Top 20

De afgelopen drie maanden waren het onderstaande 20 namen waar voornamelijk naar geluisterd werd. Aldus last.fm, dat er overigens al een een paar uur uitligt vanwege oververhitte servers of zoiets.

01 (04) Black Lips
02 (05) Bob Dylan
03 (07) Dead Kennedys
04 (01) The Cramps
05 (02) The Marked Men
06 (---) Cocteau Twins
07 (11) Yeah Yeah Yeahs
08 (06) The Pains of Being Pure at Heart
09 (12) Wolves in the Throne Room
10 (13) ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
11 (---) Marilyn Manson
12 (14) Micachu
13 (20) Wheels On Fire
14 (18) Jay Reatard
15 (03) Lou Reed
16 (09) Johnny Cash
17 (19) The Thermals
18 (---) Tool
19 (10) The Cure
20 (16) The Coathangers

Zondag 31 Mei 2009 at 10:44 pm Geen reacties

Over And Over - The Legends

Vroeger, het moet zo rond de tijd van de debuutplaat van Jesus & Mary Chain zijn geweest, was er een reclame op tv voor een drankje. Een paar merkwaardig geklede personen speelden de hoofdrol in de filmpjes en het einde was altijd hetzelfde. Een voice over zei: "Een beetje vreemd, maar wel lekker". Nou vond ik het drankje niet erg vreemd en zeker niet lekker, maar tijdens het luisteren naar Over And Over van The Legends denk ik steeds dat dit plaatje inderdaad een beetje vreemd is, maar wel lekker. The Legends is een Zweedse band, of eigenlijk is het helemaal geen band maar alleen Johan Angergård die in steeds wisselende bezettingen zijn platen in elkaar knutselt. Met Over And Over heeft hij op de meeste nummers een bijna letterlijke kopie gemaakt van Psychocandy van Jesus & Mary Chain. Alleen de zang is anders. Niet zo verveeld als op Psychocandy, maar een stuk luchtiger en vrolijker. The Legends recycelt op haast schaamteloze wijze, maar het merkwaardige resultaat mag gehoord worden.

Woensdag 27 Mei 2009 at 3:07 pm Twee reacties

Mania - Truckfighters

Op voorganger Phi schemerde al het een en ander door van wat wel eens het definitieve geluid van Truckfighters kon worden. Op dat album kwam het nog niet helemaal goed uit de verf, maar ondertussen zijn we twee jaar verder en hebben deze Zweden verder kunnen sleutelen aan hun stonerriffs. Op Mania lijkt het Truckfighters gelukt om een uitgebalanceerd en uitgediept geluid te creeëren dat de volle vijftig minuten de aandacht vast weet te houden. Misschien komt het door de nieuwe drummer Oscar “Pezo” Johansson. Misschien zijn zanger Oskar “Ozo” Cedermalm en gitarist Niklas “Dango” Källgren net zo lang blijven oefenen tot ze het idee hadden er helemaal klaar voor te zijn. Of misschien was het zuiver toeval. Het resultaat is in ieder geval een progressief (dit woord gebruik ik de laatste tijd angstvallig vaak, ik begin me er bijna zorgen om te maken) stonerrockalbum met gedoseerde hoeveelheden fuzz dat volledig in balans is. Vanavond speelt het trio overigens in de ORKZ-bar in Groningen.

Zondag 24 Mei 2009 at 12:28 am Geen reacties

White Tomb - Altar Of Plagues

In vergelijking met Orcustus gaat het er op White Tomb stukken subtieler aan toe. Altar Of Plagues maakt een geslaagde mix van black metal en postrock. Vier lange stukken telt White Tomb, waarin het tempo en het ritme steeds langzaam verandert. Daarnaast is met enige regelmaat de zang zowaar te verstaan. We hebben hier dus in het geheel niet te maken met een doorsnee black metal werkje. Altar Of Plagues pakt het stukken progressiever aan. Nou is progressief als het om rock gaat een vies woord op deze planeet, maar in dit geval moet de betekenis letterlijk worden genomen. White Tomb kent een fraaie gelaagdheid en diepzinnigheid. Als er met labeltjes gewerkt moet worden dan mag hier het label 'post-black metal' op. De band is overigens afkomstig uit Ierland en wordt vaak vergeleken met Wolves In The Throne Room, waarbij meteen bij moet worden gezegd dat Altar Of Plagues veel meer rustmomenten in de nummers weet in te bouwen, maar bijna net zo intens overkomt.

Vrijdag 22 Mei 2009 at 12:57 pm Geen reacties

Orcustus - Orcustus

Echt gezellig wil het niet worden met een paar black metal mannen in het gezelschap. Dat zal ook nooit hun bedoeling zijn natuurlijk. Zeker niet als het gaat om Noorse old school black metal. En laat Orcustus nou exact dat zijn. Een paar leden van Gorgoroth en van Enslaved worden aangevuld met nog een paar Noren die hun sporen in het black metal landschap al lang en breed verdiend hebben. Dood, verderf, demonen en natuurlijk een ongezonde hoeveelheid blasfemische teksten. Orcustus weet precies waar het heen wil, of liever gezegd waar het wil blijven. In een rauwe en primitieve omgeving waar alleen de volhouders in staat zullen zijn om af en toe de inventieve riffs te ontdekken. Voor een gezellige avond wordt Orcustus niet uitgenodigd, maar als het dan toch zwart, hopeloos en meedogenloos onrechtvaardig moet zijn dan is deze band op het juiste moment op de verkeerde plek.

Donderdag 21 Mei 2009 at 4:15 pm Geen reacties

Gin - Cobalt

Halverwege de meeste recente winter heb ik een heftige black metal periode afgesloten. Even geen hele avonden met het ontdekken van black metal klassiekers en zoektochten naar de oorsprong van dit fascinerende en met regelmaat groteske (sub)genre. De winter is voorbij, maar de confrontatie met groot leed en de lange en pijnlijke tocht naar het onherroepelijke einde doet mij direct grijpen naar intense luistersessies vol zwart metaal. Op zoek naar troost, woede en absolute duisternis. Daarom voorlopig eerst een paar recente black metal releases op een rijtje met Cobalt als eerste. Deze Amerikaanse band is geen typische black metal band. Complexe structuren en een soms tergend langzame opbouw dragen bij aan de onheilspellende luisterervaring.

Dinsdag 19 Mei 2009 at 9:21 pm Geen reacties

Dracula Boots - Kid Congo & The Pink Monkey Birds

Kid Congo Powers mag wat mij betreft tot in het oneindige slechte platen maken. Zijn status is van dien aard dat iedere misstap hem bij voorbaat is vergeven. Op Congo's nieuwe plaat laat hij zich begeleiden door de Pink Monkey Birds. Wie kent ze niet? Met z'n allen mixen ze er op Dracula Boots een onfrisse hororgaragerock cocktail van. Zo'n dubieuze cocktail die in de meer obscure nachtclubs te verkrijgen is en met moeite weg te werken is. Het gewenste effect wordt daarentegen altijd bereikt. Dracula Boots begint sterk, maar al gauw komt men tot de ontdekking dat er te weinig goeie ideeën waren om een hele plaat mee te vullen. De band begint zichzelf te herhalen wat tot gevolg heeft dat Dracula Boots langzaam voorkabbelt naar het einde. Zoals gezegd is het Kid Congo vergeven. We zetten na afloop een andere plaat op waar hij op heeft meegespeeld. Keuze genoeg.

Maandag 18 Mei 2009 at 08:42 am Vijf reacties

...

Zaterdag 16 Mei 2009 at 8:54 pm Geen reacties

CrashbeaT - Muletrain

Vorig jaar sjokte ik volkomen willekeurig door het centrum van Barcelona. Hoewel het hoogseizoen nog niet van start was gegaan struikelde ik bij de meeste trekpleisters al over de toeristen. Ik trok daarom steeds dieper de Gotische wijk in en stuitte uiteindelijk op een platenzaak. Het zaakje was klein, had veel tweedehands spul en ook een paar flinke stapels vinyl. Spaanse punk was er echter niet verkrijgbaar. Jammer, want het is er natuurlijk wel degelijk. Uit Madrid komt bijvoorbeeld Muletrain. Met The Worst Is Yet To Come leverde de band drie jaar geleden een van de betere punkplaten van dit decennium en hoewel opvolger CrashbeaT die plaat niet weet te evenaren is ook deze plaat verplichte kost voor iedere punkliefhebber. In Madrid hebben ze begrepen hoe een boeiende punkplaat in elkaar gezet dient te worden. Als het een beetje meezit loop ik over twee maanden weer door Barcelona, eens kijken of ze het daar ondertussen ook begrepen hebben en deze plaat in de schappen ligt.

Donderdag 14 Mei 2009 at 9:23 pm Geen reacties

Tut Tut, Now Shake Ya Butt - Japanther

Ze zijn afkomstig van de New Yorkse kunstacademie The Pratt Institute en dat is te horen ook. Het duo dat Japanther vormt kiest geen moment voor een geijkte aanpak, maar doet het bij ieder nummer net even anders. Het lijkt alsof sommige nummers zijn opgenomen met voorwerpen die toevallig voorhanden waren. Een paar lege blikjes? Prima om op te drummen! Daar gaan we het drumstel niet voor van zolder halen. De beste momenten zijn de nummers waarvan na de opnames besloten is er nog even een grote bak grind overheen te gooien om het af te maken. Maar soms slaat Japanther ook door naar de andere kant. Er staan twee lange spoken word stukken op Tut Tut, Now Shake Ya Butt en die twintig minuten zijn de minst interessante van de plaat. Het haalt de vaart eruit en de bak met grind is te ver te zoeken. Te veel kunstzinnigheid is killing, maar wellicht is juist dat de bedoeling en een bewust onderdeel van het project Tut Tut, Now Shake Ya Butt. Voor iemand die eens wat anders wil dan is een stap in de wereld van Japanther misschien het begin van een hele interessante reis.

Maandag 11 Mei 2009 at 12:31 am Geen reacties

Someday This Could All Be Yours, Vol. 1 - The Paper Chase

Niet langer de waanzin en een dement wereldbeeld lijken de voornaamste uitgangspunten te zijn voor de nieuwe plaat van The Paper Chase, maar de onvermijdelijke apocalypse en volledige vernietiging van de wereld worden gebruikt als kapstok waar Someday This Could All Be Yours, Vol. 1. aan wordt opgehangen. Minder waanzin, maar stukken grimmiger dan voorganger Now You Are One Of Us. Het blijft hoe dan ook onheilspellend tijdens het luisteren naar de nummers van deze band uit Dallas. Veel goeds heeft de band nog steeds niet in petto voor de luisteraar. De verdoemenis is onomkoombaar en dat wordt er door experimentele indieband van het begin tot het einde ingeramd. De boodschap wordt ook door middel van deze plaat luid en duidelijk ontvangen. En dan is dit slechts het eerste deel en zal er dus, maar pin me er niet op vast, nog minimaal een Someday This Could All Be Yours bijkomen. Als dat maar geen overkill wordt. Het zal The Paper Chase een rotzorg zijn, we worden toch niet gered.

Vrijdag 08 Mei 2009 at 10:15 am Geen reacties

Sould Out - Grand Tuner

Pak 'm beet twintig jaar geleden speelden ze in een garagepunkbandje in Berlijn. Na eigen zeggen waren ze in beperkte kring behoorlijk legendarisch en we geloven ze natuurlijk op hun woord. Een plaat maken deden de leden van Sould Out, want daar gaat dit over, echter nooit. Jaren later gaan de mannen weer met elkaar samen spelen in een bandje en noemen die band Grand Tuner. De nummers van hun vorige band vinden ze nog steeds de moeite waard en er wordt besloten deze nummers gewoon op te nemen en maar zien wat er van komt. Van garagepunk is ondertussen geen sprake meer, al is de vurigheid van dat genre nog met enige regelmaat te bespeuren. Grand Tuner zit meer in de stonerhoek en maakt wat psychedelische zijsprongetjes. De zang had naar mijn smaak wat meer naar achter in de mix gemogen, maar het experiment van Grand Tuner lijkt op Sould Out redelijk geslaagd. Blijft de vraag staan hoe deze nummers hadden geklonken als ze twintig jaar geleden direct waren opgenomen, maar daar komen we nooit achter.

Woensdag 06 Mei 2009 at 09:08 am Geen reacties

Teens Of USA - Pretty Whores

Begrijpen doe ik het niet. Een punkband uit Zweden die zijn debuut ep Teens Of USA noemt. Het trio Pretty Whores noemde zich eerder Pretty Whores Of Manhattan, dus de mannen moeten een lichte obsessie met de VS hebben. Meer kan ik er niet van maken. Naast een suffe titel is de hoes een volgend dieptepunt. Drie nerds die net doen of ze de tijd van hun leven hebben en uiteraard geen moment overtuigen en dan laat ik de inkleuring van de foto voor het gemak even rusten. Nog geen noot gespeeld en dan al met 2-0 achterstaan. Best knap. De achterstand wordt echter vrij vlot goedgemaakt. De acht superenergieke nummers knallen namelijk de boxen uit. Stekelige punknummers van rond de twee minuten met een kop, een staart en een refrein dat blijft hangen. Voordat ik het weet staan deze drie nerds al weer onder de douche met de drie punten in de tas. Vergeet de titel en de hoes, de muziek vergoedt namelijk alles.

Maandag 04 Mei 2009 at 5:01 pm Geen reacties

Action Reaction - The Bolsheviks

Ze bestaan gelukkig nog. Echte Bolsjewieken. Echte communisten die actie verwachten van hun leden om op die manier de wereld iets socialer en beter te maken. Hoe de Marxistische revolutie later verkwanseld is door een stel machtswellustelingen is ondertussen uitvoerig besproken. De Bolsjewieken die zojuist hun Action Reaction plaat hebben uitgebracht opereren vanuit Bristol en hebben verder niet veel met Rusland te maken. Ook niet met een revolutie trouwens. Action Reaction staat namelijk vol met een elftal punkknallers die geen nieuwe inzichten in het genre verschaffen. Denk aan UK Subs, The Damned en 999 met een meer eigentijdse productie waarin, Lenin zij geprezen, de rauwheid in tak is gelaten en er ontstaat een beeld wat van Action Reaction verwacht mag worden. Punk zoals het ooit bedoeld is uit de goede, oude tijd waarin het al snel duidelijk werd dat er no future was. The Bolsheviks bewijst die laatste stelling opnieuw.

Zondag 03 Mei 2009 at 12:10 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed