Top 20

Het metaal zakt vrijwel helemaal weg.

01 (01) The Devil's Blood
02 (05) 16 Horsepower
03 (07) Thee Oh Sees
04 (04) Reigning Sound
05 (---) A Place to Bury Strangers
06 (02) The Hex Dispensers
07 (10) Lovvers
08 (---) The Thermals
09 (18) Vivian Girls
10 (---) Motörhead
11 (---) Bassholes
12 (11) David Bowie
13 (---) Ashtones
14 (12) The Gun Club
15 (03) Jay Reatard
16 (---) Pretty Girls Make Graves
17 (---) Lost Sounds
18 (---) Butthole Surfers
19 (16) Black Rebel Motorcycle Club
20 (14) Darkthrone

Maandag 30 November 2009 at 8:14 pm Geen reacties

Red Mass - Red Mass

Ik kwam de naam Choyce (echte naam: Roy Vucino) voor het eerst tegen toen ik een singletje van CPC Gangbangs aanschafte. Deze Canadese garagepunkband bestaat ondertussen niet meer, wat Choyce de gelegenheid verschafte zijn muzikale horizonten verder te verbreden. Voordat CPC Gangbangs het levenslicht zag, had hij er al een paar bandjes opzitten en voor weer andere bands aan opnames meegedaan. Kortom, de man kan zonder moeite een blik medemuzikanten opentrekken die met hem samen willen werken. Handig, want het meest recente project heet Red Mass en heeft geen vaste samenstelling. Op de zeven tracks tellende titelloze ep is dat goed te merken. Ieder nummer krijgt een andere aanpak zonder dat die aanpak de coherentie geweld aandoet. Psychedelische garagepunk met een nerveuze wave-tik en talloze scherpe randjes. Dusdanig sterk dat een eventuele full-length als opvolger alleen maar kan tegenvallen.

Zondag 29 November 2009 at 4:07 pm Geen reacties

A Place To Bury Strangers + AC Berkheimer @ Vera

Allereerst staan er vier dooie vogeltjes op het podium. Het blijkt het uit Rotterdam afkomstige AC Berkheimer te zijn. Ondanks de statische bandleden is de muziek bijzonder fraai. Mooie gruizige noise dat zorgvuldig gedrapeerd wordt over zoete indiepop. Niet om naar te kijken, maar wel om naar te luisteren. Vervolgens staan de drie mannen van A Place To Bury Strangers op het podium. Althans, dat is de aanname, want op het podium is nog minder licht waarneembaar dan in de donkere zaal. Pas bij het vierde nummer zijn de contouren van de bandleden te onderscheiden. Verrek, nu zie ik de drummer ook. A Place To Bury Strangers is donker, hard, kil en bij vlagen oorverdovend briljant. Gaat dat horen en oordopjes zijn voor mietjes!

Vrijdag 27 November 2009 at 11:33 pm Geen reacties

Souldrinker - Watch Me Bleed

Mijn grootste bedenking bij metal is de notie dat er zelden nog iets gaande is dat werkelijk de moeite waard is. Van alle metalbands die ik daadwerkelijk waardeer, en zo gek veel zijn dat er niet, hebben de meeste hun platen uitgebracht in de jaren '80 en wat black metal betreft in de jaren '90. Slechts een enkele metalband heeft de laatste 10 jaar indruk gemaakt. Een bloedeloze herhaling van zetten is het meest kenmerkende element van de hedendaagse metal. Je zal toch eenkennig zijn en voornamelijk naar metal luisteren. Verwend word je niet meer. Ook Watch Me Bleed met debuut Souldrinker brengt hier op de valreep geen verandering in. De Duitsers maken een onfrisse mix van death, thrash en hardcore dat enkele wervelstormen met gemak weet te doorstaan. Dankzij twee vocalisten is er op dat gebied de nodige afwisseling waarneembaar, maar halverwege de plaat begint het toch op te vallen dat de band vooral zichzelf aan het herhalen is. Watch Me Bleed kan ermee door, maar op het gebied van overtuiging en vernieuwingsdrang moeten we, eigenlijk sinds 1945 al, niet in Duitsland zijn.

Donderdag 26 November 2009 at 11:12 pm Geen reacties

The Audacity Of Hype - Jello Biafra And The Guantanamo School Of Medicine

Toen ik begin jaren '80 het rock en roll licht zag en met steeds meer schaamte naar mijn, overigens zeer schaarse,  collectie discoplaten keek maakte ik via Lou Reed, David Bowie en Joy Division al snel de stap naar punk. Een van de punkbands die toen nog bestond en waar de platen veelvuldig gedraaid werden in mijn vriendenkring was Dead Kennedys. Vooral de snerende en immer spottende stem van Jello Biafra sprak mij zeer aan. De platen van Dead Kennedys draai ik nog steeds regelmatig en hebben niets aan kracht ingeboet. In 1986 ging de band uit elkaar om in 2001 weer bij elkaar te komen zonder Jello Biafra. Volkomen belachelijk natuurlijk. Diezelfde Biafra (geboren met de naam Eric Reed Boucher) hield zich vervolgens bezig met spoken word performances, samenwerking met andere bands, een platenlabel en met politiek. Onder de naam Jello Biafra And The Guantanamo School Of Medicine heeft Biafra met leden van o.a. Victims Family en Faith No More een felle en soms maniakaal aandoende plaat opgenomen in de geest van Dead Kennedys. Aan dat niveau kan de plaat niet tippen al komen sommige nummers er wel verdacht dicht in de buurt. Dead Kennedys fans zullen zich geen buil vallen bij de aanschaf van The Audacity Of Hype.

Dinsdag 24 November 2009 at 9:59 pm Geen reacties

Big Deal. What's He Done Lately? - Brimstone Howl

Op de suggestie om Phil Spector de vijfde plaat van de Ramones te laten produceren reageerde de immer tactvolle Johnny Ramone met de woorden: "Big Deal. What's He Done Lately?" Die woorden zijn door de garagerockers van Brimstone Howl gebruikt als titel van hun vierde plaat. Aan de Ramones doet de muziek van Brimstone Howl niet direct denken, maar de basic aanpak hebben beide bands wel gemeen. Een aanpak waar Phil Spector overigens nooit iets mee te maken wilde hebben. Langzaam maar zeker begint Brimstone Howl een steeds grotere rol van betekenis te spelen in garagerockland. Met een derde kwalitatief hoogstaande plaat in evenveel jaren plus een killing tourschema is het bijna onmogelijk om deze band over het hoofd te zien. De nieuwe plaat schurkt een beetje meer tegen het geluid van de Black Lips aan en klinkt een stuk ruwer dan voorganger We Came In Peace. Phil Spector moet een gevangenisstraf van 18 jaar uitzitten. Mocht hij uiteindelijk vrijkomen en nog in staat worden geacht om een plaat van bijvoorbeeld Brimstone Howl te produceren dan is de vraag "Big Deal. What's He Done Lately?" natuurlijk wel gerechtvaardigd.

Vrijdag 20 November 2009 at 10:21 pm Geen reacties

Milkshakes At The Pizzeria - Yoshimi!

Wellicht heeft hij een ziekelijke voorkeur voor Japanse meisjes of misschien is hij een groot fan van The Flaming Lips en dan vooral van het album Yoshimi Battles The Pink Robots. Of was er sprake van een visioen? Misschien is er wel helemaal geen reden om je band Yoshimi! te noemen. Feit is dat Yoshimi! het muzikale uithangbord is van Niek Hilkmann. Deze in Rotterdam wonende muzikant leeft op voet van oorlog met de middenstand van IJsselmonde en dan vooral met de eigenaar van de dierenwinkel van het ongetwijfeld oergezellige winkelcentrum Keizerswaard. Zie de myspace-pagina voor de details. Er doen overigens de meest vreemde geruchten over deze man de ronde betreffende schanddaden met onschuldige, harige beestjes. Maar dit verder geheel terzijde. Het gaat hier immers over muziek of wat daar voor door moet gaan. Op Milkshakes At The Pizzeria staan negen vreemdsoortige nummers. Nummers die door Niek zelfs zijn ingespeeld en waarvoor hij gebruik heeft gemaakt van tig instrumenten en een computer. De zang laat hij vaak aan anderen over. Milkshakes At The Pizzeria is een maf, ritmisch plaatje geworden dat toch verbazingwekkend toegankelijk is. Niet voor één gat te vangen, die Niek Hilkmann.

Woensdag 18 November 2009 at 10:07 am Geen reacties

The Neighbourhood - Tokyo Sex Destruction

Het uit Barcelona afkomstige Tokyo Sex Destruction heeft in de loop der jaren meer concerten gegeven in het buitenland dan in Spanje. Vooral in Frankrijk is de band zeer geliefd. Nou heb ik weinig Fransen mogen ontmoeten die in het bezit waren van een bovengemiddelde muzieksmaak, maar in het geval van TSD mogen we onze meerdere erkennen in de Fransen. Twee jaar geleden stond de band op het Metropolisfestival in Rotterdam en wist me de volle veertig minuten bij de bierstand weg te houden. The Neighbourhood duurt net iets langer en weet ook de gehele tijd te boeien. TSD mag dan te boek staan als een garagerockband met een fikse dosis soul, op de nieuwe plaat is dat eerder andersom. Daarnaast worden er talloze zijstapjes genomen die allemaal goed uitpakken. Vooral met dank aan producer Gregg Foreman die de toetsen op deze plaat voor zijn rekening neemt. The Neighbourhood is daardoor de meest veelzijdige plaat in het oeuvre van de Catalanen geworden.

Maandag 16 November 2009 at 09:41 am Geen reacties

Sycroscope- Sycronomica

Veel was er niet voor nodig om er achter te komen dat de black metal waar ik het meest van houd primitief, koud en compromisloos is. Het is daarom even schrikken als er een cd op me ligt te wachten dat weliswaar vol staat met black metal, maar gekenmerkt wordt door melodie, synthesizers en zelfs een operazanger. Als dat maar goed gaat! Merkwaardig genoeg gaat dat best wel goed. Kwestie van op de juiste momenten doorbijten en niet vasthouden aan sonische vooroordelen. Het Duitse Sycronomica heeft flink uitgepakt op Sycroscope. Een plaat vol complexe riffs en structuren en tempowisselingen die bijna niet bij te houden zijn, maar nooit geforceerd aandoen. Voor de liefhebber van melodische (black) metal is dit een release om de vingers bij af te likken, maar ook de liefhebber van de meer primitievere aanpak doet er goed aan Sycroscope tenminste een kans te geven. Je weet maar nooit.

Zaterdag 14 November 2009 at 6:03 pm Geen reacties

Strange Fruits And Undiscovered Plants - DeWolff

Vorig jaar waren er al vele positieve geluiden te horen toen DeWolff met een ep op de proppen kwam. Een recensie van die ep is hier te lezen. Er werd reikhalzend uitgekeken naar de eerste volwaardige plaat van deze drie Limburgse jongens. Die plaat is er nu en heeft als titel Strange Fruits And Undiscovered Plants gekregen. Maakt DeWolff de hooggespannen verwachtingen waar? Ten dele, de band bewijst met 11 tracks de sound van pak 'm beet 40 jaar geleden volledig te beheersen zonder een moment oubollig over te komen. Vooral de vette Hammond-orgel maakt indruk. Er is echter ook een minpuntje te noteren. Voor de meeste nummers geldt dat ze klinken alsof er iets te goed over is nagedacht, er te veel is uitgewerkt. Dit lijkt ten koste te gaan van de spontaniteit, waardoor Strange Fruits And Undiscovered Plants minder rauw klinkt dan de titelloze ep. Een groot fan van psychedelische rock kan ik niet genoemd worden, desalniettemin blijft deze plaat voorlopig boeien.

Donderdag 12 November 2009 at 09:00 am Geen reacties

Devil Eyes - Devil Eyes

Wellicht is het je nog niet opgevallen, maar sinds enige tijd heerst de duivel op Planet Trash. Niet alleen wordt er iets meer aandacht aan metal besteed dan voorheen, ook zijn het de bands met een duivelse naam die sinds kort flink indruk weten te maken. De debuutplaat van The Devil's Blood schalt hier nog vaak uit de geluidsboxen en wordt de laatste tijd gevolgd door de plaat van Devil Eyes. Dit uit Canada (Montreal) afkomstige trio heeft een zojuist een heerlijke opgefokt debuut afgeleverd. Deze titelloze plaat zet de luisteraar regelmatig op het verkeerde been. Chaos troef. Het is vooral garagerock en punk dat de klokt slaat, maar het geheel is veel meer dan de som der delen. Dat heeft veel de maken met de pompende bas van bassiste Emily Jayne en de steeds vreemder wordende ritmes van drummer Zen Nakamura. De schreeuwzang van zanger/gitarist Matt Lee doet de rest, samen met een heerlijke dosis distortion en als hij een keer zijn mond houdt dan nemen de andere bandleden de zang gewoon voor hun rekening. Laat het muziek maken maar over aan de duivel.

Dinsdag 10 November 2009 at 2:32 pm Geen reacties

Silhouettes - Stompin' Souls

Van Stompin' Souls had ik nog nooit gehoord. Deze Zweden brengen met Silhouettes hun tweede album uit. De tags op last.fm melden: indie, garage, rock, garagerock. Tags waar ik natuurlijk wel wat mee kan, maar als ik Silhouettes draai valt het toch allemaal bitter tegen. Van garagerock is geen enkele sprake. Stompin' Souls klinkt vooral als een gepolijst britpopbandje met een erg hoog dertien in een dozijn gehalte. Daarnaast wordt er regelmatig getracht de gevoelige snaar bij de luisteraar te raken, maar vervalt de band vooral in holle, pathetische clichés. Misschien dat dit werkt bij dertienjarige meisjes die graag in zichzelf snijden, Planet Trash laat dit soort eendimensionale prut graag aan zich voorbijgaan. Nul sterren en een ferme trap tegen de gebleekte anus.

Zondag 08 November 2009 at 12:00 pm Geen reacties

Ashtones + Them Holy Rollers @ Het Pakhuis

Het had wat voeten in aarde, maar uiteindelijk was het Ashtones toch gelukt om op te treden in Groningen alvorens de tour voort te zetten in Duitsland. Het Pakhuis in Groningen liep al aardig vol toen Them Holy Rollers begon te spelen. De band zette een mix neer van soul, blues en garagerock. Een leuke band om de avond mee te beginnen. De echte liefhebbers waren echter gekomen voor de Franse furie, beter bekend als de Ashtones. Met een nieuwe bassist in de gelederen klonk de band beter ingespeeld en meer pissed off dan ooit. Het verdeelde het publiek al gauw in tweeën. De rauwe klanken deden je wegvluchten, waarna je een obsceen gebaar van zanger Gé op de koop toe moest nemen of je liet je volledig onderdompelen in de vuige garagepunk. Vive les Ashtones!

Vrijdag 06 November 2009 at 2:25 pm Acht reacties

Dog Poison - Thee Oh Sees

Thee Oh Sees heeft er zin in. Help is nog niet zo heel lang verschenen of daar is de opvolger getiteld Dog Poison al. Een produktief gezelschap dus. Nou is Help nog te zien als een logische opvolger van het vorig jaar verschenen semi-briljante The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In, van Dog Poison is dat niet te zeggen. Op deze ep is het rammelgehalte een stuk groter geworden en zijn de songs meer schetsmatig in elkaar gezet. Voor een ep duurt de plaat overigens best lang. Tien nummers in net geen 24 minuten. Je zult de bands de kost moeten geven die een plaat van die lengte gewoon als een volwaardige plaat beschouwen. Dog Poison moet echter vooral gezien worden als een tussendoortje, maar wel een fraai tussendoortje.

Donderdag 05 November 2009 at 9:07 pm Twee reacties

Exploding Head - A Place To Bury Strangers

Hoeveel stukjes zullen er over Exploding Head van A Place To Bury Strangers worden geschreven waar niet tenminste een van de volgende namen worden genoemd: My Bloody Valentine, The Jesus And Mary Chain en The Cure? Niet veel vermoed ik, want de invloeden van deze bands liggen er namelijk wel heel erg dik bovenop. A Place To Bury Strangers is afkomstig uit New York, maar klinkt door de genoemde invloeden buitengewoon Brits. Hoewel de noise explosies bij vlagen simpelweg geweldig en overweldigend zijn is het gebrek aan eigen smoel wel een beetje het manco van deze plaat. Soms leidt het gewoon af, wanneer een stukje MBV overgaat in de JAMC. Daarnaast gaat het ten koste van de emotie. Toch merk ik dat na de nodige scepsis aan het begin ik toch steeds warmere gevoelens krijg bij Exploding Head en er haast ongemerkt steeds vaker naar zit te luisteren. De hoorbare invloeden worden iedere keer minder storend. Gewoon vaak draaien dus. Bij voorkeur met veel volume.

Woensdag 04 November 2009 at 10:01 pm Geen reacties

Grind Madness At The BBC - Various

Liefst 118 tracks kent de verzamelaar Grind Madness At The BBC. Nou schiet het aantal nummers natuurlijk wel op als er tracks van 4 en 6 seconden tussen staan, maar toch. In de periode 1987-1990 groeide het grindcoregenre razendsnel uit tot een factor van betekenis. John Peel pikte het, zoals wel vaker, vanaf het begin enthousiast op wat resulteerde in enkele Peel Sessions. Die sessies zijn op deze 3 cd's verzameld. Uiteraard wordt de aftrap gegeven door de meest invloedrijke grindcoreband Napalm Death. De 34 tracks van Napalm Death worden op de eerste cd gevolgd door 22 tracks van Extreme Noise Terror dat grindcore combineert met crust punk. Op cd 2 staan tracks van Carcass en Bolt Thrower. Die laatste band is eigenlijk voornamelijk een death metal band, maar het grindcoregenre kenmerkt zich nu eenmaal niet doordat iedereen strak in de leer is. Da's maar goed ook, want op de laatste cd komen we industrial metal tegen van Godflesh, brute grindcore van Unseen Terror en de meer recht toe recht aan hardcore van Heresy en Intense Degree. Op dat moment heb je er 118 tracks opzitten waardoor je nog zeker een uurtje in stilte door kan stuiteren. Grind Madness At The BBC is een essentiële verzamelaar die voor een zacht prijsje is aan te schaffen.

Maandag 02 November 2009 at 4:24 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed