Behind The Masquerade - Greyline

Met het openingsnummer Flooding The Mountains zet de Groningse/Friese band Greyline de luisteraar direct op het verkeerde been. In plaats van een heftige rockband lijkt het alsof 16 Horsepower uit de as is herrezen. Dat duurt niet lang, maar de toon is gezet. Behind The Masquerade keert vervolgens terug op een pad van zware riffs en dynamische nummers vol heavy rock, stoner, metal en grunge. Zanger Jabe Faber beschikt over een fraaie brul en laat het grunten voor de verandering links liggen. Een verademing. Al zou een extra laagje schuurpapier in zijn keel het geheel misschien naar een nog hoger plan tillen. Greyline is niet voor één gat te vangen. Denk je net naar een strak stonernummer te zitten luisteren, dan verandert het nummer gaandeweg in een metalnummer met hardcore-invloeden. Vooral met deze soepele overgangen onderscheidt de band zich en laat haar ware, eigen gezicht zien. Ook al wordt die bij voorkeur verstopt achter een masker. Het album is overigens gratis te downloaden op de site van Greyline, al geniet de aanschaf van een plaat op vinyl of cd natuurlijk altijd de voorkeur.

Zondag 28 Februari 2010 at 4:30 pm Geen reacties

Come On 69 - Painted Air

Na de retro thrash van Battalion gaan we een stukje noorderlijker en komen terecht in Hamburg. We blijven echter in de retrohoek zitten. De uit deze stad afkomstige band noemt zich Painted Air en de naam alleen al klinkt behoorlijk sixties. Na het beluisteren van Come On 69 waant de luisteraar zich al helemaal in de jaren '60. Twaalf heerlijke garagerocknummers met een immer aanstekelijke orgel die links en rechts de gaten opvult. Het prettige van Painted Air is dat de band naast de voor de handliggende retrosound ook een dun psychedelisch laagje weet aan te brengen. Het uit Griekenland afkomstige Green Cookie Records komt regelmatig met opvallend venijnig klinkende acts op de proppen en Painted Air past perfect in die traditie. De band vliegt geen enkel moment uit de bocht, echt gevaarlijk wordt het nooit, maar de plaat blijft de volle 33 minuten de aandacht vasthouden.

Zaterdag 27 Februari 2010 at 11:06 pm Geen reacties

Underdogs - Battalion

Tijdens de hoogtijdagen van thrash metal waren de jongens van Battalion nog niet eens geboren. Deze Zwitsers hebben hun jeugd doorgebracht met het luisteren naar iedere thrash metal klassieker die er in de jaren '80 is uitgekomen. Battalion mag daarom met recht een retroband genoemd worden, want op Underdogs is geen enkele originele riff of oorspronkelijk idee te ontdekken. Het moet gezegd worden, dat wat deze vier jongen honden doen, ze ook direct erg goed doen. Dat geldt ook voor de geweldige hoes. Het ontbreekt Battalion echter aan een eigen smoel. Underdogs is anno 2010 absosluut niet relevant, maar iedere liefhebber van thrash metal kan deze plaat met een gerust hart aanschaffen. Je zult niet teleurgesteld worden. Vanaf morgen ligt de plaat bij de betere heavy platenboer in de schappen. Ondertussen kan je nog even die klassiekers uit de kast halen om te horen waar al die riffs die op Underdogs staan vandaan komen.

Donderdag 25 Februari 2010 at 2:05 pm Geen reacties

Who Killed Sgt. Pepper - The Brian Jonestown Massacre

De vraag wie Sergeant Peper heeft vermoord wordt niet duidelijk beantwoord door The Brian Jonestown Massacre, maar de kans is groot dat de band dat zelf heeft gedaan. Als je tenminste de bijna 72 minuten durende drugstrip van BJM hebt ondergaan. De band gaat al 20 jaar mee en hoewel de meeste leden in de loop der tijd inwisselbaar bleken, is de enige constante factor in de persoon van Anton Newcombe doorgegaan met proberen een plaat te maken waar Brian Jones trots op zou zijn geweest. Met Who Killed Sgt. Pepper? zou dat wel eens gelukt kunnen zijn. BJM staat zoals te verwachten stevig in de jaren '60, maar kiest met bijvoorbeeld de luie beats en ambientachtige drones ook voor een meer hedendaagse aanpak. Daarnaast liggen de invloeden van Primal Scream en de bands uit de eerste helft van de jaren '80 die tot de Paisley Underground werden gererekend er dik bovenop. Zelfs Joy Division komt tijdens This Is One Thing We Did Not Want To Happen om de hoek kijken. Het maakt van Who Killed Sgt. Pepper? een plaat dat van heel veel verschillende ideeën aan elkaar hangt, zonder het gevoel te geven dat het geheel op enig moment in elkaar kan storten. Anton Newcombe heeft het voor elkaar gekregen: meer is meer en meer is beter.

Maandag 22 Februari 2010 at 8:37 pm Geen reacties

The Kneeanderthal Sounds Of - Hipbone Slim & The Knee Tremblers

Na bijna 2 maanden in het nieuwe decennium is de score wat betreft opzienbarende releases uitermate karig. Eigenlijk heb ik nog geen enkele plaat gehoord die boven die gruwelijke grijze middelmaat weet uit te steken. Links en rechts worden platen omhoog geschreven, maar dat lijkt meer uit onwetendheid dan uit overtuiging te gebeuren. Leukste plaat tot dusver is de nieuwe van Hipbone Slim & The Knee Tremblers. Niet dat er hele opzienbarende dingen gebeuren op The Kneeanderthal Sounds Of, maar wat dit trio doet, doet het ook meteen heel goed. Authentieke, rauwe rock 'n' roll waarbij ongeveer iedere rock 'n' roll grootheid de revue passeert. Dit trio gaat dan ook al een hele tijd mee en de leden hebben afzonderlijk van elkaar al in tig bandjes gespeeld. The Kneeanderthal Sounds Of onderscheidt zich vooral door de schijnbare natuurlijke symbiose tussen rock 'n' roll, garagerock, surf, rockabilly, blues en r&b. Veel betere authentieke rock 'n' roll platen zullen er dit jaar niet verschijnen. Zoveel is zeker.

Vrijdag 19 Februari 2010 at 9:45 pm Geen reacties

SardoniS - SardoniS

Even voor de duidelijkheid. Deze plaat is niet bedoeld als achtergrondmuziek. Die fout maakte ik namelijk. Even een paar plaatjes opzetten, waaronder die van SardoniS, om vervolgens de afwas te doen en een selectie maken uit de grote stapel rekeningen, die nu echt een keer betaald moet worden. Gebruik je deze plaat namelijk als achtergrondmuziek dan zal het oordeel waarschijnlijk niet verder gaan dan een leuke Black Sabbath-kloon zonder zanger. In dat geval mis je veel. Heel veel. De titelloze debuutplaat van SardoniS beschikt namelijk over de ene killerriff na de andere en kent een Drummer met een hoofdletter D. Zangers en bassisten mogen zich ernstig zorgen gaan maken na het beluisteren van deze plaat. De uit België afkomstige Roel Paulussen (gitaar) en Jelle Stevens (drums) laten horen dat meer dan twee muzikanten niet nodig zijn om een enerverende plaat vol doom en stonerrock te maken.

Dinsdag 16 Februari 2010 at 1:35 pm Geen reacties

Operation Isolation - Hellratz

Ze zijn afkomstig uit een conservatief stadje uit Beieren en na eigen zeggen werden ze daar omringt door yuppies en neo-nazis. Voldoende voedingsbodem om een woest en aggresief bandje te beginnen. Zeker als alledrie de bandleden een voorkeur voor punk hebben. Het trio noemt zich Hellratz en op Operation Isolation speelt men een opgepompte versie van streetpunk. Dat lijkt tenminste de bedoeling. Echt overtuigen doet de plaat echter niet. Daarvoor is het net allemaal te netjes en te voor de hand liggend. Van enige vorm van spanning of overtuigingskracht ontbreekt vrijwel ieder spoor. Daarnaast is de zang te ver naar voren gemixt en de drums weer veel te ver naar achteren. Het resultaat is een mager en bleek punkplaatje. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest.

Zaterdag 13 Februari 2010 at 9:39 pm Geen reacties

The Ladies Man - T-Model Ford

Zoals het een echte blueslegende betaamd, is de exacte geboortedatum van T-Model Ford niet bekend. Het moet ergens tussen 1921 en 1925 geweest zijn dat James Lewis Carter Ford ter wereld kwam. Na allerlei slechte betaalde baantjes kwam hij al snel wegens moord in de gevangenis terecht. Van de 10 jaar dat jij moest zitten, schijnt hij er maar 2 daadwerkelijk uitgezeten te hebben. De gevangenis zal een steeds terugkerend thema zijn in het leven van T-Model Ford, die zijn artiestennaam overnam van zijn favoriete auto. De man is ondertussen dus minimaal 85 jaar, maar draait er zijn hand niet voor om om met een nieuw album te komen. Samen met nog een paar jongere bluesmannen werd in een paar dagen The Ladies Man opgenomen. Uitgeklede, rauwe blues waar de doorleefde stem van T-Model Ford een centrale plaats inneemt. Al zijn zonden zijn hem tijdens zijn leven al vergeven als je op deze leeftijd nog in staat bent zulke muziek te maken.

Donderdag 11 Februari 2010 at 10:17 am Geen reacties

Non Compos Mentis - Deathbound

Ze zijn er gelukkig nog. Nieuwe platen van metalbands die niet na een paar keer draaien al hun geheimen lijken te hebben prijsgegeven. De plaat van het uit Finland afkomstige Deathbound bijvoorbeeld. Met Non Compos Mentis heeft het trio  veertien nummers op een plaat gekwakt die alle veertien na een paar keer luisteren nog steeds recht overeind blijven staan. Deathbound verstaat de kunst om kort en bondig te zijn. Geen overbodige solo's of een nodeloos rekken van de nummers. Slechts openingsnummer I Hate Them Still klokt boven de drie minuten, de rest blijft daar met gemak onder. De plaat raast een half uur lang door en laat ondertussen weinig heel. De brute combinatie van death metal en grindcore werkt uitstekend, al is er van vernieuwingdrift geen enkele sprake. Non Compos Mentis is vooral heel krachtig en zwaar.

Dinsdag 09 Februari 2010 at 10:54 am Geen reacties

A Reality Tour - David Bowie

Een nieuwe plaat van David Bowie? Of wellicht een plaat van Bowie met nooit eerder uitgebracht materiaal, bij voorkeur uit de jaren '70? Niets van dat alles. De dubbel cd A Reality Tour is een registratie van Bowie's laatste tour uit 2003 en 2004. Daar was al een dvd van en nu zijn exact dezelfde nummers uitgebracht op cd. Toegevoegde waarde? Nul komma nul. Nou ja, er staan drie bonustracks op die niet op de dvd terecht waren gekomen. Voor het overige word je als Bowiefan met deze plaat een oor aangenaaid in een tijd waarin er nauwelijks nog iets relevants over de man te melden valt. Ja, hij leeft nog en zingt af en toe een paar regels mee op platen van bevriende muzikanten. Welterusten Bowie. Planet earth is blue and there's nothing I can do.

Zondag 07 Februari 2010 at 4:09 pm Geen reacties

Eagles & Vultures - Pullout

Nou kunnen de meeste hardcorebands mij gestolen worden. Eendimensionale meuk gemaakt door poseurs met een overschot aan testosteron en een chronisch gebrek aan relativeringsvermogen en humor. Nou bestaat het uit Californië afkomstige Pullout niet uit lachenbekjes. Veel humor is er niet te vinden op Eagles & Vultures, maar de plaat onderscheidt zich makkelijk van de standaard hardcoremeuk door een droge mix met andere stijlen. Samenvattend: oldskool streetpunk meets moderne hardcore. Enkele leden van Pullout zijn ook terug te vinden in het meer bekendere Monster Squad en hebben daardoor hun sporen al ruimschoots verdiend in de Californische punkscene. Geen poseurs derhalve, maar een band die een dozijn prima hardcorepunknummers met het juiste gevoel heeft opgenomen. Eagles & Vultures is Europa uitgebracht op het uit Duisburg afkomstige Razorblade label.

Zaterdag 06 Februari 2010 at 12:02 am Geen reacties

The Black Angels + Madensuyu @ Vera

Vorig jaar miste ik het optreden van Madensuyu op Eurosonic. Het zaaltje was vol, zodat er voor mij slechts een plekje bij de uitgang overbleef waar ik de band wel kon horen, maar niet kon zien. Hetgeen ik hoorde, klonk veelbelovend. Gisteravond stond de band als voorprogramma van The Black Angels in Vera. Het duo begint sterk, maar een zittende zanger/gitarist komt de dynamiek van het geheel niet ten goede. Na verloop van tijd verslapt de aandacht dan toch een beetje. Daar is bij The Black Angels geen sprake van. Harde psychedelica, waarbij de altijd op de loer liggende eentonigheid geen kans krijgt vanwege de muzikale dynamiek. Jammer van dat rookverbod, want dit is bij uitstek een concert waar de nodige geestverruimde middelen voor enkele extra dimensies kunnen zorgen. De volgende keer zal ik een paar plakjes spacecake mee moeten nemen.

Vrijdag 05 Februari 2010 at 12:59 pm Geen reacties

To Realize - Clipd Beaks

De donkere wolken op de hoes geven de sfeer van deze plaat goed weer. Voor een hele regenboog is geen ruimte, maar het stukje dat getoond wordt is afdoende om niet volledig te worden ondergedompeld in een verstikkende depressie. Toch voel ik me geen moment echt op mijn gemak tijdens het luisteren naar To Realize van Clipd Beaks. De band heeft het voor elkaar gekregen een lekkere sinistere plaat af te leveren. Een sinistere plaat die ook nog eens psychedelisch en bij tijd en wijle ronduit repetitief is. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, wordt er ook nog eens heerlijk geëxperimenteerd op To Realize. Hoewel er voorzichtig laagjes ambient worden gebruikt en de plaat maar liefst een uur duurt, gaat het toch geen moment vervelen. Af en toe doet de To Realize denken aan de laatste twee platen van Liars, al gaat het tempo geen moment in de hoogste versnelling. Het is Clipd Beaks vergeven. To Realize kan als spannende achtergrondmuziek gebruikt worden of als intense muzikale ervaring op de koptelefoon. Vooralsnog lijkt een tussenweg geen serieuze optie.

Maandag 01 Februari 2010 at 8:35 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed