Top 20

Bob Dylan verdwijnt van de eerste plek in het grote niets. De twintig meest beluisterde bands op Planet Trash van de afgelopen drie maanden volgens last.fm:

01 (02) Marilyn Manson
02 (03) Napalm Death
03 (11) Carcass
04 (14) Dinosaur Jr.
05 (07) Cannibal Corpse
06 (09) Zero Boys
07 (06) Cocteau Twins
08 (---) Blasphemy
09 (---) The Pussywarmers
10 (16) UK Subs
11 (---) Darkthrone
12 (19) Intelligence
13 (---) The Replacements
14 (12) The Pains of Being Pure at Heart
15 (---) Celan
16 (---) Swans
17 (20) Wolves in the Throne Room
18 (---) Ramones
19 (---) Prong
20 (---) The Vaselines

Vrijdag 31 Juli 2009 at 11:44 pm Geen reacties

Black Reign - Sanctification

Eigenlijk kan ik over deze plaat heel kort zijn. Sanctification doet eigenlijk alles wat een death metal band zou moeten doen. En toch weet de Black Reign me na een paar keer luisteren niet te boeien. Het lijkt alsof de Zweden death metal uit het boekje maken en daar wringt meteen de schoen. Alle ingredienten lijken aanwezig en toch blijft het een zoutloze bedoeling. Alsof men is vergeten er een paar pittige kruiden doorheen te roeren om de smaakpapillen eens extra te prikkelen. Deze prikkel mis ik op Black Reign. De blastbeats zijn overmatig aanwezig, de zang is smerig maar net niet smerig genoeg en de gitaarpartijen zijn net iets te gladjes. Kraak noch smaak. De plaat klinkt simpelweg te afgezaagd en is het beste te vergelijken met een standaard hap eten dat in ziekenhuizen verkrijgbaar is.

Donderdag 30 Juli 2009 at 9:38 pm Geen reacties

My Pussy Belongs To Daddy - The Pussywarmers

Met een bandnaam als The Pussywarmers en een titel als My Pussy Belongs To Daddy heb je de aandacht snel te pakken. Dan is het alleen nog de kunst om die aandacht ook vast te houden. The Pussywarmers is een band uit het Italiaans sprekende deel van Zwitserland. Eigenlijk is 'een band' niet de goed benaming. Deze Zwitsers klinken namelijk als een orkest. Weliswaar een heel gammel orkest dat aan alle kanten zo hard kraakt dat het lijkt alsof het ieder moment uit elkaar kan vallen, maar toch. Een orkest uit de jaren '20 met akoestische intrumenten en een bezopen punkhouding. De leden van The Pussywarmers kunnen misschien nog het beste vergeleken worden als de jongere broertjes van labelgenoten Dead Brothers. Je weet wel, die jongere broertjes die maar niet willen deugen en opgroeien voor galg en rad. Het levert op My Pussy Belongs To Daddy veertien prachtige nummers op die ieders aandacht verdienen. Het kan bijna niet missen; uitgebracht door Voodoo Rhythm Records.

Dinsdag 28 Juli 2009 at 12:16 pm Geen reacties

African Carnival - Fred Fisher Atalobhor And His Ogiza Dance Band

Ook tijdens de vakantie is de reggaedip aangehouden. De voorgaande jaren kon ik liggend onder de palmbomen maar geen genoeg krijgen van roots reggae, dit jaar was het anders en heb ik mijn zoektocht naar aansprekende metal voortgezet. Daarnaast nog wel een paar exotische platen beluisterd waaronder deze dubbel cd van Fred Fisher, voluit Fred Fisher Atalopbhor. De muziek van deze Nigeriaanse muzikant is jarenlang onderbelicht gebleven. Onterecht, want Fisher bewijst zwierige soul en funk met aanstekelijke Afrikaanse ritmes te hebben gemaakt dat de tand des tijds met gemak heeft doorstaan. Fela Kuti was in zijn tijd zo onder de indruk van Fred Fisher's Ogiza Dance Band dat hij niet wist hoe snel hij bandleider Bob Ohiri in zijn eigen band moest krijgen. Het gevolg was dat Fred Fisher zijn uit elkaar aan het vallende band weer in elkaar moest zien te lijmen. 's Mans twintig beste nummers zijn op de Vampi Soul release verzameld. Fred Fisher is nog steeds actief in Nigeria. Naast sessiewerk speelt hij in diverse bands tijdens feesten en partijen.

Maandag 27 Juli 2009 at 11:56 am Geen reacties

Vakantie

Wegens vakantie gesloten. Of in ieder geval de komende weken even geen updates. Over een week of vier zullen er weer recensies verschijnen van o.a. The Pussywarmers, Santification, Blank Dogs, Sidewalk en is die nieuwe plaat van Thee Oh Sees hopelijk ook eindelijk eens binnen!

Zondag 05 Juli 2009 at 3:36 pm Geen reacties

Humanity - Bleed From Within

Na maanden van inactiviteit, tenminste als het om betaalde arbeid gaat, is het ook op Planet Trash tijd om er op uit te trekken en op de al dan niet welverdiende vakantie te gaan. Op naar Zuid-Europa. Aan de temperatuur aldaar hebben we deze week al mogen wennen, dus het acclimatiseren mag geen enkel probleem opleveren. Op de mp3-speler staan naast de vaste waarden veel nieuwe platen die allemaal na de vakantie besproken zullen worden. Tijdens de vakantie zal de debuutplaat van Bleed From Within verschijnen. Deze Schotse band maakt deathcore met opvallend melodieuze uitstapjes. Best aangenaam allemaal, maar geen absolute aanrader of blijvertje. Af en toe doen de riffs een beetje geforceerd aan. Kijk ons eens ingewikkeld doen. Het was even leuk, maar Bleed From Within's Humanity zal de reis naar het zuiden niet meemaken. Tot over een paar weken!

Zondag 05 Juli 2009 at 12:05 am Geen reacties

Razor - Onheil

Onheil heeft in de Nederlandse (black) metal scene in de loop der jaren al een aardige reputatie opgebouwd. Een eerste teken van leven vond plaats in het najaar van 1999. Door allerlei noodzakelijke pauzes en de daarbij horende her- en doorstarts is er in 2009 dan eindelijk het officiële debuut van de band. Naast een bassist en een drummer telt Onheil maar liefst drie gitaristen en twee zangers. Waarbij gezegd moet worden dat twee gitaristen ook de vocalen voor hun rekening nemen, anders wordt het wel heel erg dringen op het podium. Verwacht daarom op Razor geen onbeholpen gerag en gejammer. De teksten zijn over het algemeen goed verstaanbaar, waardoor vrij makkelijk geconstateerd kan worden dat die niet al te hoogstaand zijn. Ondanks de Nederlandse naam van de band wordt er op een enkel nummer na niet in het Nederlands gezongen maar in het Engels. De drie gitaristen kiezen voor een melodieuze invalshoek. Tel daarbij de heldere productie en het resultaat is een erg fanatiek opgepoetste en fel blinkende blackened metal plaat.

Donderdag 02 Juli 2009 at 2:44 pm Geen reacties

Farm - Dinosaur Jr.

Iedere reunie heeft een hoog als-dat-maar-goed-gaat-gehalte. Bij de reunie van Dinosaur Jr. hoorde ook een plaat. Het twee jaar geleden verschenen Beyond. En dat ging prima. Beyond past uitstekend in de lijn van de eerste drie albums van de band uit de jaren '80. De periode van de originele bezetting van de band. Ook met opvolger Farm is niets mis. J Mascis lijkt bij iedere nieuwe dag een nog melancholischer stemgeluid te krijgen en ondertussen schudt hij de ene na de andere gruizige gitaarsolo uit de mouw. De immer bescheiden Lou Barlow bast ondertussen zijn partijtjes, terwijl iedere slag van drummer Murph raakt is. Farm duurt maar liefst een uur. Wat ik voor iedere plaat enorm lang vind en zeker voor een gitaarplaat, maar Dinosaur Jr. speelt het uur met zoveel gemak vol dat het alleen nog maar naar meer smaakt. De reunie was een prima idee, want ook het hoge niveau van Farm zal door de meeste hedendaagse bands voor altijd onbereikbaar blijven.

Woensdag 01 Juli 2009 at 12:23 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed