Top 20

In het kader van de zinloze lijstjes; de twintig bands waar ik dit jaar tot dusver volgens last.fm het meest naar geluisterd heb:

01 The Cramps
02 Lou Reed
03 The Gun Club
04 Black Lips
05 The Cure
06 Johnny Cash
07 Nick Cave and the Bad Seeds
08 ...And You Will Know Us by the Trail of Dead
09 Darkthrone
10 David Bowie
11 The Suicidal Birds
12 Asobi Seksu
13 The Rolling Stones
14 The Pains of Being Pure at Heart
15 Wolves in the Throne Room
16 The Velvet Underground
17 The Drones
18 The Death Letters
19 Micachu
20 Venom

Dinsdag 31 Maart 2009 at 11:47 pm Eén reactie

El Paramo - El Paramo

Het liefst luister ik naar nummers met een kop en een staart en een verhaal dat binnen drie minuten wordt verteld. Tegenwoordig weet ik echter steeds vaker nummers te waarderen die de tienminutengrens met gemak passeren. Waar ik niet eens zo heel lang geleden een instrumentaal stonerrockalbum van een klein uur halverwege het eerste nummers al af zou zetten, kost het me nu geen enkele moeite zo'n plaat uit te zitten. El Paramo heeft zeven lange nummers opgenomen en op plaat gezet. De Madrilenen weten de spanning gedurende het uur vast te houden. De bas blijft ronken en de nummers nemen vage contouren aan die doen denken aan het vroege werk van Black Sabbath. Langzaam maar zekere waaieren ze uit in een psychedelische trip. El Paramo pakt de zaken niet erg vooruitstrevend aan, maar geeft er voldoende eigen draai aan. Zonder woorden loopt de plaat daardoor over van zeggingskracht.

Maandag 30 Maart 2009 at 09:55 am Geen reacties

Jewellery - Micachu

Twee maanden geleden stond er een gnoompje in Huize Maas tijdens Eurosonic. Zij noemt zichzelf Micachu en haar begeleidingsband, die bestond uit een drummer waarvan het leek dat hij net zijn tweede drumles achter de rug had en uit een meisje dat de toetsen beroerde, heet The Shapes. Deze Shapes spelen op debuut Jewellery op een paar nummers mee. De rest van de nummers heeft Micachu met behulp van de invloedrijke Matthew Herbert als producer in elkaar geknipt en geplakt. Jewellery is een rommelig plaatje geworden met een zeer hoge verslavingsfactor. De nummers jengelen maar door en transformeren van puisterige synthpop in rammelende liedjes vol speelgoedinstrumenten. De nummers lijken over elkaar heen te struikelen en springen alle kanten
op. Hoe vaker ik luister hoe meer het allemaal lijkt de kloppen, al blijft ieder nummer steeds opnieuw verrassen. Voor sommige verslavingen bestaat geen enkele noodzaak om af te kicken. Het eigenzinnige Jewellery is er een van.

Vrijdag 27 Maart 2009 at 10:59 am Twee reacties

Black Cascade - Wolves In The Throne Room

Sommige platen hebben een speciale betekenis voor me. Niet eens zozeer omdat de plaat simpelweg briljant in elkaar steekt, maar voornamelijk omdat de plaat in kwestie aan een bepaalde gebeurtenis doet denken of een periode van mijn leven markeert. Black Cascade is zo'n plaat. De plaat luidde een uiterst duistere week in, waarin het ene slechte nieuws het andere wist te overtreffen. Black Cascade was in de spaarzame momenten van innerlijke rust de soundtrack van deze week. De stemming op Black Cascade is nog donkerder en adembenemender dan op voorgangers Diadem Of 12 Stars en Two Hunters. Wolves In The Throne Room weet niet alleen black metal met progressieve metal te combineren, maar ook zweverige, haast ambient-achtige passages daarin te verweven. Dankzij subtiele tempowisselingen blijven de vier lange nummers waar het album uit bestaat constant de aandacht vasthouden. Voor verslappen bestaat geen ruimte. Ondanks de duisternis blijven er minimale vonkjes van hoop zichtbaar. Wellicht tegen beter weten in.

Zondag 22 Maart 2009 at 12:38 pm Twee reacties

Havilah - The Drones

Van de bezetting zoals op debuutplaat Here Come The Lies te horen is alleen zanger/gitarist Gareth Liddiard en de goddelijke Fiona Kitchin op bas nog van de partij. Helaas heeft gitarist Rui Pereira de band na de vorige plaat verlaten en was het de vraag of The Drones nieuwe stijl nog de moeite waard is. Om de vraag direct te beantwoorden; Havilah is zeer zeker de moeite van het luisteren waard. Van de chaotische garagerock is niet veel meer over. Liddiard mompelt wat af en ondertussen doen akoestische gitaren en piano's hun intrede. De humor blijft zwart, de muziek smerig en de verhalen worden gevuld door fuckups en verloren zielen. Heel af en toe keert de chaos van weleer terug, maar nooit voor lange tijd. Havilah staat vol met ballades die soms naar blues neigen en soms zelfs richting country dreigen te gaan, maar toch vooral de wereld van Gareth Liddiard en dus van The Drones beschrijven. The Drones heeft het pad van de garagerock enige tijd geleden verlaten en is bezig met een boeiende zoektocht door allerhande muzikale krochten. Ik blijf volgen.

Zondag 15 Maart 2009 at 10:34 pm Geen reacties

Cheap Time + The Swains @ Vera

Veel volk was er nog niet toen The Swains het podium op klommen. Eigenlijk was het pijnlijk leeg in Vera. Tijdens het optreden van de drie Groningers druppelde het publiek langzaam maar zeker binnen, maar echt druk werd het geen moment. Aan de bands heeft het niet gelegen, want de garagerock gecombineerd met fikse scheuten blues en soul van The Swains klonk prima, al mag er wat meer gezweet worden op het podium. Aan de andere band, headliner Cheap Time, lag het ook niet. De glamrock, punk en garagerock van het Amerikaanse trio stond als een huis, maar het werd geen moment een werkelijk sprankelend en memorabel optreden. De vorig jaar verschenen debuutplaat van Cheap Time is simpelweg een klasse beter dan het optreden van gisteravond.

Vrijdag 13 Maart 2009 at 10:19 pm Eén reactie

Open Your Eyes Or Cover Your Head - Shenaniganz

Roses are red / Waters are blue / Sugar is sweet / And so are you. Zingen ze dat nou echt? Je mag dan wel erg jong zijn, maar hier komt toch niemand mee weg. Wellicht ligt het aan het duitse accent en zingen ze iets heel anders waar een diepere betekenis achter ligt (yeah right). Om in het openingsnummer al zo vreselijk de mist in te gaan doet het ergste vrezen voor de rest van de plaat. Eigenlijk is zo'n tekstuele misser al genoeg om de plaat meteen bij het grofvuil te zetten. Jammer, want de band heeft ontegenzeggelijk het talent als het gaat om het maken van aanstekelijke rocknummers. Het is alleen nu nog steeds net een beetje te glad en te bedacht. Ik gun het niemand, maar een jaartje in de goot liggen zou deze band goed doen als het gaat om platen maken die wel direct indruk weten te maken in plaats van Open Your Eyes Or Cover Your Head dat toch een erg hoog netniet-gehalte heeft. En dan tel ik de bagger op tekstueel gebied voor het gemak even niet mee.

Donderdag 12 Maart 2009 at 8:13 pm Geen reacties

The Century Of Self - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead

Niet eens zo heel lang geleden was ik er van overtuigd dat ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead een van de grootste bands van dit decennium zou worden. Niet alleen een bewijs van mijn goede smaak, maar nog meer het bewijs dat mijn inschattingsvermogen mij weer eens danig in de steek heeft gelaten. Trail Of Dead zal bij de meeste mensen nog altijd geen belletje laten rinkelen en de plaatverkoop loopt bij lange na niet in de miljoenen. Maar goed ook, want zodra bands zoveel platen gaan verkopen gaat loopt het muzikaal gezien vrijwel altijd slecht af. Volgende maand staat de band gewoon in Vera in plaats van Ahoy. Met The Century Of Self bereikt de band een soort van status quo. In vergelijking met de twee vorige platen is er weinig verandering waarneembaar. Men lijkt ervoor gekozen te hebben de beste momenten van de vorige platen samen te voegen en daar een nieuwe plaat van de bakken. Geen vooruitgang, maar ook geen achteruitgang. Gewoon een sterke Trail Of Dead-plaat.

Maandag 09 Maart 2009 at 11:03 am Drie reacties

Jay Reatard + Rats On Rafts @ Vera

Als Jay Reatard komt dan mag een uitverkochte zaal worden verwacht, maar dat viel gisteravond toch tegen. Voordeel is dat je niet lang hoeft te wachten bij de bar. De vorige keer dat Jay Reatard in Vera speelde was ik er wegens vakantie niet bij. Toendertijd heb ik dat gemis opgevangen door hem een paar weken later tijdens het Metropolisfestival in Rotterdam te aanschouwen. Ik prefereer echter een donkere zaal boven het felle daglicht. Eerst echter iets anders, ook uit Rotterdam: Rats On Rafts. Net zoals de vorig jaar verschenen ep van deze ratten wist de band nog niet van a tot z te boeien, maar de potentie is er. Daarnaast is het een band die zijn geschiedenis kent gezien de cover van het eveneens Rotterdamse Kiem. Wie kent ze nog? Rats On Rafts warmde het publiek op voor Jay Reatard en Reatard en zijn twee begeleiders zette de zaal direct in vuur en vlam. Het viel te verwachten dat de bandleden het ongeveer een half uur uit zouden houden, maar ze hadden er echt zin in en wisten er ruim 45 minuten energieke punk tegenaan te gooien. Een overstuurde podiumpresentatie deed de rest. Geweldige band!

Zaterdag 07 Maart 2009 at 10:55 am Twee reacties

World Suicide Machine - Skaldic Curse

Een rommelde bas, schelle gitaren, genadeloos doorhakkende drums en een grauwe stem. Zie hier de ingrediënten van de tweede plaat van Skaldic Curse getiteld World Suicide Machine. Op het eerste gezicht lijkt er weinig verschil met de gemiddelde black metal release, maar World Suicide Machine is meer dan dat. Veel meer. De aanpak van de Britse band is namelijk uitermate primitief, maar gelijktijdig doorspekt met bonte lappen progrock. De diverse, contrasterende lagen zorgen voor een naargeestige sfeer en een pakkende luisterervaring. Nihilisme gekoppeld aan complexe arrangementen. Het maakt van World Suicide Machine een geweldadig album. In de grimmige en diepdonkere wereld van Skaldic Curse krijgt een waterig lentezonnetje geen enkele kans om te overleven. In zes nummers zetten de bandleden die luisteren naar namen als Woundz, Astynax, Monolith, Vermin en Scapula de toon voor een kille, nachtmerrie-achtige wereld. Huiveringwekkend en meeslepend.

Donderdag 05 Maart 2009 at 08:45 am Geen reacties

Hush - Asobi Seksu

Hush is de derde plaat van het Newyorkse Asobi Seksu. Bij iedere nieuwe plaat verandert de band. De enige constante factoren zijn Yuki Chikudate (keyboards en zang) en James Hanna (gitaar en zang). Vergeleken met voorganger en het bij vlagen lichtbriljante Citrus is ook producer Chris Zane weer van de partij. Toch klinkt Hush heel anders dan Citrus. Het is even wennen, maar het gitaargeweld is verdwenen. Op deze plaat nemen de synthklanken het voortouw terwijl de gitaar een meer fragmentarische rol is gaan spelen. Het lijkt alsof My Bloody Valentine langzaam maar zeker transformeert in de Cocteau Twins. Af en toe voel ik me verloren in deze poel van indiepop, maar gelukkig helpt de lieflijke maar soms een beetje afstandelijke stem van Yuki mij er op zulke momenten bovenop. Na een keer draaien geeft Hush weinig fraais prijs, maar na een paar keer krijgen de dromige klanken steeds meer greep op mijn gemoedstoestand. Daar waar Citrus mijn zomerplaat van 2006 was, is Hush de plaat geworden waarop ik heerlijk weg kan dromen totdat de lente eindelijk weer gaat beginnen.

Maandag 02 Maart 2009 at 9:05 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed