Winchester Mystery House - The Hex Dispensers

Twee jaar geleden wist The Hex Dispensers te verrassen met een ijzersterk debuut. Een prachtige mix van punk en garagerock dat aan alle kanten stonk naar relevantie en urgentie. Het stond toen al vast dat een opvolger onmogelijk hetzelfde hoge niveau zou kunnen halen. Klopt helemaal. Winchester Mystery House gaat verder waar het titelloze debuut stopte. Alsof er niets aan de hand is. Het duurt een paar keer luisteren maar dan missen ook de twaalf nummers op deze plaat hun uitwerking niet. Het belachelijke hoge niveau van het debuut wordt weliswaar niet gehaald, maar The Hex Dispensers weet volledig te overtuigen door met Winchester Mystery House er toch verdomd dicht in de buurt te komen. De singles Lose My Cool en My Love Is A Bat zijn opnieuw opgenomen en dat is voor zover mogelijk een verbetering. Er zit daarom niets anders op om ook voor deze plaat direct op je fiets te springen om het aan te schaffen bij je favoriete platenboer.

Maandag 31 Augustus 2009 at 10:25 pm Geen reacties

Gideon Festival 2009 Dag 2

Gisteren was het weer in ieder geval beter dan de dag ervoor. Nu de muziek nog. Flux maakt nederlandstalige popliedjes. In mijn wereld wordt dit meisjesmuziek genoemd en daar wil ik het graag bij laten. De muziek van Accelerators spreekt mij meer aan. Punk uit Rotterdam. Het titelloze debuut was al goed te pruimen en ook live is de band in vorm, al ligt het tempo iets lager dan verwacht. Na Accelerators betreedt Apehanger het Trash Stage. Southern rock dat altijd wel aardig is, maar geen moment bijzonder wordt. Ik zit het hele optreden daarom niet uit. Datzelfde geldt voor Trenchcoat. Een orkest dat weliswaar swingt, maar toch net iets te braaf is om echt te kunnen boeien. Tijd om iets te eten om vervolgens Mad Engine aan het werk te zien. Een Groningse band dat prima weet te beuken. Noise met een hoog punkgehalte. De ene nummer neigt soms iets te veel op het vorige te lijken en vice versa, maar verder weet Mad Engine vandaag punten te scoren. Nog meer punten scoort Dead Elvis And His One Man Grave. Een one-man-trash-band dat eruit ziet als het opgewarmde lijk van Elvis en ook zo klinkt. Hilarische aanrader! Ik zit vervolgens al een tijdje op Noisia te wachten aangezien ik er veel goede dingen over gelezen hebt. Ik moet werderom tot de conclusie komen dat ik een echt bandjesmens ben, want omstanders moeten me erop wijzen dat de twee mannen die al een kwartier aan knopjes op het podium staan te draaien Noisia is. Oh ok. Snel doorlopen naar Demented Are Go. Deze psychobilly's gaan al 25 jaar mee, maar op mij maken ze een verveelde en verwende indruk. Daarnaast is de zanger bijzonder matig. Al met al een fikse tegenvaller. Het programma is de tweede dag een stuk minder dan op de eerste dag. Daarnaast steekt een fikse verkoudheid de kop waardoor ik halverwege het concert van Demented Are Go vertrek. De geplande derde dag valt daarmee voor mij helaas in het water. Volgend jaar beter.

Zondag 30 Augustus 2009 at 9:54 pm Geen reacties

Gideon Festival 2009 Dag 1

Donkere wolken pakken zich samen terwijl ik op de fiets zit richting het Gideon Festival in Groningen.  Dit is de derde editie van het festival en de eerste keer dat ik aanwezig zal zijn. De voorgaande keren was ik verhinderd wegens sociale verplichtingen buiten de stad. Net op het moment dat ik mijn fiets op slot zet beginnen de eerste druppels langzaam maar zeker naar beneden te komen. Een weinig hoopvol begin voor een driedaags festival. Er is nog weinig publiek aanwezig terwijl het startschot al een uur of drie geleden was gegeven. Na het terrein verkend te hebben is het tijd om eens wat bands te gaan checken. Allereerst het uit Rotterdam afkomstige Mindscan. Een mix van hardcore en metal met relatief veel melodie en twee dames op bas en gitaar die de ene na de andere stoere rockpose aannemen. Muzikaal zit het echter goed in elkaar. Een leuke band om mee te beginnen. Daarna is het de beurt aan AMS Mofo's. Ik had er nog nooit van gehoord en dat is jammer, want de sleazy garagepunk is hoogst vermakelijk en lekker smerig. Bob Wayne And The Outlaw Carnies is afkomstig uit de Verenigde Staten en doet de glorietijden van het Zuiden herleven. Een drummer hebben ze niet nodig, wel ondermeer een staande bas en een viool. De heren zien er vervaarlijk uit. Op en top white trash. Alleen een brandend kruis ontbreekt nog. Vrijwel gelijktijdig begint Athletic Pooha en is de keus snel gemaakt. Gronings best bewaarde geheim speelt een ronkende set vol freakrock en zet ondertussen onbedoeld een versterker in de fik. Na afloop een vijf tellende cd aangeschaft en ook die klinkt uitermate strak en vreemd. Afsluiter van de avond is de Osdorp Posse. Het moet ruim twaalf jaar geleden zijn dat ik deze Amsterdammers voor het laatst zag. Al die tijd is er weinig veranderd. Nog steeds vol vuur en bijzonder hardcore. OP is bezig met een afscheidstoernee en dit was het laatste optreden in Groningen. Ondertussen is het flink gaan regenen wat er voor zorgt dat ik zeiknat thuiskom en de volgende ochtend wakker word met een fikse verkoudheid.

Zaterdag 29 Augustus 2009 at 1:20 pm Geen reacties

Pierced Arrows @ Vera

De meeste mannen die 61 worden kiezen ervoor hun verjaardag te vieren met hun kinderen en kleinkinderen. Zo niet Fred Cole. Hij kiest ervoor zijn eenenzestigste verjaardag te vieren op het podium van Vera. Fred Cole en zijn vrouw Toody zagen het niet meer zitten om verder te gaan met Dead Moon, namen een nieuwe drummer in dienst en Pierced Arrows was een feit. De aanpak van de nieuwe band verschilt weinig met de vorige. Alleen de drummer slaat met meer vuur en zichtbaar meer plezier dan de drummer van Dead Moon. Het geeft de nummers net iets meer inhoud waardoor het concert van gisteravond van Pierced Arrows mij meer aanspreekt dan het laatste concert dat ik van Dead Moon een paar jaar geleden zag. Goeie zet dus om 'opnieuw' te beginnen. Het was in ieder geval een leuk verjaardagsfeestje.

Vrijdag 28 Augustus 2009 at 1:00 pm Geen reacties

Love And Curses - Reigning Sound

Zoals ze op de foto op de achterkant van de cd staan zou je geen cent voor ze geven. Vier mannen van ongeveer middelbare leeftijd die hun beste tijd lang geleden gekend hebben. Daarna volgden jaren van verlies, teleurstelling en bitterheid. Enige troost werd gezocht en soms zelfs gevonden in de kroeg, maar de volgende dag begon alles weer overnieuw en leek het of het net weer een graadje erger was geworden. Maar dat is slechts een foto met zijn directe associatie. De vier mannen vormen namelijk samen Reigning Sound en die mannen weten ondanks hun kroegbezoek een nog veel betere manier om het verlies, de teleurstelling en de bitterheid het hoofd te bieden. Ze maken prachtige muziek. Nou zijn niet alle nummers op Love And Curses even sterk. Vergeleken met de twee voorgangers staan er tussen de vijftien nummers wat meer nummers die niet volledig aan de kwaliteitseisen van Reigning Sound zouden moeten voldoen, maar er blijft genoeg over om van een geslaagd album te mogen spreken.

Donderdag 27 Augustus 2009 at 10:27 am Geen reacties

Black Lips @ Noorderzon 2009

"This is kinda weird", zei een der Black Lips na het eerste nummer dat de band gisteravond speelde op Het Dok podium in het Groningse Noorderplantsoen. Voor zich zag hij namelijk slechts water met aan de zijkanten daarvan het publiek. Het moet er vanaf het podium inderdaad vreemd hebben uitgezien. Niet dat Black Lips zich er te veel door liet afleiden. De band speelde een dik uur alle "hits" voor de fans en andere belangstellenden. Vooral is die laatste categorie hebben de mannen uit Atlanta enkele zieltjes gewonnen, want slechts een enkeling vertrok voortijdig. Black Lips bevestigde gisteravond nogmaals dat het een van mijn favoriete bands van het huidige decennium is geworden.

Woensdag 26 Augustus 2009 at 10:49 am Geen reacties

Watch Me Fall - Jay Reatard

Het zat er gezien de vorig jaar verschenen singlesverzamelaar natuurlijk aan te komen. Het werd tijd voor iets anders. In 2006 verscheen 's mans eerste soloplaat Blood Visions. Het zou daarom ook te makkelijk zijn en te veel voor de hand liggen om een Blood Visions 2.0 op te nemen. Op de verzamelplaat, Matador Singles '08, waren nog niet alle nummers even geslaagd, maar op Watch Me Fall staat geen enkele misser. Meer melodie, meer melancholie, een minder hoog tempo, iets minder venijn, maar nog steeds zeer paranoide. Zie de genoemde singleverzamelaar als een vingeroefening. Jay Reatard heeft de tijd genomen om de nieuwe benadering te laten rijpen met een fraai eindresultaat. Het dozijn nummers nadert namelijk de perfectie. Reatard laat op zijn nieuwe plaat een heel ander geluid horen vergeleken met Blood Visions en doet dat zonder van zijn punkvoetsuk te vallen. En dat laatste is slechts voor een enkeling weggelegd.

Maandag 24 Augustus 2009 at 11:19 pm Geen reacties

Self Preservation - Defeat Lies Ahead

Sommige mensen houden van hard en ruig. De bandleden van het Rotterdamse Defeat Lies Ahead bijvoorbeeld. Hun death metal dat sterk tegen hardcore aanleunt is hard en ruig, terwijl het tempo niet moorddadig hoog is. Eigenlijk is het tempo heel goed vol te houden en op de momenten dat het even te snel dreigt te gaan houdt de band zich al vrij vlot weer in zodat het als luisteraar goed bij te benen is. De vier nummers op Self Preservation kennen redelijk complexe structuren zonder dat het bedacht overkomt. De band is ondertussen al druk bezig met opnames voor een heuse mini-cd en hopelijk wordt op die plaat de lijn doorgetrokken die met deze demo is ingezet. Self Preservation is namelijk een prima demo. De onvermijdelijke nederlaag is nog in geen velden of wegen te bekennen.

Zondag 23 Augustus 2009 at 1:08 pm Geen reacties

Woman - Woman

Als het gaat om zieke en perverse noise explosies dan zit men in New York op de juiste plek. Ik heb zelf een paar dagen door deze metropool mogen lopen en kan me goed voorstellen waar dit soort bands hun inspiratie uit halen. In deze Newyorkse noisetraditie past Woman uitstekend. Deze import-Newyorkers mixen met speels gemak het beste van The Birthdayparty, Captain Beefheart, Swans en een rits Newyorkse noisebands en komen zodoende tot acht ongezonde en tot op het bot afgekloven noisetracks. Woman maakt geen muziek waar de luisteraar eens rustig voor gaat zitten om een prettige luisterervaring te ondergaan. Verre van dat zelfs. Debuutplaat Woman laat weinig ruimte voor nuance en heeft een verstikkende uitwerking. Ik ben iedere keer weer opgelucht dat ik alle nummers heelhuids heb weten te doorstaan en neem een paar dagen rust voordat ik de plaat weer opzet. Maar een ding is zeker, deze plaat zet ik na de verplichte rustpauze geheid weer op.

Donderdag 20 Augustus 2009 at 9:34 pm Geen reacties

Help - Thee Oh Sees

Het vorig jaar verschenen The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In van Thee Oh Sees gooide hoge ogen op Planet Trash. Een van de betere platen van 2008, aldus mijn bescheiden mening. Het is daarna altijd afwachten of een eventuele opvolger in ieder geval een beetje in de buurt van dat niveau komt. De bandleden van Thee Oh Sees kregen de smaak te pakken en hebben enige tijd geleden al opvolger Help uitgebracht. Help trekt de lijn die op The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In is uitgezet door, al speelt Thee Oh Sees een stuk strakker en wordt het Cramps-on-acid geluid verder uitgekristaliseerd. De samenzang van John Dwyer en de engelachtige zang van Brigid Dawson komt op deze waardige opvolger nog beter naar voren. In de wereld van de garagerock is de band met deze keer een dozijn weirde rocknummers van formaat in de tussentijd uitgegroeid tot een speler van formaat.

Dinsdag 18 Augustus 2009 at 10:27 pm Geen reacties

Demo - Sidewalk

Op deze vijf nummers tellende demo van het Utrechtse Sidewalk staat niets opzienbarends. Rammelde punk met op de momenten dat het meezit lekkere meezingbare refreinen. Sidewalk heeft geen pretenties. Ik kan ze afgaande op deze plaat in ieder geval niet vinden. Dat blijkt al uit de titel van deze demoplaat. Gewoon Demo noemen en verder geen tijd verspillen aan het bedenken van moeilijke titels of vreemde akkoorden. Er moet nog geoefend worden vanavond, het bier moet ook nog op en morgenochtend gaat de wekker vroeg voor weer een arbeidzame dag. Deze zelfbenoemde weekendpunks komen met een alleraardigste demo waar geen plaats is voor woede en agressie, maar vooral een uiting is van aanstekelijke energie.

Maandag 17 Augustus 2009 at 11:17 am Geen reacties

Perversity, Desperation And Death - Singapore Sling

Eigenlijk zou iedereen met enige regelmaat naar Jesus & Mary Chain moeten luisteren. Om te beseffen hoe goed de broertjes Reid eigenlijk waren en voor muzikanten om nieuwe inspiratie op te doen. Met de huidige shoegazerevival zijn er genoeg, ik bedoel natuurlijk veel te veel, bands die een poging doen om ergens in de schaduw van Jesus & Mary Chain te mogen staan. Uiteraard tevergeefs. De enige nieuwe band die werkelijk de moeite van het luisteren waard is is The Pains Of Being Pure Of Heart. Tot dusver de plaat van het jaar op Planet Trash. Maar dit stukje gaat over Singapore Sling en deze IJslandse band is geen beginneling. De band bestaat sinds 2000 en Perversity, Desperation And Death is de vierde plaat. Dat is te horen ook, want Singapore Sling maakt geen gebruik van goedkope en voor de handliggende effecten. Deprimerende shoegaze van een hoog niveau. De broertjes Reid zullen het waarschijnlijk wel weten te waarderen, al zouden ze er meteen bij zeggen dat ze het zelf veel beter deden. Volkomen terecht natuurlijk.

Donderdag 13 Augustus 2009 at 1:04 pm Geen reacties

Everything's For Sale - Henry's Funeral Shoe

Op het Amerikaanse label Alive Records verschijnen regelmatig goede platen. Voornamelijk van Amerikaanse bands, maar af en toe wordt er een uitzonderling gemaakt en wordt een niet-Amerikaanse band in de gelegenheid gebracht om opnames op plaat te zetten. Zie daar Henry's Funeral Shoe. Deze band bestaat uit twee broers die afkomstig zijn uit Wales. Ze passen in het straatje van The White Stripes, Black Keys en Left Lane Cruiser, al legt Henry's Funeral Shoe iets meer de nadruk op seventies rock à la Led Zeppelin. Met Everything's For Sale levert het duo een pakkend debuut af. Planet Trash geeft 1 exemplaar van het album weg. Om in aanmerking te komen kan je een mail sturen met je adresgegevens naar planettrash(apenstaart)hotmail.com. Nog meer goed nieuws voor de liefhebbers, de band speelt eind deze maand en begin volgende maand een paar keer in Nederland.

Zaterdag 08 Augustus 2009 at 5:14 pm Geen reacties

The Complete Recordings - The Panicks

The Panicks is zo'n typische Amerikaanse garagerockband uit midden jaren '60. Lekker obscuur en een week lang wereldberoemd geweest in hun eigen saaie buitenwijk. Op deze cd staat het complete oeuvre van de band. Best knap dat de samenstellers negentien nummers op de plaat hebben weten samen te brengen, want de band heeft tijdens haar bestaan (1965-1968) slechts twee singles opgenomen. De rest zijn instrumentale versies van de nummers die op de singles stonden samen met een paar alternatieve versies. Er is geen enkele noodzaak deze plaat aan te schaffen, maar toch is het erg leuk om er naar te luisteren. The Panicks is slechts een van de vele garagerockbands die gedurende de jaren '60 optraden en platen opnamen. Sommige bands hebben het geluk dat er opnames bewaard zijn gebleven en dat die op een verzamelplaat terechtkomen. The Panicks heeft het geluk dat alles wat er gevonden kon worden op een cd is verschenen. Meer info over deze uit Ohio afkomstige band is hier te vinden.

Donderdag 06 Augustus 2009 at 10:45 pm Geen reacties

Inner Seasons - Stonebride

Een groot stonerrockliefhebber zal ik nooit worden. Daarvoor zijn de nummers vaak te lang uitgesponnen en ontbreekt het meestal aan de nodige hoeveelheid hysterie. Niet dat ik met een grote boog om stonerrock heen loop, maar ik zoek het ook niet op. Hoeft ook niet, want soms vindt stonerrock mij. Bijvoorbeeld met Inner Seasons van het uit Kroatië komende Stonebride. Slechts vijf nummers telt het debuut, maar ze broeien allemaal van het begin tot het eind. Het kortste nummer duurt vijf en een halve minuut en het langste een dikke elf minuten. Vanuit de blues en psychedelica wordt er stevig gerockt. Een soort doomrock deluxe. Hypnotiserend en bezielend. Ik ben blij dat deze plaat mij gevonden heeft. Is dit een toevaltreffer of zijn er in Kroatië nog meer stonerrockbands die dit niveau halen?

Woensdag 05 Augustus 2009 at 11:17 am Geen reacties

Under And Under - Blank Dogs

Met het risico om in herhaling te vallen meld ik nog maar eens dat mijn favoriete muzikale periode aan het eind van de jaren '70/begin jaren '80 ligt. Daar mag direct bij worden gezegd dat in die periode de synths kwamen opzetten en er om die reden ook enorm veel bagger is verschenen. Niet dat alles waarin de synths werden gebruikt meteen op de vuilnisbelt hoorde te belanden, al scheelt het niet veel. Blank Dogs lijkt kwa elementair synthgebruik goed geluisterd te hebben naar platen uit deze periode. De badkamerwave van de band is naast mistroostig en onheilspellend ook erg dansbaar. Vooral voor erg houterige, witte mannen met een hoog no future gehalte. Joy Division en The Cure adepten voorop. Blank Dogs is eigenlijk geen band maar slechts een persoon die woonachtig is in Brooklyn, New York. De beste man schijnt nogal verlegen te zijn en treedt op met een doek of masker voor zijn gezicht. Hij weet te spanning tussen enerzijds de punkkant en anderzijds de popkant op Under And Under gedurende de vijftien nummers goed vast te houden. Ik zet de plaat in ieder geval vaker op dan goed voor me is, maar ik ben dan ook erg wit zonder veel toekomst.

Dinsdag 04 Augustus 2009 at 12:43 pm Eén reactie

The Disco Outlaw - Jack-O & The Tennessee Tearjerkers

Een van de grote nadelen van een vroeg geboekte vakantie is dat je er al die tijd aan vast zit. Niet lang nadat ik mijn vakantie boekte dook het gerucht op dat zowel The Gories als Oblivians weer bij elkaar waren om op te treden en ook Groningen zouden aandoen. In eerste instantie kwam me dit erg onwaarschijnlijk voor, maar de geruchten werden steeds sterker en het concert werd kort daarna ook aangekondigd op de site van Vera. Balen, want ik was er graag bijgeweest, maar juist die week was de eerste week van mijn vakantie. Uiteraard wordt het me bij terugkeer in Nederland van verschillende kanten fijntjes ingewreven hoe goed beide bands waren. Vast niet zo goed als in de jaren '90, denk ik er als troost dan maar bij. Dus hierbij mijn concert van het jaar waar ik niet bij was: The Gories en Oblivians in Vera. Tijdens de vakantie moest ik het daarom doen met een plaat van een der Oblivians. Die van Jack (Oblivian) Yarber om precies te zijn. Samen met The Tennessee Tearjerkers, waar ondermeer Harlan T. Bobo in speelt, heeft hij twaalf nummers opgenomen. Niet zo vol vaart en furie als de Oblivians, maar wel stijlvolle rhythm & blues met rockabilly-invloeden en stonesachtige riffs. Niet mijn favoriete plaat waar Jack-O (mede)verantwoordelijk voor is, maar wel een kleine pleister op de wonde tijdens mijn vakantie.

Zondag 02 Augustus 2009 at 12:16 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed