We Are Only Riders - The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project

Over The Gun Club en Jeffrey Lee Pierce kan wat mij betreft niet genoeg gezegd en geschreven worden. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik The Gun Club meerdere malen gedurende de glorietijden heb mogen zien en horen spelen. In de jaren '90 werd het allemaal iets minder heftig en intens, maar ook de platen uit deze periode heb ik leren waarderen. In 1996 overleed Jeffrey Lee Pierce op 37-jarige leeftijd. Een paar jaar geleden kwam Cypress Grove, die met Pierce en Willie Love in 1992 een bluesalbum opnam, op zijn zolder een cassettebandje tegen waarop wat vage schetsen stonden van songs van Pierce. Het idee ontstond om bewonderaars van Jeffrey Lee Pierce deze schetsen te laten uitwerken. Het project nam drie jaar in beslag en het resultaat mag er zijn. Nick Cave, Mark Lanegan, Lydia Lunch, Debbie Harry en Dave Eugene Edwards zijn bewonderaars van het werk van de frontman van The Gun Club en zij, met nog enkele anderen, hebben in de vorm van We Are Only Riders een prachtig en waardig eerbetoon gemaakt. Missie volledig geslaagd.

Donderdag 28 Januari 2010 at 8:06 pm Geen reacties

Legacy Of Fertility - Th' Inbred

Jello Biafra is de laatste tijd weer erg goed bezig. Niet zo gek lang geleden kwam hij samen met zijn nieuwe band The Guantanamo School Of Medicine  met een knaller van een plaat getiteld The Audacity Of Hype. Een plaat die doet denken aan de hoogtijdagen van de Dead Kennedys. Een recensie vind je hier. Ook buiten de opnamestudio in Biafra erg actief met zijn label Alternative Tentacles. Naast platen van nieuwe bands verschijnen er op dat label ook regelmatig platen van bands uit vooral de jaren '80. Th' Inbred is zo'n band. Gedurende de jaren '80 is het bestaan van deze uit West Virginia afkomstige band mij ontgaan, gelukkig kan dat alsnog worden ingehaald met Legacy Of Fertility. Th' Inbred is van oorsprong een hardcorepunkband, maar weet tegelijkertijd ver over de grenzen van hardcore en punk heen te kijken. De band voegt namelijk een derde ingrediënt toe en haalt dat uit de jazzwereld. Maar wel met mate. Deze hardcorepunkjazz kent enkele zeer verrassende momenten. Het gehele oeuvre van Th' Inbred is terug te vinden op deze cd en voor de vinylfetisjisten op twee lp's.

Maandag 25 Januari 2010 at 1:54 pm Geen reacties

Float Yer Boat - The Gonks

In de zomer kon ik tijdens een paar dagen Antwerpen merken dat er daar leuke dingen gebeuren. In een straat zijn bijvoorbeeld meer goede platenzaken dan in de hele randstad bij elkaar. Daarnaast zijn er ook genoeg bands die niet lijden aan het gekunstelde Belgische kunstacademiesyndroom. Van die bands die zo moeilijk mogelijk proberen te doen, want het leven is ondragelijk en er tegelijkertijd zo nonchalant mogelijk proberen uit te zien (de dEUS-wannabees). Dat er in Antwerpen ook simpele en pretentieloze bands bestaan bewijst bijvoorbeeld The Gonks. De naam verwijst naar de harige poppetjes die vooral in de jaren '60 erg populair waren. Het zijn dan ook die jaren die de basis van The Gonks vormen. Op Float Yer Boat doet de band niets verkeerd. Een fijne mix van garagerock, beat, r&b, mod en een klein beetje soul. Vooral het orgeltje maakt het geluid van The Gonks helemaal af. Schijnbaar argeloos levert de band een bij vlagen meeslepend plaatje af.

Zaterdag 23 Januari 2010 at 10:38 pm Geen reacties

Hanging 'Round - The Tormentors

Die paar dagen na Eurosonic kamp ik meestal met een lichte post-Eurosonic depressie. Ik doe dan meestal een willekeurige graai uit het gedeelte van de platenkast waar ik niet zo vaak meer kom. Immer op zoek naar klanken die ik een tijd niet gehoord heb en me opnieuw zouden kunnen raken. Langzaam maar zeker schuif ik dan door naar de stapel met nog te beluisteren platen die pas recentelijk zijn verschenen. Op die stapel ligt Hanging 'Round van The Tormentors. Deze plaat is weliswaar voor het eerst uitgekomen in 1967, dat is zelfs voor mijn tijd, maar recentelijk opnieuw uitgebracht. Van de leden van The Tormentors is niet veel bekend. Volgens mij is het niet eens duidelijk of ze nog in leven zijn. De plaat is opvallend veelzijdig. De rauwere garagerockklanken worden regelmatig ondergedompeld in harmonieuze samenzang en geheel in de geest van die tijd is de hoeveelheid psychedelica niet te versmaden. Hanging 'Round zorgt voor een half uur puur muziekplezier die mijn post-Eurosonic depressie zonder moeite doet verdwijnen.

Woensdag 20 Januari 2010 at 9:23 pm Geen reacties

Noorderslag 2010

Vooraf had ik er al een hard hoofd in en na een avond Oosterpoort bleek inderdaad dat de middelmaat regeerde. Het moest vooral leuk en gezellig blijven, geen gekke dingen doen en vooral niet buiten de lijntjes kleuren. Een vrij trieste conclusie en een oproep aan de programmeurs van Noorderslag om ook bands aan de line-up toe te voegen die misschien niet direct heel toegankelijk zijn, maar wel wat spannender en gevaarlijker zijn dan de voorgekauwde hap die gisteravond werd voorgeschoteld.

Even kort op een rijtje waar ik het over heb; Moss begint in de kleine zaal. Hele lieve jongens die geen vlieg kwaad doen en saaie muziek maken. Daarna Moke in de grote zaal. Een band die het voor elkaar krijgt dat ik er na anderhalf nummer al een hekel aan krijg. Wat een vreselijke poseurs. De Nederlandse emoscene wordt vertegenwoordigd door Destine; jongens die meer tijd aan hun kapsel besteden dan aan het oefenen op een goede riff. Bij Drive Like Maria valt er wel wat te genieten. Ouderwetse hardrock zonder greintje originaliteit, maar tenminste met vuur en passie gepresenteerd. Ook DeWolff wint de originaliteitsprijs niet, maar ook hier wordt het smeulende vuurtje langzaam maar zeker opgestookt, zonder dat het overigens ooit heftig gaat branden. Helemaal gezellig en leuk moet het bij Go Back To The Zoo blijven. Ik zak bij deze band langzaam maar zeker weg in een depressie en verkies de sneeuwstorm buiten boven nog meer Nederlandse middelmaat.

Wie wist zich wel te onderscheiden? Eigenlijk maar twee bands. Bettie Serveert had er hoorbaar zin in en speelde vol overtuiging, maar helaas was de band maar een half uur gegund. De ander band die ver boven de middelmaat uitsteekt is Kyteman met zijn bijzondere Hiphoporkest. Dit orkest bewijst dat autenciteit en originaliteit hand in hand kunnen gaan. Niet voor niets winnaar van de Popprijs. Twee bands dus, wat een magere score.

Zondag 17 Januari 2010 at 2:02 pm Vijf reacties

Eurosonic 2010 Dag 2

Op dag 1 niets bijzonders ontdekt, daar moet op dag 2 van Eurosonic verandering in komen. In Shadrak staat om 20.00 uur het Franse Clara Clara klaar om van start te gaan. Eerst moet echter de setlist doorgesproken worden. Snel schrijft de toetseniste de titels van de te spelen nummers op haar hand. Het tekent de charmante aanpak van de band. Alsof ze zo uit het oefenhok het podium zijn opgeduwd. Een beetje onwennig (help, er kijken mensen naar ons!) stuitert het trio door met prima nummers vol distortion.

Even verderop staat Creature With The Atom Brain. Logge psychedelische rock zonder verrassingen. Nog minder verrassingen kent het uit Tsjechië afkomstige Kill The Dandies!. Ik had deze band ingeschat om hoge ogen te gooien op Eurosonic, maar het blijkt vooral veel bombast te zijn met verdacht weinig inhoud. In Vera wordt het dan gelukkig een stuk beter. De Belgen van The Hickey Underworld weten wat beuken is en doen dat met volle overgave.

Nog steeds niets bijzonders ontdekt en de tijd begint te dringen. Serena Maneesh redt de avond met een hypnotiserende set vol krautrock, post-rock en new wave. Het hoogtepunt van twee dagen Eurosonic! De zanger zegt halverwege het optreden "Thank you for staying" en na afloop blijkt de helft van het publiek afgehaakt te zijn, maar mij konden deze 45 minuten niet lang genoeg duren.

Na afloop van het regelmatig geniale Serena Maneesh weer op weg naar Vera waar nog een staartje van een heftig And So I Watch You From Afar wordt meegepikt. Te weinig om er een echt goed oordeel over te kunnen vellen, maar wat ik hoorde klonk goed. Afsluiter van de avond The Low Frequency In Stereo kan vervolgens niet aan de hoge verwachtingen voldoen. De nummers duren te lang, zijn te voorspelbaar en laten de verveling en vermoeidheid toeslaan.

Zaterdag 16 Januari 2010 at 3:02 pm Geen reacties

Eurosonic 2010 Dag 1

Het was niet zo moeilijk om te beslissen waar de drie dagen van Eurosonic/Noorderslag te beginnen. Tien meter naast de kassa waar het polsbandje moet worden opgehaald staat een tent en daar begint om 19.00 uur Daily Bread te spelen. Een jaar geleden zag ik ze al spelen in een hete zaal op Noorderslag en ook de koude tent waar het festival dit jaar wordt afgetrapt is binnen de kortste tijd warm. Kortom, een uitstekende band om een festival mee te beginnen. In het Grand Theatre speelt even later een apart gezelschap. Het Noorse Wardruna laat zich inspireren door de Vikingen en de muziek laat zich misschien nog het beste omschrijven als bezwerende vikingfolk.

Vervolgens staat Oceana Company op het programma. De in 2008 verschenen plaat kreeg al enkele positieve woorden op Planet Trash, maar live zijn deze mannen nog veel beter. Vette spacey rock dat alle kanten opwaait. Monolith staat in Huis De Beurs en dit duo speelt heel hard. Het lijkt bij deze band vooral om het volume te gaan, want na een paar nummers breekt het gebrek aan gevoel en ziel het optreden toch op. Snel even kijken bij de buren in Huize Maas. Geen gelukkige keuze want daar speelt The Chapman Family. Een doorsnee Britse rockband. Niet interessant. Prikkelend voor het ogen en soms voor oren is de uit Ierland afkomstige Imelda May. Oldskool Rockabilly zonder ook maar een moment achterhaald te klinken. Van deze dame zijn we nog niet af, zoveel is duidelijk.

Voor Huis De Beurs staat inmiddels een lange rij waar geen doorkomen aan is. We Were Promised Jetpacks laat ik derhalve vallen om op weg te gaan naar de Machinefabriek. Daar speelt Shining. Vooraf had ik hoge verwachtingen van deze black metal jazzband, maar nadat het concert eenmaal is begonnen weet te band mij niet te boeien. Moeilijk doen om het moeilijk doen. Voor Huize Maas staat nog steeds geen rij en ik glip snel naar binnen niet wetende wat er staat te spelen. Het blijkt een bekend gezicht te zijn. De ex-drummer van Placebo. Hij zingt en speelt gitaar in Love Amongst Ruins. Niet onverdienstelijk, maar ook niet bijzonder. Ik besluit nog een band te bekijken en de keuze valt op Long Distance Calling. Een leuke afsluiter van de avond.

Leuk was het zeker deze eerste Eurosonicavond, maar echt bijzonder werd het geen moment.

Vrijdag 15 Januari 2010 at 1:09 pm Twee reacties

Eurosonic 2010

Ondanks het treurige bericht dat gisteren Jay Reatard op 29-jarige leeftijd is overleden staan er gewoon drie avonden Eurosonic en Noorderslag op het programma. Vandaag trapt Daily Bread om 19.00 uur af en ga ik daar van start om morgenavond bij The Low Frequency In Stereo te eindigen. Van het Noorderslagprogramma krijg ik het nog niet erg warm, maar Bettie Serveert speelt er, dus dat is in ieder geval 1 band die de moeite waard is. Via twitter zal ik tijdens de concerten een kort verslag uitbrengen dat de volgende dag gevolgd zal worden door een meer uitgebreide versie op deze site. Klik op het twitterlogo voor het Planet Trash account:

Donderdag 14 Januari 2010 at 1:59 pm Geen reacties

Pharmacy Of Love - Bettie Serveert

Onverwachts, maar daarom niet minder welkom. Dat Bettie Serveert anno nu met een plaat komt die niet volledig overschaduwd wordt door Palomine had ik niet verwacht. De nieuwe drummer van de band moet de andere drie bandleden flink wat energie hebben gegeven, want Pharmacy Of Love is een vrij stevige plaat geworden. Tenminste, voor Bettie Serveert-begrippen stevig. De vlakke opener Deny All wordt gevolgd door acht indierocknummers, waarvan het nummer dat halverwege de plaat staat (The Pharmacy) als persoonlijke favoriet geldt. De band laat met Pharmacy Of Love horen dat ruim 18 jaar na een succesvol debuut het mogelijk is om met nog een ijzersterke plaat te komen. Tussen alle zwakke broeders die a.s. zaterdag op Noorderslag staan is het lastig om een bevredigend lijstje samen te stellen, maar fier bovenaan dat ultrakorte lijstje staat in ieder geval Bettie Serveert. Pharmacy Of Love is daarom niet alleen welkom, maar ook heel erg nodig.

Woensdag 13 Januari 2010 at 10:10 pm Eén reactie

Maximum Respect - The Master Plan

Op papier is het een goed plan. Wellicht zelfs een briljant idee. Een paar oude muzikale rotten uit New York slaan de handen ineen en beginnen een band. Met muzikanten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend in bands als The Fleshtones, The Dictators en Waxing Poetics. Theorie en praktijk zijn echter twee verschillende zaken. Dat blijkt wel uit Maximum Respect van The Master Plan. Respect is er voor deze veteranen en natuurlijk staan er ook een paar interessante nummers op deze plaat, maar over het algemeen is Maximum Respect toch vooral een bejaardentehuisplaat geworden. Hier en daar een voorzichtig lichtpuntje en een glinstering van de klasse die in de hoogtijdagen zo duidelijk naar voren kwam. Die tijden hebben deze bejaarde mannen al heel lang achter zich liggen, maar niemand heeft ze dat durven te vertellen en zelf hebben ze het niet in de gaten. Een beetje zielig is het wel.

Dinsdag 12 Januari 2010 at 2:31 pm Geen reacties

To Hell 'N' Back - Grong Grong

In het vorige stukje vroeg ik me af waarom sommige platen opnieuw worden uitgebracht. In dit stukje is er ook sprake van een reissue, maar deze keer geheel terecht. Grong Grong is een uit Australië (Adelaide) afkomstige band die in de jaren 1983-84 bij onze tegenvoeters behoorlijk wat wenkbrauwen moeten hebben doen fronsen. Grong Grong had zo zijn eigen ideeën hoe punk gemaakt moest worden en die aanpak resulteerde in een chaotische aanpak die nog het meest doet denken aan The Birthday Party. Op To Hell 'N' Back staat niet alleen de titelloze tweede (en laatste) plaat van de band, maar ook nog enkele demo's en live-uitvoeringen. De chaos wordt compleet in de meegeleverde dvd met concertopnames en beelden uit het oefenhok van deze bezeten mannen. Na het horen en zien van Grong Grong is het volkomen duidelijk waarom deze plaat opnieuw is uitgebracht.

Maandag 11 Januari 2010 at 10:11 am Geen reacties

Hollywood - Circle

Regelmatig verbaas ik me over platenmaatschappijen. Dat ze krampachtig vasthouden aan vroeger kan ik nog begrijpen. Een chronisch gebrek aan goede ideeën om met veranderingen om te gaan doet nu eenmaal terugverlangen naar die goede, oude tijd. Maar dat een platenmaatschappij een plaat nog geen jaar na de initiële release opnieuw uitbrengt lijkt mij een verkwisting van geld en energie. Toch is het gebeurd met Hollywood van Circle. Deze Finse band gooit er een lekkere ritmische mix van krautrock en glibberige jaren '80 metal tegenaan. De vocale gedeeltes zijn nogal storend vooraan in de mix beland, want de band is op zijn best in de freakerige instrumentale stukken. Op die momenten gebeuren er speciale dingen op Hollywood. Circle was overigens vorige maand in het voorprogramma van o.a. Isis nog in Nederland te bewonderen. Misschien was dat de aanleiding om deze plaat opnieuw uit te brengen?

Zondag 10 Januari 2010 at 9:57 pm Geen reacties

All Bees To The Sea - Taint

Het uit het zuiden van Wales afkomstige Taint zet slechts vier nummers op een ep en vindt dat zelf kennelijk ook een beetje aan de magere kant. Niet dat er veel mis is met de vier nummers. Degelijke stonerrock met een flinke hoeveelheid sludge metal dat eigenlijk in het ruim twaalf minuten durende titelnummer pas echt los gaat. Degelijkheid is natuurlijk nooit goed genoeg. Taint bedacht een oplossing voor de geringe hoeveelheid nieuwe nummers en plak een volledige liveset aan de ep vast. Van degelijkheid is dan geen sprake meer. Live klinkt Taint een stuk scherper, kwader en ruiger. Op basis van All Bees To The Sea kan derhalve gesteld worden dat het bijwonen van een concert van Taint valt te preferen boven het luisteren naar de studio-opnames.

Vrijdag 08 Januari 2010 at 10:20 pm Geen reacties

Pizzapocalypse - The Boom Bang

Aan het begin van een nieuw jaar zijn er meestal weinig nieuwe releases te bespeuren en komen de restjes van het vorige jaar aan bod. Die restjes zijn natuurlijk niet de platen die een enorme positieve indruk hebben weten te maken. Om het nieuwe jaar direct te beginnen met het afzeiken van een paar platen is ook weer zoiets. Daar hebben we immmers weer een jaar de tijd voor. De oplossing landde tussen kerst en oud en nieuw met een luide knal op deze planeet. De band heet The Boom Bang en is een obscure garagesurfpunkband uit Oklahoma. Op de in eigen beheer uitgebrachte debuut ep Pizzapocalypse heerst de band vanaf de eerste noten. De vette fuzz druipt uit de op ruwe wijze gesloopte amps. Een waanzinnige zanger en een drummer die al vrij vlot van gekkigheid niet meer weet waar hij nu weer op moet slaan. Zo geniaal kom je ze zelden nog tegen. Als deze band niet heel snel een plaat uitbrengt op In The Red Records of op een ander gerenomeerd garagerocklabel dan is de zondvloed nabij.

Dinsdag 05 Januari 2010 at 8:25 pm Geen reacties

Tocado Records

Zaterdag 02 Januari 2010 at 8:47 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed