Buried Behind The Barn - Slim Cessna's Auto Club

Slim Cessna richtte in 1992 zijn Auto Club op en 3 jaar later bracht de band in eigen beheer de eerste plaat uit. Tot een paar weken geleden is het bestaan van de band mij nooit opgevallen. Dat is op zich niet zo heel vreemd, Slim Cessna's Auto Club bevindt zich namelijk in de countryhoek, een hoek die ik tot voor kort links liet liggen. Op Buried Behind The Barn zijn echter voldoende aanknopingspunten te vinden voor de gemiddelde punkliefhebber. De hele houding van Cessna's clubje in namelijk behoorlijk punk, met als gevolg dat de countrymuziek regelmatig recht in het gezicht wordt gespuugd. Buried Behind The Barn bevat opnames van zo'n tien jaar geleden die in 2004 in een oplage van 200 stuks op CDr zijn verschenen. Behoorlijk zeldzaam dus en degenen die voor deze CDr een flinke som geld op bijvoorbeeld Ebay hebben betaald, zullen zich nu wel even achter de oren krabben. Al kunnen ze voor een paar extra centen een fraaie 10" versie van deze plaat aanschaffen. In ben ondertussen benieuwd hoeveel punk ik kan vinden in de andere platen van Slim Cessna's Auto Club.

Maandag 29 Maart 2010 at 8:16 pm Geen reacties

Hello From The Radio Wasteland! - The Whore Moans

In plaats van een kaartje krijgen we in de vorm van een cd de groeten van The Whore Moans. Hello From The Radio Wasteland! heet de plaat en de titel dekt voor een groot deel de lading. De band uit Seattle is op deze tweede plaat een stijl aan het ontwikkelen dat kenmerken van ouwe punk, ouwe metal, garagerock en post-hardcore uit de jaren '90 heeft. De missie slaagt niet volledig, want de diversiteit is zowel het sterke als het zwakke punt van de plaat. De muziek gaat geen moment vervelen, maar een werkelijk organisch geheel wordt het helaas niet. Bij de meerderheid der nummers werkt de aanpak uitstekend, maar soms hangt het simpelweg te veel als los zand aan elkaar. We kunnen niet allemaal The Clash zijn natuurlijk. Lange tijd leek het erop dat de groeten van The Whore Moans nooit Europa zouden bereiken. De plaat is in de Verenigde Staten al ruim een jaar verkrijgbaar en ondanks de genoemde kanttekeningen is een release in Europa wel terecht. Er staan op Hello From The Radio Wasteland! voldoende nummers waarin de kwaadheid, wildheid en woestheid in juiste banen wordt geleid. Bedankt en de hartelijke groeten terug.

Vrijdag 26 Maart 2010 at 9:10 pm Geen reacties

Beat The Devil's Tattoo - Black Rebel Motorcycle Club

Op debuut B.R.M.C. doet Black Rebel Motorcycle Club bijna alles goed wat een lome drugsplaat goed maakt. Dusdanig, dat ondanks de soms wel heel erg overduidelijke verwijzingen naar Jesus And Mary Chain, de plaat het schopte tot het selecte gezelschap van 100 beste platen van het vorige, treurige decennium. Opvolger Take Them On Your Own was een slap aftreksel van het debuut, waarna ik de band uit het oog ben verloren. Ik pik de draad weer op bij het deze maand verschenen Beat The Devil's Tattoo. De plaat begint sterk. Het valt op dat de band het debuut wederom als uitgangspunt neemt en het geluid laat uitwaaieren richting blues en country. Een duidelijke toegevoegde waarde. Als gauw valt de band in herhaling en ploetert maar voort. Er lijkt geen einde aan de plaat te komen, terwijl het juist dat einde is waar men als luisteraar steeds meer naar smacht. Wees daarom wijs en schaf niet zoals ik de deluxe editie van de cd aan, want daar staan ook nog bonustracks op waardoor het einde volledig uit zicht lijkt te zijn verdwenen. Beat The Devil's Tattoo is derhalve niet volledig geslaagd.

Woensdag 24 Maart 2010 at 2:48 pm Geen reacties

Transamplification - Sludgefeast

Even dacht ik blij verrast te mogen zijn vanwege een nieuwe plaat van Sludgefeast. Een dubbelaar zelfs, maar het enthousiasme werd enigszins getemperd toen bleek dat de nummers van Transamplification al twee jaar verkrijgbaar zijn. In 2008 was deze plaat namelijk al te downloaden en nu is het dan eindelijk mogelijk een fysiek exemplaar aan te schaffen. Ik ben nog hopeloos ouderwets, moet en zal een fysiek exemplaar van een plaat hebben. Een gedownload album telt voor mij niet mee. Of ik een plaat dan op vinyl of cd heb, boeit me weer een stuk minder. Dat is slechts een elitaire discussie. Vanwege het gebruiksgemak geef ik zelfs vaak de voorkeur aan de cd. Misschien moet ik daar maar eens mijn gedachten in een ander stukje de vrije loop over laten gaan, het gaat hier immers om deze Sludgefeastplaat. De band doet wat je van de band kan en mag verwachten. Nummers van rond de minuut die worden overladen met vette distortion, waarin de moederneukende essentie tot op de zenuw wordt blootlegd. Zowel op de blauwe, als de roze schijf staan dertien nummers, waardoor binnen een half uur een dubbel cd met het betere werk van Sludgefeast er doorheen gejast wordt.

Maandag 22 Maart 2010 at 8:01 pm Twee reacties

Kylfa - Kylfa

Soms kan de realiteit keihard uit de hoek komen. Zo kreeg ik tijdens het luisteren naar de 4 tracks tellende cd van Kylfa een linkse directe vol op de kin. Als ik de leeftijd van het trio bij elkaar optel kom ik niet eens aan mijn eigen leeftijd. De leden van het uit Eindhoven afkomstige Kylfa zijn niet alleen erg jong, maar lopen ook over van het talent. In de voetbalwereld wordt dan een cliché  gebruikt: "Als je goed genoeg bent, ben je ook oud genoeg". De band bevindt zich in de stonerrockhoek met voorzichtige uitstapje richting psychedelica uit de jaren '70. Wat dat betreft doet de band denken aan DeWolff. Ook een trio, jong, retro en uit het zuiden des lands, maar waar DeWolff de indruk wekt dat de overhemden nog door ons mam worden gestreken, wekt Kylfa de indruk al ruim een week in dezelfde onderbroek rond te lopen. Als tenminste de moeite is genomen dit kledingstuk überhaupt aan te trekken. Het geluid lijkt rechtstreeks uit de garage te komen, zit onder de olievlekken en heeft een verontreinigend effect op de directe omgeving. Als het een beetje meezit, gaan we nog erg veel plezier aan deze band beleven.

Vrijdag 19 Maart 2010 at 8:00 pm Eén reactie

Sisterworld - Liars

Toen David Bowie in de jaren '70 naar Los Angeles verhuisde, gebeurden er vreemde dingen om hem heen. Zijn cokeverslaving nam alarmerende proporties aan en hij leefde op hete pepers en melk. Daarnaast bewaarde hij zijn urine in de ijskast, je weet immers maar nooit wat die buitenaardse wezens van plan zijn. Logisch toch? Uit artistiek oogpunt was zijn verhuizing een succes met het prachtige Station To Station als één van de hoogtepunten uit zijn oeuvre. Liars had al een verleden in L.A. en keerde na uitstapjes in New York en Berlin terug naar de stad waar het allemaal begon. Met Sisterworld wordt een wereld gecreëerd die parallel loopt aan de echte wereld, maar toch vooral een vlucht is uit de harde realiteit. Deze vijfde Liarsplaat staat weer vol met vreemde structuren die dienen als leidraad voor een verkenningstocht door een doolhof van vervreemde lelijkheid. Soms lief, zacht en toch ook wel mooi, op andere momenten juist hard en meedogenloos. Er is een extra schijfje toegevoegd met allerlei remixen van de nummers door anderen. Een vrij onsamenhangend geheel met regelmatig verrassende momenten. Voorlopig behoort de mix van Davendra Banhart tot mijn favoriete remixtracks, maar de werkelijke hoogtepunten zijn allemaal te vinden op de eerste cd van Sisterworld. Liars moet nog een aantal platen maken om van een oeuvre te mogen spreken, maar deze plaat is waarschijnlijk één van de hoogtepunten daarvan.

Dinsdag 16 Maart 2010 at 8:30 pm Twee reacties

00:41:00 - RUA

Dient er direct een luchtalarm af te gaan op het moment dat er een plaat langskomt van een metalband waarin een vrouw de vocalen voor haar rekening neemt? In dit geval niet. Bij het uit Utrecht afkomstige RUA geen loopse misthoorn die het direct en voorgoed voor de rest van de band verpest. Zangeres Nici de Beus beschikt over een knappe rockstem en komt regelmatig venijnig uit de hoek. De warmte in haar stem contrasteert mooi met de vaak schelle gitaarriffs. RUA mag een metalband genoemd worden, maar laat zich op geen enkel metaldogma vastpinnen. Het vijftal gunt zichzelf de vrijheid om te putten uit de diepe bron van de muziekgeschiedenis. De invloeden komen van alle kanten aanwaaien, maar de belangrijkste zijn punk, funk, stoner en elektronica. Het is allemaal terug te horen op 00:41:00. Soms komt het een beetje geforceerd over, maar meestal werkt het prima. Een veelzijdig debuut dat verdient om gehoord te worden.

Vrijdag 12 Maart 2010 at 8:57 pm Geen reacties

American VI: Ain't No Grave - Johnny Cash

Wordt Johnny Cash de nieuwe Tupac Shakur? Van die laatste verschenen er na zijn dood meer albums dan voor zijn dood. Nou heeft Cash voor zijn dood in een halve eeuw al heel veel platen uitgebracht, maar er zullen ongetwijfeld nog een paar platen verschijnen met nooit eerder uitgebracht materiaal. Een van die platen in die reeks is American VI: Ain't No Grave. Tien nummers die in samenwerking met Rick Rubin zijn opgenomen. De eerste plaat in deze reeks kwam uit in 1994. Deze laatste plaat past perfect in de Americanserie van Cash en Rubin. Een minimale muzikale begeleiding en de stem van Johnny Cash. Drie maanden na de opnamens van deze nummers overleed hij. De liefhebbers die de vorige vijf platen hebben aangeschaft, kunnen met een gerust hart American VI: Ain't No Grave aan de collectie toevoegen. Rick Rubin is zeer respectvol met de nalatenshap van Johnny Cash omgegaan. Tien, bij vlagen huiveringwekkende, nummers over de dood. Een logisch einde van deze serie platen. We kunnen alleen maar hopen dat er geen vervolg komt.

Dinsdag 09 Maart 2010 at 7:53 pm Geen reacties

City Of Rotten Eyes - Overnight Lows

Jarenlang waren ze met geen stok de studio in te slaan, maar na heel lang aandringen in het Goner Records toch gelukt om het echtpaar Nabors zover te krijgen dat ze hun nummers voor het nageslacht lieten vastleggen. Overnight Lows bestaat al sinds 1995 toen de Nabors hun vorige band The Comas een nekschot gaven om iets anders te proberen. In 2005 vonden ze in de persoon van Paul Artigues een drummer die in staat bleek het echtpaar het vuur nader aan de schenen te leggen. Dit trio ramt er op City Of Rotten Eyes in een half uurtje twaalf nummers doorheen. Razendsnelle nummers vol furie en scherp als een mes. Zieke riffs worden gekoppeld aan schreeuwzang van afwisselend Marsh en Daphne Nabors. Het debuut van deze uit Jackson, Mississippi komende band is er een vol van urgentie en wars van welke muzikale trend dan ook. Voor iedereen die even vergeten was hoe het ook al weer moet; zo horen garagepunkplaten dus te klinken.

Zondag 07 Maart 2010 at 2:33 pm Geen reacties

Self Decapitation - Delaney Davidson

Delaney Davidson speelt een belangrijke rol in de kring rond het in Bern gevestigde Voodoo Rhythm label. Gezien zijn levensstijl is hij wellicht, na de onvermijdelijke Beat-Man, de belangrijkste man die het primitieve vuur laat branden. Davidson is een geboren Nieuwzeelander, maar is vaker in andere werelddelen te vinden dan in zijn eigen land. Zijn nieuwe, derde, soloplaat Self Decapitation heeft hij 'on the road' opgenomen. Een moderne Kerouac dus. Daarnaast speelt hij in The Dead Brothers, een band die met het in 2006 verschenen Wunderkammer een bij vlagen briljante plaat heeft uitgebracht. Self Decapitation ligt in het verlengde van Wunderkammer, alhoewel Davidson nog veel meer authentieke muziekstijlen gebruikt. Het maakt van de nieuwe plaat een meeslepend stuk waar moord, verraad, hebzucht en feitelijk alles wat de mens door en door slecht maakt centraal staan. Ook minder zwaar op de hand liggende thema's passeren de revue. Soms speelt de liefde een hoofdrol en kan de naderende rampspoed voor even vergeten worden en lijkt het net alsof Self Decapitation het leven iets dragelijker maakt.

Vrijdag 05 Maart 2010 at 8:16 pm Geen reacties

New Rituals - Mondo Drag

Regelmatig word ik overvallen door een gevoel dat ik een bepaald muziekgenre moet trachten te doorgronden. Meestal gebeurt zoiets volstrekt willekeurig. Zo spring ik van soul en girl groups makkelijk over naar bijvoorbeeld black metal. Momenteel zit ik in een meer psychedelische hoek. Komt goed uit, want Mondo Drag komt uit dezelfde hoek. New Rituals is een plaat die tijd nodig heeft. Niet makkelijk, maar op het moment dat de landing is ingezet, nestelt de plaat zich vrijwel permanent onder het schedeldak van de luisteraar. Het is niet zuivere psychedelische rock trouwens, maar een rauwere variant daarop. Gitaren vol feedback met voorzichtige bluesuitstapjes, een drummer die niet van ophouden weet, dromerige jams, bedwelmende zang en een houding die vooral bij de betere garagepunkbands het slechtste bij iedereen naar boven brengt. Het doet denken aan Pink Floyd, Blue Cheer, Jimi Hendrix en Black Sabbath die elkaar ergens in een kosmische garage hebben ontmoet en elkaar muzikaal de handen schudden. Freak out!

Dinsdag 02 Maart 2010 at 7:56 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed