Top 20

Weer een maand voorbij, dus een nieuwe top 20 van de afgelopen drie maanden. Logisch? Whatever! Opvallend dat Black Lips van de nummer 1 positie is verdwenen en direct ook uit de top 20. Het mooie weer heeft me nog niet veel naar reggae doen grijpen, wat de voorgaande jaren wel anders was. Even een reggaedipje kennelijk.

01 (02) Bob Dylan
02 (11) Marilyn Manson
03 (---) Napalm Death
04 (03) Dead Kennedys
05 (05) The Marked Men
06 (06) Cocteau Twins
07 (---) Cannibal Corpse
08 (13) Wheels On Fire
09 (---) Zero Boys
10 (07) Yeah Yeah Yeahs
11 (---) Carcass
12 (08) The Pains of Being Pure at Heart
13 (04) The Cramps
14 (---) Dinosaur Jr.
15 (17) The Thermals
16 (---) UK Subs
17 (18) Tool
18 (20) The Coathangers
19 (---) Intelligence
20 (09) Wolves in the Throne Room

Dinsdag 30 Juni 2009 at 11:29 pm Geen reacties

Ghostlimb, Shikari en Graf Orlock @ ORKZ Bar

Er werd vooral veel geschreeuwd bij de optredens van bovengenoemde drie bands. Shikari wist met een zeer intense set de meeste indruk te maken. Na een paar Shikariloze jaren leek het vrijdagavond of de bandleden alles wat ze in die jaren hadden opgekropt er in een half uur uit moesten zien te krijgen. Veel mensen hielden het na het Shikari-optreden voor gezien. Onterecht, want ook Graf Orlock wist door middel van veel samples uit films een originele draai te geven aan het hardcoregeschreeuw.

Zondag 28 Juni 2009 at 10:04 pm Drie reacties

/2 - Polydrone

Gezien de hoes en de titel van deze ep is het Nederlandse Polydrone nogal bezig met wiskunde en op het oog saaie formules die slechts voor de ware nerd interessant zijn. Aan wiskunde heb ik mijn vingers meer dan eens gebrand, dus het moment dat ik dit vak op school vaarwel mocht zeggen is mij nog steeds zeer dierbaar. Mocht Polydrone droge formules hanteren bij het componeren van de muziek dan vrees ik dat ik halverwege het eerste nummer al ben afgehaakt. Mooi dat ik de vier nummers van deze metalheads zonder moeite heb uitgezeten en de plaat nog vaak heb gedraaid en zal draaien. Polydrone zit ergens in de metalcorehoek, maar heeft ook oog voor vette thrash en death metal. Daarnaast weet de band gesoleer tot een minimum te beperken (Satan zij geprezen!) en worden de grunts regelmatig afgewisseld met cleane zang waardoor /2 een sterke ep is geworden.

Woensdag 24 Juni 2009 at 09:12 am Geen reacties

dj Afval draait in de ORKZ-bar

Vrijdag 26 juni (da's a.s. vrijdag dus) spelen liefst drie bands in de ORKZ-bar. Ghostlimb, Graf Orlock en de legendarische Groningse band Shikari. Uw favoriete dj zal als onder de naam dj Afval die avond de plaatjes en andere rotzooi gaan draaien. Aanvang 22.00 uur.

Maandag 22 Juni 2009 at 8:44 pm Geen reacties

Halo - Celan

Het idee werd geboren in een Berlijnse kroeg. Twee muzikanten met verschillende achtergronden raakten aan de praat en besloten samen een plaat op te nemen. Ari Meyers is een klassiek geschoolde componist en vooral bekend van Redux Orchestra en Einstürzende Neubauten. Chris Spencer is zanger en gitarist in Unsane. Nadat het besluit om een samen een plaat op te nemen was gevallen werden nog drie muzikanten toegevoegd aan het project dat onder de naam Celan bekend zou worden. Met zijn vijven werd Halo opgenomen. Elf logge en regelmatig ronduit agressieve tracks die stevig in een post-industrial landschap zijn verankerd. Halo roept gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid op die dankzij de agressieve zang uiteindelijk voornamelijk doet denken aan totale vernietiging van alles dat ons eens lief was. Het maakt van Halo een gortdroge en verwoestende plaat,  uitgebracht door Exile On Mainstream Records.

Zondag 21 Juni 2009 at 11:02 pm Twee reacties

'Cause I Sez So - New York Dolls

Opluchting maakte zich van mij meester toen het drie jaar geleden verschenen derde New York Dolls album geen zielige ouwelullenplaat was geworden. Er bleken zelfs een paar aanstekelijke rocknummers op te staan die nog sporadisch langskomen op Planet Trash. Was het daar maar bij gebleven. Kennelijk vond David Johansen dat er nog een plaat inzat. Een fikse misrekening, want de nieuwe New York Dolls plaat heeft wel alle ingredienten van een zielige ouwelullenplaat. Openings- en titelnummer 'Cause I Sez So is nog een nummer dat er mee door kan, maar daarna gaat het heel erg snel bergafwaarts met de plaat. Ook al is de producer van het eerste uur,  Todd Rundgren van stal gehaald, als de nummers dertien in een dozijn zijn valt er voor niemand eer aan te behalen. Net als je denkt dat het niet veel slechter kan komt er een re-recording van mijn favoriete Dolls nummer Trash langs. Schrik niet, het is een reggaeuitvoering en een hele slechte. David Johansen had deze plaat nooit op moeten nemen want hij haalt er de 'goede' naam van de New York Dolls mee door het slijk.

Maandag 15 Juni 2009 at 10:43 pm Geen reacties

Fake Surfers - Intelligence

De recensie van Intelligence's vorige plaat Deuternomy eindigde met de opmerking dat de twee personen die verantwoordelijk waren voor die plaat vermoedelijk geen idee hadden hoe goed die plaat uiteindelijk eigenlijk geworden was. Deuternomy behoort nog altijd tot een der favoriete platen van het huidige decennium op Planet Trash. Op opvolger Fake Surfers lukt het Intelligence bijna om dat hoge niveau vast te houden. Op de nieuwe plaat is de focus van lo-fi garagerock nummers met een hoog popgehalte verschoven richting een veel killer geluid. Alsof de band steeds meer afstand wenst te nemen van de wereld en van de luisteraar. Deze distantie is verantwoordelijk voor vele koude rillingen tijdens het luisteren naar Fake Surfers. Zelfs de zang is nog verder naar de achtergrond gemixt. Daar staat tegenover dat de band in staat is gebleken meer subtiele wendingen en scherpe randjes aan de nummers toe te voegen waardoor ook Fake Surfers een relevante plaat in de oeuvre van Intellince is geworden.

Zondag 14 Juni 2009 at 12:23 am Geen reacties

Clues - Clues

Brendan Reed was al een tijdje klaar met Arcade Fire en Alden Penne wilde wel eens iets anders dan spelen in de Unicorns. Beiden zijn woonachtig in Montreal en dat is in indiekringen al een tijdje the place to be. Al snel hadden ze elkaar gevonden en richtten Clues op. Vanuit de kunst- en muziekscene werden nog een paar mensen verzameld met als doel om voornamelijk experimentele indienummers op te nemen. Dat is op het titelloze debuut van deze Canadezen goed gelukt. Op de plaat staan elf gevarieerde nummers waar af en toe de bombast van Arcade Fire te horen is, in Approach The Throne bijvoorbeeld. Daarnaast staan ook minimaal ingevulde nummers. Juist dat contrast tussen theatraal en minimaal doet de plaat veel goeds. Clues bewijst dat met een tegendraadse benadering uitstekende nummers kunnen onstaan, maar dat er ook af en toe nummers onstaan die blijven ronddobberen in hun eigen vaagheid. Clues is hoe dan ook een opvallende en vreemde eend in de indiebijt.

Donderdag 11 Juni 2009 at 08:53 am Geen reacties

Burning Bridges To Nowhere - Witch Hunt

Het Alternative Tentacles label van Jello Biafra heeft nogal de neiging om politiek correcte platen uit te brengen. Platen waarvan de politieke boodschap vaak belangrijker lijkt dan de muziek. Gevolg: een steeds groter wordende stapel platen die nauwelijks door te komen is. Al lijkt het de laatste tijd weer de goede kant op te gaan met minder release waarbij de nadruk ligt op de politiek. Een onbewust Obama-effect wellicht? Want tussen al het politiek correcte spul zit tegenwoordig steeds vaker een plaat waarvan de boodschap ok is, maar ook muzikaal gezien interessant is. Het uit Philidelphia afkomstige anarchogezelschap dat zich Witch Hunt noemt heeft met Burning Bridges To Nowhere een ruwe punkplaat gemaakt. Mannelijke zang wordt zo nu en dan afgewisseld door vrouwelijke zang, wat duidelijk een toegevoegde waarde is. Witch Hunt weet een mooi evenwicht te vinden tussen de hedendaagse hardcore en punk uit de jaren '70. Voor een anarchoband speelt Witch Hunt best strak en is er ook kwa tempo ruim voldoende afwisseling. Jello Biafra heeft er goed aangedaan om deze plaat op zijn label uit te brengen.

Zondag 07 Juni 2009 at 10:23 pm Geen reacties

Préliminaires - Iggy Pop

Leuk en aardig die reunie van The Stooges van een paar jaar geleden, maar het enige tastbare dat het heeft opgeleverd is de plaat The Weirdness. En laat die plaat nou een regelrechte aanfluiting zijn. Een paar riffs, infantiele teksten en een producer (al noemt hij zichzelf nooit zo) in de persoon van Steve Albini die het beetje leven dat in de plaat had kunnen zitten er op clinische wijze heeft uitgefilterd. The Stooges onwaardig. Iggy Pop moet na de opnames gedacht hebben om eens iets heel anders te doen. Nou zijn zijn laatste platen niet echt om naar huis te schrijven, dus veel heeft hij niet te verliezen. Iggy Pop heeft met Préliminaires een curieus album afgeleverd. In eerste instantie is er vooral een gevoel van ongemak, maar al gauw treedt de gewenning op en is de plaat met Franse chansons, jazz en een beetje elektronica vooral erg spannend. Echt waar: Iggy Pop, Franse chansons, jazz. The Godfather of Punk doet voor de verandering eens iets heel anders en dat pakt opvallend goed uit.

Zaterdag 06 Juni 2009 at 12:08 am Geen reacties

Nests Of Waves And Wire - Tartufi

Tartufi schijnt ooit als powerpoptrio te zijn begonnen, maar heeft na een paar jaar besloten het roer drastisch om te gooien. Dat laatste is goed gelukt, want van powerpop is op Nests Of Waves And Wire weinig te horen. Een trio is Tartufi ook al niet meer. De band bestaat nog uit Lynne Angel en Brain Gorman. Deze twee Amerikanen maken echter een hoop lawaai dat het soms lijkt alsof de band bestaat uit minstens tien muzikanten. De experimentele indierock van het duo raakt regelmatig kant nog wal, springt alle kanten op, maar komt gek genoeg altijd weer op zijn pootjes terecht. Daarnaast kent Tartufi de gave om te irriteren en tegelijkertijd te intrigeren. Het maakt van Nests Of Waves And Wire een merkwaardige moderne plaat waar zeven nummers op staan. Slechts een nummer, het kortste, kent een standaard poplengte (3 minuten en 22 seconden). De zes andere nummers duren stukken langer, waaronder een nummer van bijna dertien minuten. Dit is geen gewoon plaatje, hier moet men echt voor gaan zitten om het te ondergaan.

Vrijdag 05 Juni 2009 at 12:43 am Geen reacties

The High End Of Low - Marilyn Manson

Je bent toch wel een enorme slappe zak als je je eigen songtitels censureert. Marilyn Manson doet het en zet sterretjes op plekken waar fucks en goddamn's horen te staan. Dan krijg je dus een titel als Arma-Godd**n-Motherf**kin-Geddon. Als statement tegen censuur hoeft het niet gezien te worden, want op de cd staat een sticker waar Arma-Godd**n-Motherf**kin-Geddon wordt aangeprijst als single en in het tekstvel worden de sterretjes weggelaten. Zelfcensuur is de dood van de kunst en het vrije woord. Manson bedankt. Je hebt hiermee je laatste restje credibility verspeeld. Voor zover dat na twee slappe platen nog aanwezig was natuurlijk. De plaat zelf dan. Bassist en medecomponist Twiggy is weer in genade aangenomen waardoor The High End Of Low meer sterke nummers bevat dan voorganger Eat Me, Drink Me dat welbeschouwd slechts een nummer bevat dat boven de middelmaat uitstijgt. Wat dat betreft is er sprake van een zeer bescheiden revanche. Toch kan  Manson ook op The High End Of Low niet verhullen dat hij al een paar jaar zonder goede en uitgewerkte ideeën platen uitbrengt en dan duren 71 minuten wel erg lang.

Maandag 01 Juni 2009 at 10:53 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed