maar omdat het de songs nog meer cachet geeft. The Vermin Poets is daarom niet het zoveelste projectje van Childish waar een paar leuke dingen zijn te ontdekken, maar een volwaardige band met een toegevoegde waarde aan het enorme oeuvre van hem.

Vrijdag 16 April 2010 at 8:43 pm Geen reacties

The Way Things Are - The Bamboo Kids

Aan The Bamboo Kids moeten niet te veel woorden worden vuilgemaakt. Het trio komt uit New York en maakt standaard rock 'n roll. Denk daarbij aan The Rolling Stones die een powerpopplaat maken. De eerste drie nummers van de ep The Way Things Are doen daar in ieder geval aan denken. Dat zijn drie alleraardigste nummers zonder positieve uitschieters. Daarna gaat het echter mis en niet zo'n beetje ook. Central European Time is een tenenkrommende ballad. Een nummer dat doet denken aan alle foute ballads die gedurende de jaren '80 de hitlijsten teisterden. Nummers die verdrongen zijn, maar tijdens Central European Time een gruwelijk tweede leven gaan leiden en dat vijf tergend langzame minuten lang. Tijdens het laatste nummer The Streets Of New York City kan slechts getracht worden de antiperistaltische bewegingen in toom te houden. Moge de platen van The Bamboo Kids voortaan aan mijn deur voorbij gaan.

Donderdag 15 April 2010 at 8:56 pm Geen reacties

Heavy Breathing - Black Breath

Metal dan maar. Black Breath is afkomstig uit Seattle en brengt een ode aan de metal uit de jaren '80. Geen moeilijk gedoe met mathrockpassages, maar gewoon recht toe recht aan metal met veel hardcore-invloeden en ook een beetje
punk. Nou willen de meeste metalplaten die de afgelopen jaren zijn uitgebracht bij mij vooral verveling en desinteresse opwekken, maar dat staat Heavy Breathing geen moment toe. Black Breath gaat ongenadig hard van start en weigert vervolgens concessies te doen. De band weet wanneer het genoeg is; geen onnodige opvulling als het punt gemaakt is en op naar het volgende nummer. De zanger brult zijn teksten met ware doodsverachting van zich af.  Geen lange brainstormsessies waarin iedereen zijn zegje mag doen, maar gewoon inpluggen en zien en vooral horen wat er daarvan komt. Naarmate de plaat vordert wordt de essentie van metal steeds duidelijker. Na het zien en ruiken van de nodige rottende lijken en het horen van anti-christelijke teksten kan slechts de conclusie worden getrokken dat Black Breath een destructief goeie metalplaat heeft afgeleverd. Er is nog hoop.

Dinsdag 13 April 2010 at 8:23 pm Geen reacties

Manifesto Zero - Gunslingers

Het Franse trio Gunslingers is met het twee jaar geleden verschenen No More Invention een weg ingeslagen dat kennelijk nog niet ging vervelen. Met de nieuwe plaat Manifesto Zero gaat de band gewoon verder waar het was gebleven. Wat was dat ook al weer? Furieuze riffs met veel noise en een heel hoog freakgehalte. Noem het voor mijn part psychedelische garagepunk. Daar waar No More Invention blind doordenderde en er geen enkele rekening werd gehouden met eventueel aanwezige medeweggebruikers daar dondert Manifesto Zero ook door, maar wordt er af en toe naar links en rechts gekeken. Niet zozeer om mogelijk gevaar voor te zijn of om af te remmen en een andere weggebruiker te laten voorsorteren, maar meer vanuit een macho-oogpunt. Kijk ons eens verder freaken zonder dat het ons ook maar iets kan schelen wat iedereen er van denkt. Minder onbevangen, maar nog steeds met die manische ritmesectie, gitaarsalvo's en een onverstaanbare zanger. Gunslingers weet de retroval met gemak te omzeilen of eigenlijk wordt er met bruut geweld overheen gesjeesd. Er is simpelweg niemand die deze Fransen tegenhoudt.

Zaterdag 10 April 2010 at 9:24 pm Geen reacties

I Will Be - Dum Dum Girls

We zouden het bijna vergeten, maar ook buiten Brooklyn zijn er nog Amerikaanse indiebands. Dum Dum Girls bijvoorbeeld. Deze band wordt aangevoerd door een zekere Dee Dee, echte naam Kristin Gundred. Dee Dee heeft iets met girlgroups en lijkt vooral de Shangri-Las hoog te hebben zitten. Daarnaast gaat haar voorkeur uit naar een matig gebruik van fuzz en rommelt en rammelt ze wat aan. Tijdens het luisteren naar I Will Be krijgt men niet de indruk dat Dee Dee overloopt van het talent of van goede ideeën. Wellicht kent ze haar beperkingen, want ze heeft links en rechts wat hulp ingeroepen. Haar echtgenoot is muzikant (altijd handig als je een plaat op wilt nemen), in de persoon van Richard Gottehrer heeft ze een zeer ervaren producer gevonden, Nick Zinner van Yeah Yeah Yeah's doet nog even mee evenals de ex-drummer van Vivian Girls. Met die laatste band wordt Dum Dum Girls vaak vergeleken, maar in Vivian Girls zit veel meer pit en vuur, terwijl Dum Dum Girls vooral dweept met veel zelfmedelijden. I Will Be is een leuk plaatje zonder opmerkelijke hoogtepunten.

Vrijdag 09 April 2010 at 10:12 pm Geen reacties

Beast Rest Forth Mouth - Bear In Heaven

Ik heb er al enige tijd helemaal genoeg van. Al die hippe indiebands uit Brooklyn die vervolgens ook nog eens links en rechts de hemel in worden geprezen. Vaak is er niets bijzonders aan de hand. Gewoon de zoveelste band die een aardig plaatje heeft gemaakt die iedereen over een paar jaar volledig is vergeten. Niet relevant, niets nieuws onder de zon en de tand des tijds niet doorstaan. Dat het niet allemaal pure droefenis is bewijst de meest recente plaat van Bear In Heaven. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik naar deze plaat grijp op momenten waar ontspanning en (zelf)reflectie noodzakelijk lijken te zijn. Bear In Heaven weet op Beast Rest Forth Mouth een warme mengeling van krautrock en jaren '80 synthrock te bewerkstelligen. Op een manier die ik niet eerder ben tegengekomen. De zang blijft ijl en de zanger haalt nooit eens uit. Geen enkel nummer springt er uit of weet te beklijven en toch laat Beast Rest Forth Mouth op mysterieuze wijze haar sporen na. De muziek van Bear In Heaven voelt groots aan zonder dat er sprake is van enige vorm van bombast. Beast Rest Forth Mouth blijft boeien zonder ooit zelf maar een tipje van de sluier op te lichten om te laten zien wat er nu daadwerkelijk gebeurt.

Woensdag 07 April 2010 at 9:26 pm Geen reacties

No. 2 Abyss in B Minor - Serena Maneesh

Het duurde even, maar uiteindelijk was het optreden van Serena Maneesh het hoogtepunt van Eurosonic 2010. Ondanks dat deze Noorse band in 2005 haar debuutplaat uitbracht, was het Eurosonicoptreden mijn kennismaking met de band. Op een verzamelplaat met daarop het vroegere werk van de band na is No. 2 Abyss in B Minor pas de tweede plaat van Serena Maneesh. De invloeden liggen er duidelijk bovenop. Het is My Bloody Valentine dat de klok slaat, maar SM is geen goedkope rip-off en weet veel toe te voegen aan de shoegaze dat door MBV tot in de perfectie werd uitgevoerd. Beter dan dat wordt het niet en dat lijkt SM te begrijpen. Het geluid wordt daarom afgebogen naar andere richtingen en komt terecht in territoria waar MBV niet of nauwelijks te vinden was. Soms heftiger, soms met een overdosis aan melancholie en soms verbazingwekkend lichtvoetig. Tijd en ruimte voor verveling of prikkels van buiten biedt No. 2 Abyss in B Minor geen moment. De hooggespannen verwachtingen naar aanleiding van het Eurosonicoptreden worden op deze plaat waargemaakt. In de huidige shoegaze revival eist Serena Maneesh een terechte hoofdrol op.

Dinsdag 06 April 2010 at 8:05 pm Geen reacties

Be Brave - The Strange Boys

Over het algemeen is het veilig te stellen dat ik houd van garagerock en rammelende orkestjes. Naast nog een heleboel andere eigenschappen die een band van mij mag hebben. Maar voor nu houden we het even bij het rammelen en bij rock uit de garage. The Strange Boys combineert beide eigenschappen en dus is de optelsom snel gemaakt. Zou je denken. Kennelijk werkt het toch niet zo. Zowel het vorige jaar verschenen debuut van The Strange Boys als de onlangs verschenen opvolger Be Brave hebben me nooit weten te verleiden. Gelukkig is er een smeermiddel. Op een regenachtige zondagmiddag lijkt het opeens goed te komen. Met de nodige biertjes achter de kiezen gaat Be Brave niet meer het ene oor in en het andere oor uit. The Strange Boys klinkt ineens als de Rolling Stones die na jarenlange eenzame opsluiting in een kelder demente blues gaat spelen. Ik trek nog een biertjes open en ga op zoek naar het debuut van The Strange Boys, misschien blijkt die plaat na de nodige biertje briljant te zijn, je weet maar nooit. Oh ja, voor de goede orde: de meeste platen vind ik met alcohol op nog steeds kut. Het volgende stukje zal vermoedelijk weer iets meer samenhang kennen.

Maandag 05 April 2010 at 12:09 am Drie reacties

Thunder Buffalo - Thunder Buffalo

Aaron Schroeder heeft het grootste deel van zijn leven doorgebracht in Austin. Daar speelde hij in verschillende bands en werkte in opnamestudio's. Na verloop van tijd vertrok hij naar Seattle. Op zoek naar iets anders. In Seattle aangekomen, begon hij direct met het opnemen van nummers en gebruikte de naam Thunder Buffalo. Tevreden was hij
nooit over die opnames. Tijdens zijn eerste optreden in Seattle werd hem vriendelijk doch dringend verzocht het podium zo snel mogelijk te verlaten. Zoveel noise wist men niet te verdragen. Hij keerde terug naar Austin om met zijn vrienden op te treden en na terugkeer in Seattle zag hij het licht en nam in zijn eentje deze debuutplaat van Thunder Buffalo op. Het resultaat mag er zijn. De plaat klinkt behoorlijk lo-fi met flink veel distortion en zwalkt verschillende kanten op. Op het ene moment meen je met een woeste garagerockband te maken te hebben, terwijl het in een volgend nummer lijkt alsof Pink Floyd onder een flinke lading puin ligt na te hijgen van een gepassioneerde liefdesdaad. Aaron Schroeder heeft Thunder Buffalo ondertussen met twee man uitgebreid, zodat er een echte band is ontstaan waar we voorlopig nog niet van af zijn.

Zondag 04 April 2010 at 2:45 pm Geen reacties

Two Thousand And Ten Injuries - Love Is All

De lente lijkt maar niet definitief door te willen breken, maar de lenteplaat 2010 op Planet Trash is al bekend. Geen grap. Daar waar de vorige plaat van het uit Zweden afkomstige Love Is All mij nauwelijks kon bekoren, daar weet de nieuwe plaat Two Thousand And Ten Injuries aan alle kanten te scoren. De eerste twee nummers op de plaat doen denken aan de derde plaat van The Strokes. Voor sommige mensen is dat vloeken in de kerk, maar laat ik die plaat nou heel erg waarderen. Daarna gaat het helemaal los en springt de indiepop alle kanten op en iedere keer blijkt dat in de goede richting te zijn. Het kinderlijke enthousiasme van zangeres Josephine Olausson werkt uitermate aanstekelijk en heeft een licht erotiserend effect. De nummers hebben een hoog new wave-gehalte en toch slaagt de band erin het eigen geluid de boventoon te laten voeren. Het gebruik van de saxofoon wordt drastisch ingeperkt vergeleken met de vorige plaat. Een goede zet. Het is alsof Love Is All de hele, barre Zweedse winter ingesneeuwd heeft gezeten in een studio en het moment heeft weten vasten te leggen in een dozijn energieke nummers toen de zonnestralen van een nieuw jaargetijde voor het eerst voorzichtig te voorschijn kwamen.

Donderdag 01 April 2010 at 8:57 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed