Top 20

Last.fm spuugt de volgende twintig bands uit waar ik de laatste 3 maanden veel naar heb geluisterd.

01 (01) The Cramps     
02 (--) The Marked Men
03 (02) Lou Reed
04 (04) Black Lips
05 (--) Bob Dylan   
06 (14) The Pains of Being Pure at Heart
07 (--) Dead Kennedys   
08 (10) David Bowie
09 (06) Johnny Cash
10 (05) The Cure
11 (--) Yeah Yeah Yeahs
12 (15) Wolves in the Throne Room
13 (08) ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
14 (19) Micachu
15 (03) The Gun Club
16 (--) The Coathangers
17 (12) Asobi Seksu
18 (--) Jay Reatard
19 (--) The Thermals
20 (--) Wheels On Fire

Donderdag 30 April 2009 at 11:31 am Geen reacties

Scramble - The Coathangers

Twee jaar geleden kwam de uit vier vrouwen bestaande band The Coathangers met een rudimentair, titelloos debuut op de proppen. Slechts twee dagen had de band nodig om de plaat op te nemen. Voor opvolger Scramble lijkt iets meer tijd te zijn uitgetrokken. Het is niet zo dat de nummers ineens door een dure producer door de mangel zijn gehaald, maar de band heeft iets meer tijd genomen om de rauwe artpunk nummers op minimalistische wijze in te kleuren. Verder is er niet zo heel veel veranderd. Elk bandlid neemt een deel van de vocalen voor haar rekening. De schreeuwerige manier van zingen is op de meeste nummers nog aanwezig en er wordt heerlijk tegen elkaar opgeschreeuwd. Ieder kreet lijkt een andere kreet uit te lokken. De tweede helft van de plaat kent naar mijn smaak net te veel iets te ver doorgevoerde experimenten, maar weggooien is ook weer zo zonde, moeten de dames gedacht hebben. Het kwartet heeft overigens op Ramoniaanse wijze de namen aangepast. Voortaan dienen ze aangesproken te worden met Crook Kid Coathanger, Minnie Coathanger, Rusty Coathanger (mijn favoriet) en Bebe Coathanger.

Woensdag 29 April 2009 at 8:09 pm Geen reacties

Bad News From Lago - Hulkk

Ik zat kennelijk weer eens niet op te letten, want ik was er vanuit gegaan dat de Belgen van Hulk al een tijdje geleden hun gitaren hadden opgeborgen, de lege kratten bier bij de plaatselijke super hadden ingeleverd en van het statiegeld een lange vakantie hadden geboekt. Niets is minder waar. Hulk had er wellicht in de toenmalige vorm even geen zin meer in, maar samen met een dame van Fifty Foot Combo (geen slecht gezelschap natuurlijk) werd een andere band opgericht waarna de heren van Hulk een extra 'k' achter de naam hebben gezet om vervolgens een doorstart te maken met Bad News From Lago. Vanaf heden krijgen we te maken met Hulkk. De spierballen worden nog steeds flink opgepompt met een dampende combinatie van stonerrock, hardrock, sleazerock en een beetje blues. Bad News From Lago kent een broeierigheid dat zich prima leent voor warme zomeravonden vol met koud bier. Goed nieuws dus.

Zaterdag 25 April 2009 at 10:34 am Twee reacties

I Blame You - Obits

Toen zanger Rick Froberg zijn Hot Snakes vorig jaar plots zag sterven zat hij slechts heel even zonder band. Al snel had hij een paar oudgedienden opgetrommeld voor het opstarten van een nieuwe band met de naam Obits. De zojuist verschenen debuutplaat van de band staat stijf van strak gespeelde garagerock. Strak spelen blijft het motto op I Blame You, maar het gebrek aan aanstekelijke nummers breekt de plaat aan het eind van de rit op. Een paar nummers zijn zeer de moeite waard, de plaat begint bijvoorbeeld ijzersterk met Widow Of My Dreams, maar er zitten net iets te veel zwakke broeders tussen van het kaliber het ene oor in, het andere oor uit. We lijken van doen te  hebben met een te snel uitgebracht debuut. Had de band iets meer kunnen rijpen en iets meer tijd genomen voor het schrijven van meer buitengewone nummers dan was I Blame You een van de hoogtepunten van 2009 geworden, nu is het een plaat dat ondanks enkele uitschieters met moeite de aandacht vast weet te houden.

Woensdag 22 April 2009 at 10:25 pm Geen reacties

It's Blitz! - Yeah Yeah Yeahs

Dat zouden meer bands mogen doen. Van het veilige en o zo bekende eigen muzikale pad afstappen en eens iets heel anders proberen. Kijken of het lukt en of een andere benadering iets interessants oplevert. Yeah Yeah Yeahs legt de gitaren aan de kant en gooit het over een elektronische boeg. Af en toe wordt er nog wel gebruikt gemaakt van gitaren maar de hoofdmoot op It's Blitz! zijn de synths. De enige constante YYY's factor dat overblijft is de sensuele stem van Karen O die weer in staat is om alle mogelijke emoties in haar stem te leggen zonder ook maar een moment gekunsteld over te komen. Links en rechts lees ik recensies die van It's Blitz! een bijna geniaal album maken. Was het maar waar, maar voor mijn voorkeur gaat toch uit naar de vorige twee YYY's platen. Niet alle nummers op het nieuwe album weten namelijk te beklijven en het lichtvoetige disconummer Dragon Queen gaat zelfs verdomd snel vervelen. Daar staan echter het prijsnummer Heads Will Roll en een vuist vol ijzersterke composities tegenover. Yeah Yeah Yeahs verkent andere muzikale paden en verdwaalt geen moment.

Dinsdag 21 April 2009 at 08:43 am Geen reacties

Get Famous! - Wheels On Fire

Zijn dat The Rolling Stones dan? Nou nee, dat zijn ze niet want de Stones maken al decennia lang geen goede platen meer en laat Get Famous! nou net een erg goede plaat zijn geworden. Zo'n plaat zoals de Stones die maakten eind jaren '60 en begin jaren '70. Nou overdrijf ik wel een beetje, want het niveau van pak 'm beet Sticky Fingers wordt niet gehaald door Wheels On Fire en met een heerlijk overstuurde orgel hebben de Stones in tegenstelling tot deze band uit Ohio nauwelijks gewerkt. Zelf noemt Wheels On Fire de muziek als een kruising tussen Elvis Costello en The Stooges. Een beetje ver gezorgd, want op het laatste nasale nummer Two Time Loser na komt er weinig Elvis naar voren en voor The Stooges klinkt het net niet gedegenereerd genoeg. Ik houd het daarom op een kruising tussen The Rolling Stones en Reigning Sound waar ik al een tijdje geen genoeg van kan krijgen.

Zondag 19 April 2009 at 3:13 pm Geen reacties

Now We Can See - The Thermals

Een paar maanden geleden speelde The Thermals in Vera al een paar nummers van de toen nog niet verschenen plaat Now We Can See. De nummers leken toen een beetje in het verlengde te liggen van de nummers die op de vorige plaat The Body, The Blood, The Machine. Dit blijkt toch niet helemaal te kloppen. Op Now We can See heeft Hutch Harris namelijk wat meer tijd genomen om de nummers uit te werken en verder in te vullen. Meer oog voor het detail. Daarnaast is de plaat iets minder zwaar op de hand liggend dan The Body, The Blood, The Machine en is er meer variatie waarneembaar. Wat gebleven is is de puurheid van de nummers en de ijzersterke teksten van Hutch Harris. Wederom komt The Thermals aanzetten met een boeiende plaat. De liefhebber van alleen de eerste twee platen van The Thermals waar het tempo vrijwel onverminderd hoog blijft zal weer even moeten slikken bij het luisteren naar Now We Can See, maar voor degene die zich daar overheen kan zetten staat weer een goede Thermalsplaat te wachten.

Vrijdag 17 April 2009 at 09:45 am Geen reacties

The Medics EP - The Medics

Ik heb de afgelopen maand meer ziekenhuizen en medici gezien dan me lief is en er lijkt voorlopig geen eind aan te komen. Het zal daarom geen toeval zijn dat ik juist nu een prima Nederlandse band tegenkom die zich The Medics noemt. De Utrechters laten op hun drie nummers tellende ep een duidelijk voorliefde horen voor puntige britpop. Het lijkt een beetje op The Libertines, maar dan minder rommelig en ook op de Editors maar dan minder voor de hand liggend. Van deze Medics krijg ik voorlopig geen genoeg. Sterker nog, wat mij betreft mag de volgende plaat meer dan de huidige drie nummers bevatten. Voor een ieder met een aanvullende zorgverzekering is de plaat op de site van The Medics gratis te downloaden.

Woensdag 15 April 2009 at 10:50 pm Twee reacties

Ghosts - The Marked Men

Bij mijn platenzaak zijn ze erg stellig. Ghosts is de beste plaat die The Marked Men heeft gemaakt. Nou ben ik nogal weg van de vorige plaat, Fix My Brain, maar juist die plaat wordt over het algemeen beschouwd als de minste plaat van The Marked Men. De Texanen hebben ondertussen vier platen achter hun naam staan en na verwachting is dit de laatste plaat, want zanger/gitarist Jeff Burke heeft de band verlaten of gaat de band binnenkort verlaten. Zoals zoveel bands zijn de eerste platen de beste platen en komen er daarna een zwik platen die achteraf gezien beter niet gemaakt hadden kunnen worden. Als The Marked Men het laat bij de vier huidige platen dan heb ik daar vrede mee, want Ghosts haalt het met gemak bij de voorgangers en weet die platen regelmatig ook te overtreffen. De rauwe energie dat The Marked Men verpakt in poppunk met een hoog garagerock-gehalte en dwarse rock 'n roll invloeden nadert op die momenten de perfectie. Zo stellig als de mannen van Elpee over Ghosts zijn durf ik nog niet te zijn. Daarvoor moet ik nog wat vaker naar Ghosts luisteren. Beslist geen straf. Wel jammer dat de plaat zo'n saaie hoes heeft gekregen.

Zondag 12 April 2009 at 10:35 am Geen reacties

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead @ Vera

Volgens de zanger van Trail Of Dead bezocht de band Vera in 2004 voor het laatst. Bijna goed, het was namelijk februari 2005. Net zoals gisteravond was het ook toen een volle bak. Mijn timing liet weer eens te wensen over,  want toen ik de zaal binnenstapte was de band al bijna aan het eind van het eerste nummer van de avond. Een uur en een kwartier later was het optreden voorbij en wist de band me net zoals de vorige keer niet volledig te overtuigen. Het kan aan het geluid hebben gelegen, dat vooral het eerste half uur niet goed stond afgesteld, of aan het gegeven dat ik maar niet kan wennen dat de nummers van Trail Of Dead de neiging hebben nogal abrupt te eindigen. Aan het publiek lag het in ieder geval niet. Dat leek erg tevreden te zijn met het optreden. Een publiek dat overigens voor een opvallend groot gedeelte bestond uit Duitsers. Zoveel heb ik er nooit eerder gezien in Vera.

Vrijdag 10 April 2009 at 8:13 pm Geen reacties

Accelerators - Accelerators

Van station Veenendaal Centrum duurt het anderhalf uur treinen voordat je op Rotterdam Centraal staat. Tenminste, als de trein eens op tijd wil rijden. Met de auto moet het dus zonder files makkelijk binnen anderhalf uur te doen zijn. Met een beetje gas geven zal het wellicht in een uurtje te doen zijn. Als fervent OV'er heb ik daar echter geen ervaring mee. Gas geven doen de Accelerators uit Rotterdam zeer zeker. Is Veenendaal dankzij Mark & The Spies tegenwoordig misschien wel de beatstad van Nederland, als het om poppunk gaat dan heerst Rotterdam. Geheel in de stijl van stadsgenoot The Apers rammen de Accelerators er twaalf nummers doorheen op hun titelloze debuutplaat. De band laat geen enkele steek vallen, alle nummers zijn superstrak ingespeeld en de plaat kakt geen enkel moment in. De Accelerators biedt verder geen nieuw inzichten en heeft geen last van pretenties. Gewoon van het begin tot het eind knallen met superenergieke nummers. Prettig punkplaatje.

Donderdag 09 April 2009 at 9:38 pm Geen reacties

Give Me A Look - Mark & The Spies

Sommige platen laat ik bewust een tijdje liggen. Gewoon laten wachten totdat de omstandigheden het meest gunstigst zijn. Give Me A Look van Mark & The Spies is een van die platen. Terwijl het buiten vroor of regende en van lente nog geen enkele sprake was heb ik deze plaat onbeluisterd aan de kant gelegd. Nu de lente zich voorzichtig laat zien is het juiste moment aangebroken om de beat van Mark en zijn spionnen te beluisteren. Vergeleken met het twee jaar geleden verschenen verschenen debuut van de mannen uit Veenendaal is het geluid verder uitgediept en een stuk veelzijdiger geworden. Niet dat er aan onzinnige moderniteiten wordt gedaan op Give Me A Look. Net zoals de andere beatbands is de tijd veertig jaar geleden stil blijven staan. Op de een of andere manier is het weer van grote invloed wanneer ik naar deze band luister, want ik realiseer me ineens dat in de recensie van het debuut de kloterige zomer van 2007 een belangrijke rol speelde. Kennelijk wordt die link in mijn onderbewustzijn gelegd of wellicht is mijn gemoedstoestand simpelweg te afhankelijk van (het gebrek aan) zonnestralen.

Woensdag 08 April 2009 at 9:51 pm Geen reacties

Grace / Wastelands - Peter Doherty

De verwachtingen waren angstvallig laag gespannen. Een soloplaat van Pete Doherty? Een paar losse schetsjes op een akoestisch gitaar en wat dronkemansgelal. Een of twee zeer korte geniale momenten. Meer verwachtte ik niet. Doherty heeft speciaal voor deze plaat een 'r' achter zijn voornaam gezet. Misschien met de bedoeling om iets minder van de straat te klinken en iets meer sophisticated. Dat laatste is hem met deze plaat in ieder geval gelukt. Op Grace / Wastelands klinkt Engeland's favoriete junk opvallend clean en gefocust, maar bovenal buitengewoon weemoedig. Een singer/songwriter die zonder moeite het ene mooie liedje na het andere uit zijn mouw schudt. Doherty is buitengewoon getalenteerd en met een beetje begeleiding moet hij in staat worden geacht een hele rits prachtplaten uit te brengen. Grace / Wastelands is in ieder geval een prima aanzet daartoe en stukken interessanter dan de laatste Babyshambles plaat.

Zondag 05 April 2009 at 10:42 pm Geen reacties

200 Million Thousand - Black Lips

Na het opvallend cleane geluid op Good Bad Not Evil is Black Lips met 200 Million Thousand weer teruggekeerd richting het rafelige geluid van voorheen. Niet meer puur lo-fi, maar aangenaam smerig. Op het eerste gehoor lijkt er niet veel veranderd te zijn. Gaandeweg het album blijkt echter dat de wildemannen in staat zijn om gas terug te nemen en iets meer diepgang in hun nummers te stoppen. Op I'll Be With You wordt bijvoorbeeld de vriendschap bezongen en gezworen dat vrienden elkaar nooit in de steek laten. Niet dat de plaat overloopt van tekstuele diepgang, de mannen blijven natuurlijk wel de Black Lips.  De band bedekt op 200 Million Thousand de nummers met een psychedelische mantel. Een mantel die na een paar keer luisteren steeds beter gaat passen bij de popliedjes. Black Lips levert wederom een prachtige flower punk plaat af, met als kanttekening dat 200 Million Thousand minder consistent is dan de vorige vier studioplaten. Er staat zelfs een lijzig rapnummer op de plaat!

Donderdag 02 April 2009 at 11:06 pm Twee reacties

Shadows Of Leng - Tyrann

Meestal lees ik ze niet eens meer. Ik doel op de begeleidende schrijfsels die bij sommige promo's worden meegestuurd. Voornamelijk omdat vrijwel iedere band waar iets over wordt geschreven bijna altijd legendarisch en invloedrijk is. Meestal heeft naast een handjevol liefhebbers nog nooit iemand van de desbetreffende band gehoord en vaak ook met een goede reden. De middelmaat regeert namelijk. Dat kan zelfs het mooiste proza niet verbloemen. Maar soms staan er zinnen in die direct de spijker op de kop slaan. Over het Noorse Tyrann is bijvoorbeeld te lezen: "Tyrann is highly nauseating, offensively necrotic and all over mentally destructive. Their music will do you no good and should be avoided at all costs." Kijk, zo prijs je dus een band aan. Tyrann bestaat uit leden die al een verleden in de Noorse black metal hebben en met debuut Shadows Of Leng naast black metal ook hun thrash metal roots niet wilden verloochenen. Missie volledig geslaagd. Drie kwartier ellendige black en thrash metal dat inderdaad heel slecht voor je is.

Woensdag 01 April 2009 at 10:44 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed