The War On Drugs @ Vera

Afgaande op debuutpaat Wagonwheel Blues verwachtte ik minimaal vijf mensen op het podium, maar The War On Drugs blijkt een trio te zijn. Weliswaar een trio dat af en toe de hulp inroept van een doosje waar bijzonder fraaie klanken uit komen, maar het blijft wonderlijk dat drie mensen zulke mooie muziek kunnen maken. De drummer en bassist deden wat ze moeten doen, waardoor al het extra's van de zanger/gitarist/multi-instrumentalist Adam Granduciel moest komen. Dat bleek geen enkel probleem. Naast nummers van de debuutplaat werden ook enkele nieuwe nummers gespeeld. Soms was het vanwege het uitgesponnen karakter van de nummers moeilijk de aandacht vast te houden, maar ondanks deze kanttekening wist The War On Drugs een prima optreden te geven.

Zaterdag 28 Februari 2009 at 7:43 pm Geen reacties

Beechcraft Bonanza + Frutti Di Bosco - The Accidents

Voor The Accidents hoeft de winterslaap niet vroegtijdig te worden afgebroken. Deze Zweedse bands heeft al een paar platen op haar naam staan en komt nu met een e.p. getiteld The Beechcraft Bonanza + Frutti Di Bosco. Het lijkt erop dat hier twee singles zijn samengevoegd en opnieuw worden uitgebracht op een cd, maar het fijne weet ik er niet van. Wel duidelijk is dat er zes nummers op deze plaat staan die zich voornamelijk kenmerken door het hoge van dik hout zaagt men planken gehalte. Recht toe, recht aan punk met soms een klein snufje psychobilly. De heren zullen op een podium wellicht de nodige potten kunnen breken, op deze plaat staan echter geen nummers die ook maar enige eeuwigheidswaarde vertegenwoordigen. Prima idee dus om zes korte nummers op een plaat te zetten. In een stief kwartiertje is The Beechcraft Bonanza + Fruit Di Bosco namelijk verleden tijd en kan de aandacht gevestigd worden op nummers die wel blijven hangen.

Vrijdag 27 Februari 2009 at 1:30 pm Eén reactie

Universal Malcontents - Outrageous Cherry

Universal Malcontents is de negende plaat van Outrageous Cherry en tot vorige week was het bestaan van deze band mij volkomen ontgaan. Voor mijn gevoel heb ik weinig gemist en ga daarom ook geen enkele poging ondernemen de vorige acht platen van deze Amerikanen te ontdekken. Niet dat het allemaal zo vreselijk is wat er op Universal Malcontents staat. De band kent zijn klassiekers en doet een prima poging met het spelen van ouderwets goede nummers. Nummers die doen denken aan bands als Mott the Hoople of aan Roxy Music of aan de vele andere bands uit die periode. Heel erg jaren '70 dus. Liever ga ik op zoek naar bands uit die goede oude tijd die vandaag nog het luisteren waard zijn. Waarbij gezegd moet worden dat er relatief weinig bands zijn uit de eerste helft van de jaren '70 die werkelijk weten te boeien. Datzelfde geldt voor Universal Malcontents. Best leuk, maar halverwege ben ik volledig ingedut. Hoogste tijd om een punkplaat op te zetten om de boel wakker te schudden.

Woensdag 25 Februari 2009 at 8:00 pm Geen reacties

The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure At Heart

Ik hoefde maar een halve minuut te luisteren naar het eerste nummer op hun myspace-pagina of ik had al besloten de cd te bestellen. Een paar klikken later was de bestelling geplaatst. Prima uitvindingen die credit card in combinatie met het internet. Is er iets bijzonders aan de hand? Niet echt. Maar ik ben nu eenmaal erg gevoelig voor rammelende noisepop met een hoog shoegaze-gehalte en dat is precies waar The Pains Of Being Pure At Heart voor staat. Denk aan een combi van The Velvet Underground, Shop Assistants, The Jesus & Mary Chain en My Bloody Valentine. Tel daar heerlijk lijzige zang bij op en zet de drums een beetje achteraan in de mix en een mooie plaat is geboren. Zo simpel kan het dus zijn. Ok, links en rechts wordt er wat geleend uit andere nummers. In A Teenager In Love hoor ik bijvoorbeeld Bowie's Modern Love en zo zijn er wel meer momenten van herkenning. Geen enkel probleem, want voorlopig kan ik maar geen genoeg krijgen van dit plaatje. Weer een bandje uit Brooklyn dat heftig aan de voordeur rammelt.

Zondag 22 Februari 2009 at 11:00 pm Geen reacties

Carboniferous - Zu

Twee jaar geleden zag ik tijdens het Eurosonicfestival een merkwaardig gezelschap spelen. Het was het Italiaanse Zu en ik beschreef het toendertijd als een 'funky free jazz metalband'. Alsof je je daar iets bij kan voorstellen zonder er ooit een noot van gehoord te hebben. Doorgronden deed ik Zu tijdens het optreden overigens niet. De tijd was daarvoor te kort en de muziek te merkwaardig. Het voordeel van een plaat is dat je het op elk gewenst moment kan opzetten en minstens net zo belangrijk, ook weer af kan zetten. Carboniferous is ondertussen de veertiende plaat van Zu en kost zoals verwacht de nodige moeite om te laten bezinken. Af en toe heb ik de plaat afgezet terwijl ik mompelde "Nu even niet". Vaker liet ik de zaken die ik tijdens het luisteren wilde doen laten liggen om me volledig te kunnen toeleggen op het ondergaan van deze luisterervaring. Mike Patton van wijlen Faith No More en Buzz van de Melvins zijn altijd wel te vinden om een vreemd experiment uit te voeren en doen om die reden ook even mee op Carboniferous. Samen met Jacopo Battaglia (drums), Massimo Pupillo (bas) en Luca T. Mai (sax) maken zij van Carboniferous een plaat die niet omver te blazen is.

Zaterdag 21 Februari 2009 at 12:54 am Twee reacties

The Death Letters - The Death Letters

Jarenlang heb ik bijna om de hoek gewoond van De Oosterpoort, maar al die tijd heb ik nooit de moeite genomen om naar Noorderslag te gaan. Goedkoop als ik ben gaat het me te ver om een duur kaartje aan te schaffen voor die paar bandjes die ik de rest van het jaar voor bijna niets kan zien. Dit jaar kwam er door omstandigheden verandering in deze situatie en onderging mijn eerste Noorderslagervaring. De aftrap werd gedaan door het piepjonge duo The Death Letters en dat optreden was direct een van de schaarse hoogtepunten van het festival. Dertien nummers lang weten de twee jongens (beiden minderjarig) een boeiende mix van elementaire garagerock met jaren '70 rock en blues te maken. Drum, gitaar, stem. Het doet denken aan The White Stripes alhoewel de hoeveelheid pakkende songs in vergelijking met de witte strepen een beetje achterblijft. Ook tekstueel mag er nog niet te veel worden verwacht, maar het Dordtse duo slaagt verder met vlag en wimpel als het gaat om het maken van een basale garagerockplaat. Mocht bij een van de volgende edities van Noorderslag The Death Letters nog een keer op het podium staat dan ben ik weer van de partij en misschien ben ga ik volgend jaar ook weer als de kans bestaat een bandje als dit te ontdekken.

Maandag 16 Februari 2009 at 7:27 pm Geen reacties

Brand - Club Diana

Een plaat krijgt natuurlijk een hele andere lading mee als bekend is dat een van de bandleden kort na de opnames een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Closer van Joy Division is daar wellicht het beste voorbeeld van. Vooral als wijlen Ian Curtis in Isolation 'Mother, I tried / Please believe me / I'm doing the best that I can / I'm ashamed of the things I've been put through / I'm ashamed of the person I am' zingt. Net als Curtis heeft zanger/gitarist Marcel Brand vlak voordat het zesde Club Diana album Brand uitkwam een eind aan zijn leven gemaakt, waardoor Brand door dat gegeven een stuk zwaarder klinkt. Toch is het geen deprimerende plaat geworden. De melancholie druipt er wel vanaf, maar in de mooie indiepopliedjes worden schijnbaar afdoende momenten van hoop en schoonheid gevangen. Duidelijke aanknopingspunten voor een op handen zijnde zelfmoord worden niet gevonden. Voor Marcel Brand moet het na de opnames van deze plaat dus ineens stukken donkerder zijn geworden met een vreselijk gevolg. Erg spijtig.

Dinsdag 10 Februari 2009 at 9:50 pm Drie reacties

Checkmate Savage - The Phantom Band

Nieuwe platen uit 2009 hebben tot nu toe op weinig enthousiasme mijnerzijds kunnen rekenen. Het nieuwe jaar is wat dat betreft langzaam op gang gekomen, waardoor ik me tot dusver vooral heb geconcentreerd op platen van bands die al jarenlang hun waarde keer op keer bewijzen. Met het luisteren naar debuutplaat Checkmate Savage van The Phantom Band is daar evenwel verandering in gekomen. De Schotse band combineert veel verschillende stijlen, maar komt geen moment geforceerd over. Onder een dikke elektronische deken komen deze stijlen langzaam maar zeker tot leven. Van folk tot krautrock. Van Bowie tot Zappa. The Panthom Band beheerst het allemaal zonder dat het geheel ook maar een moment uit het oog wordt verloren. Daarnaast kent de plaat een eentonigheid die geen enkel moment gaat vervelen. Krijg dat maar eens voor elkaar. Grote kans dat over een x aantal jaren deze plaat regelmatig langskomt als ik weer een periode heb waarin vooral platen langskomen die hun waarde jaren geleden al lang en breed bewezen hebben.

Maandag 09 Februari 2009 at 8:38 pm Geen reacties

Travels - Defeater

De meeste hardcoreplaten gaan vanwege eenvormigheid bij mij het ene oor in en het andere oor uit. Hier is echter iets aan de hand waardoor mijn bovengemiddelde interesse gewekt wordt. Dat moet ook het Bridge Nine-opperhoofd Chris Wrenn gedacht hebben toen hij Travels hoorde. De plaat werd in eerste instantie een paar maanden geleden uitgebracht op het kleine Topshelf Records. Eigenaar van dat label is tevens werknemer bij Bridge Nine waardoor de plaat nu al een re-release krijgt op een groter label. Travels is een conceptalbum en vertelt het verhaal van een man die in 1945 werd geboren. In 11 nummers wordt zijn leven beschreven. Halverwege het album staat een akoestisch nummer, ervoor en ernaar 5 strakgespeelde hardcorenummers die niet alleen rauw, maar ook wanhopig klinken en hun emotionele impact niet missen. 'There's no place for me' schreeuwt de hoofdpersoon in het laatste nummer Cowardice vlak voordat hij zelfmoord pleegt. Mooi dat er wel plaats is voor Travels want de plaat steekt met kop en schouders boven de hardcoremeuk uit.

Vrijdag 06 Februari 2009 at 10:33 am Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed