Top 20

01 (---) The Devil's Blood
02 (04) The Hex Dispensers
03 (03) Jay Reatard
04 (17) Reigning Sound
05 (09) 16 Horsepower
06 (05) Repulsion
07 (08) Thee Oh Sees
08 (01) Cannibal Corpse
09 (06) Sepultura
10 (18) Lovvers
11 (---) David Bowie
12 (12) The Gun Club
13 (10) Zero Boys
14 (---) Darkthrone
15 (---) Johnny Cash
16 (---) Black Rebel Motorcycle Club
17 (20) At the Drive-In
18 (---) Vivian Girls
19 (11) Carcass
20 (---) The A-Bones

Zaterdag 31 Oktober 2009 at 11:35 pm Geen reacties

Lieder Sind Brüder Der Revolution - Dÿse

Het in het oosten van Duitsland opgegroeide duo Dÿse verloochent met een titel als Lieder Sind Brüder Der Revolution de communistische wortels in ieder geval niet. Een mooi stukje sociaal realisme kan ik op zijn tijd wel waarderen. Niet dat Dÿse zich verder iets van welk dogma dan ook aantrekt. Voor deze mannen zijn er geen grenzen of het moeten de grenzen van permanente gehoorbeschadiging zijn. Op Lieder Sind Brüder Der Revolution wordt een zinloze zoektocht gehouden naar enige vorm van geestelijke stabiliteit. Een zoektocht waar de waanzin regelmatig groteske vormen aanneemt. Op deze plaat zijn geen hapklare brokken aanwezig, maar desondanks is de plaat wel tot een zeer vermakelijk geheel geboetseerd. Dankzij of misschien wel ondanks de constante clash van stijlen. Avantgarde versus metal, postrock versus punk, noiserock versus experimentele muziek en altijd heel hoekig en erg groovend. Wie zijn muziek het liefst een beetje ingewikkeld wil is bij Dÿse aan het goede adres.

Vrijdag 30 Oktober 2009 at 1:48 pm Geen reacties

The Drones @ Vera

Zes jaar geleden was The Drones even de meest gehypte band in Groningen. Debuutplaat Here Come The Lies was al een tijdje uit en maakte indruk en het concert van The Drones in Vera zou het eerste van de band zijn op het Europses vasteland. De band maakte de verwachtingen met een intense garagerockshow meer dan waar. Twee jaar later was Vera weer aan de beurt en leek er een band te zijn, met inmiddels een nieuwe, betere drummer, waarvan de leden op elkaar uitgekeken waren. Ook de gitarist verliet de band en met een nieuwe gitarist maakte de band een doorstart. Gisteravond wist The Drones net als zes jaar geleden weer volledig te overtuigen. Geen garagerock meer, althans niet bijster veel, maar wel good old Australische swamprock met stevige blues erupties. Zelfs de goddelijke Fiona Kitchin moest regelmatig glimlachen.

Donderdag 29 Oktober 2009 at 09:08 am Geen reacties

DIY - Digger & The Pussycats

Een van de meest ongepolijste en spontane garagerockduo's van de afgelopen jaren is Digger & The Pussycats. Deze twee Australiërs timmeren al een tijdje stevig aan de weg en weten toch iedere keer met een paar nieuwe invalshoeken te verrassen. De ene keer simpel en rech toe recht aan (in A-Holic bijvoorbeeld ) en de andere keer met een subtiele opbouw en een aanstekelijk refrein (Breadline). Zo weten Andy en Sam met DIY een nog gevarieerder album af te leveren dan de vorige keer. Geheel in DIY-stijl wordt er geen gebruik gemaakt van technische foefjes. Wat Digger & The Pussycats opneemt kan het ook live waarmaken. En hoe, een optreden van het duo is een regelrechte aanrader. Volgende maand staan ze weer op enkele Nederlandse podia waaronder Vera's kelderbar op 14 november. Als ik die dag in de stad ben, ben ik erbij. Kan niet missen, ergens tussen de band en de bar.

Maandag 26 Oktober 2009 at 8:30 pm Twee reacties

Midnight Soul Serenade - Heavy Trash

Ik had de moed eigenlijk al opgegeven. Jon Spencer maakte de laatste jaren geen sterke indruk op me. Zijn Blues Explosion was meer een Blues Implosion geworden en ook zijn vervolgproject onder de naam Heavy Trash kon me op zowel plaat als op het podium geen moment overtuigen. En zie daar, ineens lijkt het weer helemaal goed te komen met Jon Spencer. Op de derde plaat van Heavy Trash lukt het wel om vanaf de eerste tot de laatste noten met sterke en geïnspireerde nummers te komen. Op Midnight Soul Serenade trekt Spencer weer alle registers open zoals hij dat ooit ook deed met zijn Blues Explosion. Vooral de afwisseling en de strakke produktie doen het hem op Midnight Soul Serenade. Jon Spencer is terug met een harde knal. Gelukkig maar. Check it out!

Zondag 25 Oktober 2009 at 12:12 am Geen reacties

El Still Digging - The Gravediggers

In de jaren '90 was er een Groningse band die met kop schouders boven de andere lokale bands uitstak. De fucked up psychobilly van The Gravediggers deed menig podium op zijn grondvesten trillen. Met een ongenadig strak tempo ramde het trio het ene na het andere nummer door je strot dat je na afloop blij was dat je erbij was geweest en het ook nog na kon vertellen. Tien jaar geleden bracht de band haar laatste vinyl uit. Na verloop van tijd hield de band er helemaal mee op. Tot een paar jaar geleden. Toen kwamen alle Gravediggers weer bij elkaar en sindsdien treedt de band weer onregelmatig op. Al doende kreeg de band de smaak steeds meer te pakken dat er zelfs een lp werd opgenomen en in eigen beheer is uitgegeven. El Still Digging is verrassend anders en meestal pakt dat goed uit. In de eerste twee nummers wordt er gespeeld met electronika. Even wennen, maar het werkt wel. Daarna volgen enkele psychobillynummers waar de band patent op lijkt te hebben. Als afsluiter wordt er nog een reggaenummer(!) gespeeld, maar dat is echt te veel van het goede en een regelrechte miskleun. Daar staan echter zeven ijzersterke nummers tegenover. Een goede zaak dat de band weer terug is. De foeilelijke hoes met een overigens erg mooie dame erop paste niet onder de scanner, vandaar een andere plaatje totdat er ergens een jpg van de hoes opduikt.

Zaterdag 17 Oktober 2009 at 6:03 pm Zes reacties

Down To Kill - The Neurotic Spiders

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat er voor het laatst iets over een Japanse band werd gemeld op Planet Trash. Het werd dus weer eens de hoogste tijd om iets positiefs te melden over het land van de rijzende zon. The Neurotic Spiders is als uitverkorene uit de bus gekomen. Dit uit Tokyo afkomstige trio rockt prettig strak en hard. Denk aan een fikse dosis Motörhead in de klassieke bezetting gecombineerd met fikse Stoogesriffs en een gaspedaal dat constant blijft ingedrukt. Een prijs voor originaliteit winnen de Japanners er niet mee. Maar dat zou dan ook meteen de eerste keer zijn dat Japanners daarmee aan de haal gaan. De complimenten voor het maken van een wreed rockalbum slepen ze in ieder geval wel binnen. In veertig minuten worden er 14 nummers doorgejakkerd op debuutplaat Down To Kill. Inderdaad een killerplaat dat niets heel laat.

Vrijdag 16 Oktober 2009 at 11:14 pm Geen reacties

Lovvers @ Vera

Voor een matig gevuld Vera speelde begon Lovvers gisteravond aanvankelijk een beetje aarzelend. De band stond een beetje slaperig op het podium. Dat duurde echter niet lang. Al vlug werd het tempo opgevoerd en werd de ene na de andere gruizige melodie uit de twee gitaren gehaald. Lovvers beheerst de kunst om een setlist op te bouwen en precies op het hoogtepunt te stoppen zonder terug te komen. Live nog beter dan op plaat.

Donderdag 15 Oktober 2009 at 09:18 am Geen reacties

Finger Shower - Crash Normal

Het uit Parijs afkomstige Crash Normal loopt al heel wat jaren mee in het wereldje der primitieve muziek. Toch weet de band er iedere keer weer een andere draai aan te geven. Op deze slechts op vinyl verschenen ep in de vorm van een 10-inch wordt afgetrapt met een minimalistische synthaanpak dat doet denken aan de eerder dit jaar verschenen Blank Dogs plaat. Gaande weg transformeert dit geluid echter steeds meer in lagen herrie die kwa structuur weer eerder doet denken aan The Birthday Party zonder dat die band overigens zonder meer wordt gekopieerd. Finger Shower komt in een zeer beperkte oplage van slechts 600 stuks en heeft twee verschillende hoezen. Het is maar net wat je tegenkomt bij de platenboer, maar ik moet het doen met de hierboven afgebeelde hoes.

Dinsdag 13 Oktober 2009 at 11:17 pm Geen reacties

Quadrant - Astrosoniq

Als voormalige Bowie space cadet weet ik een muzikale trip door de ruimte zeer te waarderen. Er gaat niets boven het zweven over kleurige planeten waar je onderweg de meest interessante zaken en personages tegen kan komen. Het uit Oss afkomstige Astrosoniq zweeft ondertussen al 10 jaar mee en kijkt niet langer op van een universum meer of minder. Quadrant is de vijfde plaat van dit grenzeloze spacerockgezelschap. Grenzeloos omdat het ruimteschip weliswaar gevoed wordt door stonerrock, maar er aan alle kanten buiten de stonerrocklijntjes wordt gekleurd. Vanzelfsprekend zijn de kleuren fel en psychedlisch. De spacetrip van Astrosoniq doet een klein uur en vooral de eerste helft van de reis is zeer fraai doordat er naar alle kanten wordt uitwaaierd zonder dat de koers ooit te drastisch wordt verlegd. Ongetwijfeld komt men onderweg ook een zekere Major Tom tegen en wordt er koers gezet richting Planet Trash. Het ruimteschip Astrosoniq mag te allen tijde op deze planeet landen.

Maandag 12 Oktober 2009 at 4:05 pm Geen reacties

Burnt By The Sun @ Vera

Het is duidelijk dat ik nog niet gewend ben aan de nieuwe aanvangstijden van Vera. Terwijl ik direct bij binnenkomst mijn eerste biertje bestel bedankt de zanger van het voorprogramma het publiek en verdwijnt samen met de rest van de band van het podium. Even later staan de mannen van Burnt By The Sun op het podium. Ooit heb ik eens een cd van deze band gekocht en die laatst maar weer eens gedraaid. De band opereert in het schemergebied tussen hardcore en metal. De cd is ok en het optreden eigenlijk ook. Niets meer en niets minder. Burnt By The Sun gaat geen moment echt de diepte in, maar blijft op het oppervlakte wild rondzwemmen.

Vrijdag 09 Oktober 2009 at 10:08 am Geen reacties

Roulette - The Monroes

Bij The Monroes is het allemaal niet zo ingewikkeld. Feitelijk dient slechts een obstakel te worden genomen om deze Groningse band te kunnen waarderen. Dat obstakel staat op de hoes en kijkt verleidelijk de wereld in. Nou is met het uiterlijk van zangeres Josje niets mis, maar wat haar stem betreft kan men zo enige bedenkingen hebben. Ze zingt namelijk lekker tegendraads, sommigen noemen dat vals, en klinkt regelmatig alsof ze er eigenlijk helemaal geen zin in heeft. Na een paar keer luisteren begin ik eraan te wennen en weet het ondertussen zelfs te waarderen. Het is in ieder geval een dame die niet de veilige paden bewandelt. De rest van de band speelt lichtvoetige garagerock met een hoog popgehalte. Olaf Veenstra van Green Hornet zat in de studio achter de knoppen en in zijn vertrouwde handen zijn dertien nummers opgenomen die elk een eigen karakter hebben meegekregen. Het ene nummer staat vol met soul, terwijl een ander nummer weer regelrechte surf is. Deze verscheidenheid is het sterke punt van Roulette. The Monroes heeft er een paar jaar tegen aan staan hikken, maar met Roulette is er dan eindelijk de debuutplaat waar de band meer dan tevreden mee kan zijn. Morgen vindt de presentatie van de plaat plaats in Vera.

Donderdag 08 Oktober 2009 at 10:54 am Twee reacties

Nadaismo A Go-Go - Los Yetis

Heel even waren ze wereldberoemd. Wereldberoemd in Colombia weliswaar, maar toch. We schrijven 1966 en twee broers besluiten een rockband te beginnen in de tweede stad van Colombia, Medellin. Al gauw vinden ze een gitarist in de persoon van Juan Nicolas Estela en Los Yetis is geboren. Als trio treedt de band met een oeuvre bestaande uit drie nummers op in het voorprogramma van een Mexicaanse ster. Ondertussen worden er nog een paar mannen bij elkaar gesprokkeld om de band te complementeren. Als een paar maanden later hun eerste lp uitkomt zijn de mannen van Los Yetis zo populair dat iedere liefhebber van moderne muziek in Colombia de plaat binnen de kortste keren in huis heeft. Op deze door Munster Records uitgekomen cd staan 21 nummer van Los Yetis. De plaat maakt duidelijk dat vooral in de beginperiode van de band er zeer aanstekelijke nummers zijn opgenomen die ook anno 2009 nog overeind staan. Zoals met de meeste bands die snel succes hebben zit de sleet er al vrij vlot op. In 1968 is de rol van deze band volledig uitgespeeld, maar gelukkig is voor de liefhebber van meer obscure sixtiesmuziek Nadaismo A Go-Go om de herinnering aan deze Colombiaanse band levend te houden.

Maandag 05 Oktober 2009 at 10:07 pm Geen reacties

Mainline Rockets - Ashtones

Een van de bands met de meeste street credibility is ontegenzeggelijk de Ashtones. Deze uit Lille afkomstige band moet zo ongeveer op straat in een van de meer naargeestige wijken van Lille zijn samengesteld uit (ex)-junks, alcoholisten, zwervers en personen met een achtergrond dat aan alle kanten naar de goot stinkt. Het zijn overigens allemaal erg aardige gasten, dus een optreden van deze vuig rockende Fransen kan met een gerust hart worden bezocht. Op de nieuwe plaat doet de band waar het zo goed in is. Straatrock met woeste riffs en dito energie. De productie is weer een niveautje hoger dan voorganger Hellfire And... Paradise Falls. Ashtones heeft nooit een geheim gemaakt waar de invloeden vandaan komen (The Stooges uiteraard en daarnaast ongeveer alle punkbands die er toe doen) en speelt al haar hele bestaan covers van deze bands. Ook op Mainline Rockets staan er weer een paar, maar wellicht dat de band daarin een beetje doorslaat. Zo doet The Clash cover I'm So Bored With The USA nogal overbodig aan. Dat is dan ook meteen het enige punt van kritiek, want voor de rest is Mainline Rockets een knaller van een plaat. Binnenkort komen ze weer naar Nederland. Gaat dat zien!

Zondag 04 Oktober 2009 at 12:23 am Zes reacties

Everything Goes Wrong - Vivian Girls

Het lijkt veilig om afgaande op de nieuwe plaat Everything Goes Wrong van Vivian Girls te stellen dat de verkering van zangeres Cassie Ramone na de vorig jaar verschenen debuutplaat is uitgegaan. Een kleine greep uit de songtitels ter illustratie: Walking Alone At Night, Can't Get Over You, The End, You're My Guy. Everything Goes Wrong klinkt daardoor een stuk verdrietiger en venijniger dan de voorganger. Verder is er vergeleken met die plaat niet zo heel veel veranderd. Er wordt iets minder gerammeld en de nieuwe dame op de drums houdt er een strakkere, maar nog altijd vrij basale manier van drummer op na. Everything Goes Wrong ligt zwaarder op de hand en de frivole speelstijl maakt langzaam maar zeker plaats voor wat steviger werk. Voorlopig pakt dat nog goed uit. Al met al een waardige opvolger. Opdat Cassie Ramone nog een tijdje ongelukkig genoeg mag zijn om dit soort platen met haar mede-Vivian Girls te maken.

Donderdag 01 Oktober 2009 at 8:38 pm Geen reacties

Top 20

Ondanks hevige problemen met de pc en de plaat van The Devil's Blood die overuren maakt in de cd-speler hier toch nog net op tijd de top 20 van de afgelopen drie maanden volgens last.fm

01 (01) Cannibal Corpse
02 (03) Dinosaur Jr.
03 (05) Jay Reatard
04 (06) The Hex Dispensers
05 (---) Repulsion
06 (---) Sepultura
07 (11) The Pussywarmers
08 (09) Thee Oh Sees
09 (---) 16 Horsepower
10 (08) Zero Boys
11 (02) Carcass
12 (---) The Gun Club
13 (13) Siege of Hate
14 (16) Ramones
15 (10) Marilyn Manson
16 (14) Blank Dogs
17 (20) Reigning Sound
18 (---) Lovvers
19 (---) Swans
20 (---) At the Drive-In

Donderdag 01 Oktober 2009 at 4:54 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed