The Time Of No Time Evermore - The Devil's Blood

Ze schijnen niet alleen tijdens hun zogenaamde "rituelen" op podia de duivel te aanbidden, maar er ook hun vrije tijd aan op te offeren. Voor The Devil's Blood is dat een serieuze aangelegenheid. Zowel live als op debuutplaat The Time Of No Time Evermore is de band een kleine sensatie. De combinatie van psychedelica uit de jaren '60, hardrock uit de jaren '70 en de sfeer van occulte metal uit de jaren '80 en '90 maakt van de plaat een broeierig en intrigerend muzikaal document. Mijn maniakale en dwangmatige neigingen om deze plaat een paar maal per dag op te zetten zijn na een korte periode van futiel verzet verworden tot op zichzelf staande rituelen. Geheel in de geest en aard van The Devil's Blood. Deze plaat is zo overweldigend dat het enige juiste advies moet luiden om deze plaat ten koste van alles wat je lief is links te laten liggen. Luister er niet naar, loop er met een ruime boog omheen en vermijdt ieder contact. Je bent gewaarschuwd.

Maandag 28 September 2009 at 8:15 pm Geen reacties

Fuck It Rock It - The Stilettos

Zeg, wat doet Berry Powell daar op de hoes van de nieuwe plaat van The Stilettos? Een Berry Powell in het shirt van FC Groningen, terwijl de man ondertussen via ADO Den Haag in Doetinchem bij De Graafschap is beland. Het blijft voorlopig onduidelijk wat deze voetballer te maken heeft met Fuck It Rock It. De plaat is geproduceerd door DNA. De dj die eerst wel, toen weer niet en uiteindelijk weer bij Urban Dance Squad zat (verrek, UDS kwam in het vorige stukje ook al naar voren). Als producer heeft hij zijn werk serieus aangepakt, want de dertien rocknummer met een hoog garagegehalte staan allemaal helder op de plaat. The Stilettos is vergeleken met de toch al niet misselijke voorganger StimulusBlackboxResponse stukken op vooruit gegaan. De band plukt links en rechts uit een rijk muzikaal verleden zonder de op de plaat uitgezette koers te verleggen. Fuck It Rock It dekt kwa titel de lading. Een mooie rockplaat met een ziel.

Zondag 27 September 2009 at 3:13 pm Twee reacties

The Devil's Blood & NOX @ Vera

De laatste keer dat ik zwaar onder de indruk van een Nederlandse band een concertzaal verliet dateert van alweer 20 jaar geleden. De zaal in kwestie was net als afgelopen vrijdag Vera en de band Urban Dance Squad. Wat een gedrevenheid en wat een totale botsing van verschillende muziekstijlen! Vrijdag was het na lange tijd dus weer raak. Het uit Eindhoven afkomstige The Devil's Blood speelde Vera volledig plat met een prachtig vol geluid dankzij de drie gitaristen die elkaar tot in de kleinste details aanvulden, dankzij een bassist en een drummer die precies wisten wat ze wel en vooral niet moesten doen en een zangeres, en dus niet een meisje dat in een bandje zingt, waarbij de term volledig op zijn plaats is. De met bloed doordrenkte band speelde met een duivelse precisie en gedrevenheid. Komende week meer over de geweldige band in de vorm van een recensie van de debuutplaat. Zou ik nog bijna vergeten dat het voorprogramma werd verzorgd door de brute metalband NOX.

Zondag 27 September 2009 at 2:05 pm Geen reacties

Old Habits Die Hard - Nazi Dogs

Het wordt nog wel gemaakt hoor. Punk dat er toe doet. Je moet er tegenwoordig alleen verrotte goed naar zoeken voordat je het vindt. Op een gegeven moment kom je dan uit bij bijvoordeeld het Duitse Nazi Dogs. In 2006 verscheen debuutplaat Chase The Man op het Amerikaanse TKO Records. Een plaat waar ik in al mijn wijsheid al positief over oordeelde. Een jaar later stapte de gitarist op en zijn vervanger is een duidelijke verbetering. Strakkere riffs en minder eendimensionaal. Daarnaast heeft zanger Karsten zijn zangstijl een beetje aangepast. Niet de hele plaat lang wordt met dezelfde sneer van leer getrokken, maar af en toe zit hij er kwa zang wat minder direct bovenop. Met Latex Love is bijvoorbeeld bijna sprake van een ballad! Het maakt van het op het Italiaanse Nicotine Records verschenen Old Habits Die Hard een sterke en afwisselende punkplaat. Driemaal blaffen voor de Nazi Dogs!

Donderdag 24 September 2009 at 09:04 am Geen reacties

What's Your Jump Like? - The Quails

Ja, eindelijk weer een surfplaat. Zal weer eens tijd worden, denk ik tijdens het eerste nummer van What's Your Jump Like? van Jumpin' Quails. Best een leuke opener, smaakt naar meer. Valt dat even tegen. Op de rest van de plaat is geen surfgeluid meer te bekennen, maar wel brave sixties rock. Jumpin'Quails houdt het lief en veilig. Het maakt van What's Your Jump Like? een sympatieke plaat, maar niet eentje om regelmatig op te zetten. Af en toe komt er een verschikkelijke solo op de orgel voorbij die je je ergste vijanden nog niet gunt. Het lulligheidsgehalte wordt op die momenten wel erg hoog. Toch staat er tussen deze soms genante momenten ook momenten waarop de band wel weet te overtuigen. Van alles wat. Wisselvalligheid troef dus op What's Your Jump Like?

Maandag 21 September 2009 at 9:37 pm Geen reacties

Pirate Love @ Vera

Toen ik gisteravond tegen tienen de grote zaal van Vera binnen liep werd ik overmand door een enorme leegte om me heen. Dat Pirate Love geen volle zaal zou trekken had ik van te voren wel ingeschat, maar dat er vlak voor aanvang naar schatting twee betalende toeschouwers aanwezig waren was wel erg magertjes. Toen de band om 22.15 uur begon te spelen was het gelukkig al iets drukker geworden en waren er naar schatting 75 mensen aanwezig. Net genoeg voor de band om thuis in Oslo te kunnen vertellen dat ze niet voor lege Nederlandse zalen stonden te spelen. Pirate Love wist te verrassen met een flinke dosis psychedelica in plaats van de verwachte garagepunk. Vooral in de stukken waar het tempo drastisch omhoog ging maakte Pirate Love veel indruk. Met The Lonely Streets als hoogtepunt.

Vrijdag 18 September 2009 at 2:31 pm Geen reacties

The Golden Period - TV Buddhas

Kijk eens aan. Een duo met een dame die drumt en een heer die gitaar speelt en zingt. Dan moet de naam The White Stripes vallen, want die naam valt altijd. Als we dat gehad hebben kunnen we ons concentreren op de TV Buddhas. Het duo is afkomstig uit Israel en houdt ervan wreed te rocken. The Golden Period staat vol met Black Sabbath-achtige riffs. Nou zijn er veel te veel middelmatige duo's die een lading baggerherrie produceren en daar heel interessant bij staan te kijken, dus moet je als duo wel iets in je mars hebben om je te kunnen onderscheiden. TV Buddhas klinkt op deze plaat zeer gedreven en zowel de gitarist als de drummer zijn meer dan gemiddeld getalenteerd. In sommige nummers kan de neiging om door te freaken niet onderdrukt worden, maar werkelijk bezwaarlijk wordt dat geen moment. The Golden Period heeft een mooi vol geluid en TV Buddhas is een naam om te onthouden.

Donderdag 17 September 2009 at 8:19 pm Geen reacties

OCD Go Go Go Girls - Lovvers

Eigenlijk had ik veel verwacht van het full length debuut van Lovvers. Die verwachtingen kwamen voort uit de paar nummers die ik gehoord had van de ep die een tijdje terug verscheen. Zoals vrijwel altijd worden hoge verwachtingen al rap de kop ingedrukt. Na twee keer draaien kom ik tot een voorlopige conclusie dat OCD Go Go Go Girls bitter tegenvalt. Lovvers klinkt geforceerd lo-fi, gruizig en roestig. Het kost me moeite te geloven dat dit plaatje met alleen maar oprechte bedoelingen is gemaakt. Na de plaat ruim een week genegeerd te hebben probeer ik het toch nog maar eens. En verrek, langzaam maar zeker begin ik de plaat meer en meer te waarderen. De melodieën onder de bak met gruis lijken iedere keer fraaier te worden en zelf het feit dat ik vrijwel geen woord van de zanger versta begin ik langzaam maar zeker te waarderen. Wie van rauwe, lo-fi punk houdt met voldoende melodie voor de fijngevoeligen onder ons kan eigenlijk niet om Lovvers en OCD Go Go Go Girls heen. Ook op Planet Trash is iedereen nu overtuigd.

Maandag 14 September 2009 at 10:49 pm Twee reacties

All You Can Eat - Left Lane Cruiser

Left Lane Cruiser is met All You Can Eat toe aan zijn derde plaat. Debuut Gettin' Down On It was in zeer beperkte oplage verkrijgbaar en is ondertussen opnieuw uitgekomen, het vorig jaar verschenen Bring Yo' Ass To The Table was mijn kennismaking met dit bluesrockpunkduo. Vergeleken met die plaat wordt er op de nieuwe plaat iets meer aandacht besteed aan het rockgedeelte hoewel het uitgangspunt van alle nummers zondermeer de blues blijft. De band klinkt nog steeds niet als een duo, ik ben daarom benieuwd of ze het volle geluid ook live weten te maken. Helaas zijn er geen plannen voor een optreden in Groningen op korte termijn om daar achter te komen. Op All You Can Eat wordt in ieder geval weer rauwe en harde blues gespeeld. De vuiligheid komt vol kracht uit de speakers, terwijl bekende bluesthema's onder de loep worden genomen. De heren zijn blut, het zit allemaal enorm tegen en het bier is ook al weer bijna op, dus Left Lane Cruiser heeft voldoende recht van spreken.

Zondag 13 September 2009 at 11:27 pm Geen reacties

Cloak/Dagger & Ravens @ ORKZ Bar

In een verbouwde ORKZ bar (voornaamste verandering; het podium staat aan de andere kant) stonden gisteravond twee bands op het programma. Het Groningse Ravens was als eerste aan de beurt. Punk met veel indie-invloeden, maar met een gebrek aan variatie dat de set uiteindelijk toch een beetje opbrak. Daarna de hardcore punks genaamd Cloak/Dagger. De band speelde vooral hard en had gelukkig wel de broodnodige variatie aan weten te brengen in de nummers. Cloak/Dagger sprak met meest aan maar, geen van de bands wist gisteravond een onuitwisbare indruk te maken.

Donderdag 10 September 2009 at 7:11 pm Geen reacties

The Babel Inside Was Terrible - We Insist!

Hetzelfde land, maar een andere wereld. Net als The Dadds komt We Insist! uit Frankrijk. The Dadds zijn ontegenzeggelijk bijzonder retro, We Insist! daarentegen probeert allerlei nieuwe dingen. Al blijft het King Crimsongehalte continue hoog, dus zo modern is het nou ook weer niet. Het is meer een soort van psychedelische progrock met zenuwslopende ritmes die geen enkele barrière toestaan. Je moet er van houden en dat is nou wat ik niet doe. Op Eurosonic zag ik ze een paar jaar geleden spelen en kon de band me onvoldoende boeien om het hele concert uit te zitten. Hetzelfde geldt feitelijk voor The Babel Inside Was Terrible. Hoe ik mijn best ook doe, het wil maar niet lukken om de elf nummers in 48 minuten uit te zitten. De muziek springt meer heen en weer dan me lief is en heeft uiteindelijk slechts een nerveus makend effect op me. Een duidelijk leuk geprobeerd, maar niet aan mij besteed. France, zero points.

Dinsdag 08 September 2009 at 10:51 pm Geen reacties

Idées Choc & Propos Chic - The Dadds

French Kiss was twee jaar geleden een aardig debuut van het Franse The Dadds. Opvolger Idées Choc & Propos Chic is een stap verder in de juiste richting. Nog steeds hopeloos en vol overtuiging retro staan op Idées Choc & Propos Chic tien nummers die een mix vormen van jaren '60 rock zoals de onvermijdelijke The Kinks en in mindere mate The Who met Franse psychedelische popmuziek. Dit blijkt ook uit het feit dat er weer in zowel het Engels als in het Frans wordt gezongen. Zijn de verhoudingen op het muzikale vlak 80/20 in het voordeel van Engeland, kwa zang is het precies andersom. Da's maar goed ook, want The Dadds onderscheidt zich vooral om de scherpzinnige en humoristische teksten in eigen taal. De tien frisse tracks rieken naar mijn smaak nog te veel naar parfum in plaats van naar zweet, maar is zoals gezegd een stuk beter te verteren dan de voorganger.

Maandag 07 September 2009 at 09:22 am Geen reacties

Post-Nothing - Japandroids

In 2006 begonnen Brian King en David Prowse met hun band. Aanvankelijk was het de bedoeling dat een zanger het stel compleet moest maken, maar later kwamen ze daar op terug en werd besloten dat ze samen voor de zang zouden zorgen. Wellicht is dat de reden dat de zang op Post-Nothing iets meer naar de achtergrond is gemixt. Voor zover er überhaupt is gemixt op de plaat. Eerst was er alleen een lp met een code waarmee het album ook te downloaden was en sinds enige tijd is de plaat ook op cd verkrijgbaar. Japandroids is een Canadees duo dat met beperkte middelen maximale resultaten boekt. Die middelen zijn drums, gitaar en dus twee zangers. Vooral de gitaar speelt een voorname rol op Post-Nothing. Het resultaat is een plaat met acht uitstekende trashy lo-fi noisenummers waarmee regelmatig verrassend makkelijk kan worden meegezongen.

Vrijdag 04 September 2009 at 9:43 pm Geen reacties

Not Now! - The A-Bones

Billy Miller en Miriam Linna hebben een rijk muzikaal verleden en zijn ondermeer oprichters van het Norton Records platenlabel en spelen sinds 1984 in garagerockband The A-Bones, genaamd naar een nummer van The Trashmen. De laatste plaat van The A-Bones dateert uit het vorige millennium, dus het mag gerust een aangename verrassing heten toen ik bij toeval een nieuwe plaat van The A-Bones aantrof tussen de nieuw binnengekomen platen bij Elpee. Ook nu staat de plaat vol met ouwe covers, nieuw materiaal en verwijzingen naar het verleden. Zo zal het de kenner bijvoorbeeld wel opgevallen zijn dat zowel de titel als de hoes van deze plaat verwijzen naar de Now! lp van The Rolling Stones uit 1965. The A-Bones is ook anno 2009 een straffe garagerockband die zijn wortels en muzikale helden niet verloochent en dat met de vijftien heerlijke nummers op Not Now! bewijst.

Woensdag 02 September 2009 at 9:52 pm Geen reacties

The Lodger Inside Of Me/Make Some Noise - Linda Storey & Mark Gilligan

Zo zie je maar weer. Een paar weken geleden liep ik een bekende van mijn vader tegen het lijf. Deze man, de uit Ierland afkomstige Mark Gilligan, blijkt naast promotor van Ierse muziek in Nederland ook manager te zijn van ondermeer The Undertones. Kennelijk was mijn vader toch meer rock 'n roll dan ik ooit heb geweten. Mark stopte me een cd met twee nummers in handen. Twee speciale nummers die hij met de Amerikaanse Linda Storey en een paar andere muzikanten had opgenomen. Speciaal, omdat de muzikanten allen aan MS lijden en die nare ziekte als onderwerp voor beide nummers hebben gebruikt. Make Some Noise wordt gezongen door Linda Storey, maar het is vooral het door Gilligan gezongen The Lodger Inside Of Me dat indruk maakt. Het nummer is niet alleen tekstueel erg sterk, ook wordt er een mooie balans gevonden tussen de Nashvillesound en de Ierse wortels van de zanger. Kortom, een bijzonder (geslaagd) project.

Dinsdag 01 September 2009 at 2:18 pm Geen reacties

Top 20

01 (05) Cannibal Corpse
02 (03) Carcass
03 (04) Dinosaur Jr.
04 (02) Napalm Death
05 (---) Jay Reatard
06 (---) The Hex Dispensers
07 (10) UK Subs
08 (06) Zero Boys
09 (---) Thee Oh Sees
10 (01) Marilyn Manson
11 (09) The Pussywarmers
12 (13) The Replacements
13 (---) Siege of Hate
14 (---) Blank Dogs
15 (20) The Vaselines
16 (18) Ramones
17 (12) Intelligence
18 (14) The Pains of Being Pure at Heart
19 (08) Blasphemy
20 (---) Reigning Sound

Dinsdag 01 September 2009 at 09:26 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed