Clomeim - No-Neck Blues Band

Het is al jaren een mysterieus gezelschap, de No-Neck Blues Band. De band bestaat sinds 1992 en pas de laatste paar jaar worden links en rechts wat tipjes van de sluier opgelicht waardoor een glimp van wat er achter de schermen van de band speelt zichtbaar wordt. Eenmaal per week wordt er geoefend in een oefenhok in Harlem. De Newyorkers lijken geboren voor het experiment. Op Clomeim lijkt het soms chaos troef. Het vergt een paar keer luisteren om te ontdekken dat er toch enkele lijnen zijn te ontdekken. De muzikanten lijken zelf nog het meest nieuwsgierig hoe een nummer verder gaat en waar het zal eindigen. Vaste stramienen worden losgelaten en een gevoel van vrijheid maakt zich van de luisteraar meester. Schijnbare chaotische improvisaties worden afgewisseld met monumentale stukken krautrock, folkinvloeden lopen over in avantgardistische black metal. Er komt zo waar iets langs dat in de verte op blues lijkt. Zo kunnen we nog wel even doorgaan. Voor Clomeim moet men gaan zitten om het te ondergaan. Het is zeker geen plaat waarbij even de afwas gedaan kan worden.

Vrijdag 30 Januari 2009 at 11:13 am Eén reactie

Dung Australia - Cosmic Psychos

Ze zouden vorige maand in Vera spelen, maar dat optreden ging op het laatste moment niet door. Jammer, want hoewel Cosmic Psychos zijn hoogtijdagen al enkele jaren achter zich heeft liggen, klinkt de nieuwe plaat Dung Australia behoorlijk goed. In 2007 verscheen de plaat al in thuisland Australië en sinds vorige maand is de plaat in een andere hoes en met een extra track verkrijgbaar in Europa. Gelukkig hebben de Psychos weinig veranderd in hun sound. Ze weigeren af te wijken van hetgeen ze goed in zijn. Dung Australia zit gewoon weer vol met een ronkende bas, fuzzgitaar en niet al te hoogstaande teksten. Zo bezien is Dung Australia een ouderwets goede Cosmic Psychos plaat.Tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat gitarist Robbie 'Rocket' Watts ondertussen is overleden en nauwelijks te horen is op het album. Als ode aan hem is deze plaat echter mooi en waardig document geworden waar oude en nieuwe Cosmic Psycho-fans prima mee uit de voeten kunnen.

Zondag 25 Januari 2009 at 2:24 pm Geen reacties

Wolves In The Throne Room @ Vera

Er werd wat afgemopperd zo vlak voor het concert van Wolves In The Throne Room in Vera gisteravond. Niet over de band zelf, maar over de metalprogrammering in Vera. Volgens enkele die hard metalfans wordt er tegenwoordig maar een metalact van belang per jaar geboekt door Vera en dit jaar is dat dus Wolves In The Throne Room.

Het duurt even voordat het kwartet eindelijk op het podium staat en vooral de zanger/gitarist maakt een geirriteerde indruk. Het eerst concert van de Europese tour en nu al een slecht humeur. Of zou het een jetleg zijn? Nou hoeft irritatie een goed concert niet in de weg te staan en dat deed het gisteravond dan ook niet. Toch lijkt gedurende het hele concert alsof er iets ontbreekt. Tegen het einde van het concert spreekt de bassist het publiek enigszins verontschuldigend toe. De band heeft een vliegtuig gemist en al hun instrumenten zijn verdwenen. Er wordt daarom op geleende instrumenten gespeeld en dat is de voornaamste reden dat de heren van slag zijn.  Het optreden heeft er verder niet ernstig onder te lijden. Donkere, sferische passages werden afgewisseld met bruut black metal geweld. De bandleden nemen geen pose aan, maar gaan gewoon zo diep mogelijk om alles eruit te halen wat erin zit. Het blijkt genoeg om ruim een uur te blijven boeien. Maar er had dus nog meer ingezeten.

Vrijdag 23 Januari 2009 at 10:30 pm Geen reacties

Psychedelic States. Wisconsin in the 60s - V/A

Eigenlijk verwachtte ik er niet veel van. Weer een verzamelplaat met daarop allerlei bandjes uit de jaren '60 en ook nog eens afkomstig uit Wisconsin. Zo groot is die staat niet, dus de bron moet zo langzamerhand helemaal opgedroogd zijn. Misschien zijn er nog een paar platen vol te gooien met wat restjes van bands waarvan het erbarmelijke niveau verklaart waarom een doorbraak buiten de eigen regio is uitgebleven. Psychedelic States. Wisconsin In The 60s overtreft deze verwachting echter ruimschoots. Liefst 31 nummers, allen singles, staan er op deze plaat en ze zijn vrijwel allemaal de moeite meer dan waard. De nummers zijn opgenomen in de periode 1965-1969. De geluidskwaliteit varieert, maar blijft binnen de grenzen van het betamelijke. Het gros der bands liet zich beinvloeden door psychedelica, maar ook surf en rhythm & blues komen om de hoek kijken. De liner notes zijn bij vlagen bijzonder vermakelijk. Van sommige bands is volstrekt onduidelijk wat er na de release van de single gebeurd is. Van andere bands blijft het een raadsel waarom ze met zo'n mooie single nooit verder gekomen zijn dan een handvol verkochte exemplaren.

Donderdag 22 Januari 2009 at 8:02 pm Geen reacties

Eurosonic 2009

O ja, ik had meer lijstjes beloofd. Nog heel even terugkomen op Eurosonic. De vijf bands die de meeste indruk wisten te maken:

1. Universe217

2. Bonaparte

3. The Legendary Tiger Man

4. Amenra

5. Baddies

Maandag 19 Januari 2009 at 8:26 pm Geen reacties

Noorderslag 2009

Noorderslag begon gisteren al 's middags. Niet officieel, maar aangezien er in Bar Pacific meer bands speelden die in mijn straatje passen dan op Noorderslag moest ik er maar eens een kijkje gaan nemen. Het programma was rond 13.30 uur al van start gegaan, dus toen ik tegen vieren binnenkwam was de zaak tot de nok toe gevuld met publiek. The Moi Non Plus begon bij mijn binnenkomst vrijwel direct te spelen en dus viel ik met mijn neus in de boter. Vorig jaar kwam het duo met mijn favoriete plaat van Nederlandsche bodem en de flinke bak herrie dat beide heren in Bar Pacific maakte verdrong de kater van 2 nachten Eurosonic naar de achtergrond. Nog meer herrie maakte Bonne Aparte. De moorddadige plaat van vorig jaar werd gevolgd door dito optreden. Als laatste was The Suicidal Birds aan zet. Het Frieze duo heeft net een plaat uit, de eerste aanrader van 2009, en speelde het laatste restje kater naar huis. Dit gaat Noorderslag niet overtreffen.

Een paar uur later trapt The Death Letters Noorderslag af. Het piepjonge duo weet vanaf het begin te overtuigen. Kekke garagerock met een hoog Led Zep gehalte. Laat die debuutplaat maar komen. Ben benieuwd. Na The Death Letters volgt een hele rits bands die mij niet weten te boeien. Ik pik links en rechts wat mee, maar blijf nergens hangen. Het lijkt of de grauwe middelmaat regeert op het festival. De meeste bands spelen op safe en dat lijkt het publiek niet te deren. Mij wel. Ik word graag geprikkeld in plaats van doodgegooid met risicoloos gemuciseer. Daily Bread is gelukkig wel een band dat weet te prikkelen. Meisje met orgel en twee jongens op bas en drums die voor een rauw en energiek optreden zorgen. Voor de zaal waar Krause op het punt staat te beginnen staat een lange rij waardoor ik besluit Face Tomorrow te aanschouwen. Geen gelukkige keuze, want de band lijkt zijn beste tijd gehad te hebben en de bandleden lijken op elkaar uitgekeken te zijn. In de grote zaal staat De Jeugd Van Tegenwoordig op het punt van beginnen. Al de lovende kritieken die deze rappertjes krijgen gaan volledig langs mij heen. Ik zie slechts een hoop gemakzuchtige flauwekul. Aan de bar is het beter toeven.

De laatste drie bands die ik zie zijn beter te behappen. zZz staat als een huis. Mooi om te zien en horen dat met een stem, drums en een orgel zoveel kan worden gedaan zonder in herhaling te vallen. Naar Eklin was ik erg benieuwd. Michiel Klein heeft Adept helaas de nek omgedraaid en is nu met Bonne Aparte en Eklin in de weer. Met Eklin kiest hij voor de elektronica en weet daar samen met twee andere bandleden boeiende, bezwerende en vreemde klanken te produceren. Veel volk was er niet, maar degenen die er waren bleven geboeid luisteren. Tijd voor de afsluiter. Elle Bandita begon ooit in haar eentje, maar heeft ondertussen een strak spelende band van vier man achter zich. De transformatie van eenzame riotgrrrl tot rockgodin met een krachtige (glam)rockshow als resultaat. Prima afsluiter.

Zondag 18 Januari 2009 at 3:10 pm Geen reacties

Eurosonic 2009 Dag 2

Het is de kunst een Eurosonicavond goed te beginnen en goed te eindigen. De donderdag was een prima Eurosonicavond, maar zowel het begin als het eind was onder de maat. Voor de vrijdag moest dat beter kunnen.

Het begin is meteen raak. Bonaparte blijkt een verzameling freaks on prozac te zijn dat net uit een psychiatrische inrichting is ontslagen en het eerste feest na jarenlange opsluiting viert. Voor zowel de oren als de ogen een genot. Na dit hoogtepuntje komt direct het dieptepunt van 2 dagen Eurosonic. Neimo speelt in Vera en het is dat ik net een halve liter bier voor me neus kreeg geschoven anders was ik direct vertrokken. Nu moesten we in de rij staan om het fraaie Verapand te verlaten.

Jennifer Gentle bestaat uit 2 Italianen die hun drumbeat uit een doosje halen. Leuke nummers, maar het optreden komt nooit echt van de grond. Het optreden van Katzenjammer komt wel direct van de grond. De dames komen met een mix van maffe country, hillbilly, bluegrass en nog veel meer. De zaal gaat plat, ik vertrek ruimschoots op tijd om Universe217 in Huis De Beurs niet te missen. Vreemd genoeg blijft de zaal vrijwel leeg. Meer pers dan publiek (liefst 3 cameraploegen) ziet een frontvrouw met een krachtige stem en kloten. Doom metal deluxe. Het hoogtepunt van de avond. Misschien wel van de 2 dagen Eurosonic. Op hetzelfde podium staat even later Amenra. Bruut, strak en deprimerend. Nu is de zaal wel helemaal vol. Amenra gaat dan ook al een hele tijd mee en maakt de opgebouwde reputatie meer dan waar.

Voor Vera blijkt geen rij te staan. De trend van donderdag wordt voorgezet. Hoera! Snel naar binnen voor de 3 meisjes van Le Corps Mince de Francoise. De electronummer blijven echter niet hangen en de podiumpresentatie laat ook te wensen over. De band hoort gewoonweg niet in Vera te staan, maar op een van de kleinere podia. Ik word meegesleurd naar het News Cafe waar Grand Avenue staat te spelen. Het Grote Gebaar, U2 en zelfs het bier smaakt ineens niet meer. Zo mogen 2 dagen Eurosonic niet eindigen. Gelukkig steekt Convoi Exceptional daar een stokje voor. Zij spelen in de Groningse vrieskou op de Grote Markt tegenover de Febo en krijgen de koukleumende Groningers en andere Eurosonicgangers aan het dansen. Een mooi einde van 2 dagen Eurosonic. Morgen Noorderslag...

Zaterdag 17 Januari 2009 at 02:45 am Twee reacties

Eurosonic 2009 Dag 1

Vincent Van Go Go mocht de avond aftrappen, maar dat was duidelijk te veel eer. De zwaar funkende bas waarmee het concert begon klonk veelbelovend, maar daarna brachten vijf bleke mannen een slap reggae-aftreksel waar de honden geen brood van lusten. Even verderop stond Kris Dane te spelen. Hij deed denken aan Chris Isaak die Bob Dylan probeerde te imiteren en wist niet erg te overtuigen. Tijd voor was heftiger werk.

Lowline speelde in Huize Maas een korte en daadkrachtige set. De band is afkomstig uit Manchester en put uit het rijke muzikale verleden van de stad. De doom van Joy Division en c.s. wordt verweven met meer vrolijke klanken uit de jaren '90. Madensuyu stond op mijn lijstje, maar er was in Shadrak geen doorkomen meer aan. Zonder een glimp van de band op te hebben gevangen klonk het in ieder geval wel veelbelovend. Maar achter in een volgepropt zaaltje luisteren zonder de band te zien gaat snel vervelen. Een paar deuren verder stond volgens het programma The Ghost te spelen en dat bleek een verrassend goede zet. Twee jongens met gitaren en een laptop die venijnige indiepopnummers spelen. Tot dusver het hoogtepunt van de avond.

In de beneden zaal in De Spieghel stond het uit Napels afkomstige Meg. Italiaanse electro dat strandde door het gebrek aan uitstraling van de frontvrouw. Gebrek aan uitstraling kan The Legendary Tiger Man uit Portugal niet verweten worden. Deze one man band speelde een bezielde set en wist de hoog gespannen verwachtingen volledig in te lossen. Ook Baddies speelde in Vera met bezieling. Snel, hard en to the point. Vier Britten die een volle zaal binnen een paar tellen volledig op hun hand weten te krijgen.

Micachu & the Shapes wist niet alle aanwezigen te overtuigen. Een dement inteelt zangeresjes, een piepjonge drummer zonder ritmegevoel en een toetseniste voor de vervreemdende effecten. Toch werkt het op een of andere manier en dat leek de band zelf nog het meest te verrassen. Tot slot gaf ik White Lies een kans. Je weet immers maar nooit. Deze band kent echter geen greintje originaliteit. Een slechte imitatie van een imitatie van wat lang geleden ooit eens als urgent aangemerkt kon worden.

Al met al een prima Eurosonicavond. Het festival lijkt zich te hebben hersteld van de dip die de afgelopen jaren in de programmering zat. Op naar dag 2!

Vrijdag 16 Januari 2009 at 2:19 pm Vier reacties

Spend Your Life In Serious Misery - The Suicidal Birds

Op Versus Life was zangeres/gitariste Jessie al niet te spreken over bepaalde aspecten van het leven. Twee jaar later lijkt er kwa
levensvisie weinig veranderd te zijn. Nog steeds kwaad en melancholisch. De titel spreekt wat dat betreft boekdelen: Spend Your Life In Serious Misery. De thematiek mag aan weinig verandering onderhevig zijn geweest, muzikaal gezien is er wel degelijk grote vooruitgang geboekt. De aanpak is nochthans in de meeste nummers hetzelfde; drummachine, gitaar, bas en Jessie's gekwelde stem die half zingend/half schreeuwend alle richtingen op knalt. Op Spend Your Life In Serious Misery is de hoeveelheid blues en punk nog verder toegenomen en de samensmelting verder geperfectioneerd. Alles erg lo-fi uiteraard. De nieuwe plaat is nog een stuk intenser geworden dan de voorganger, waardoor The Suicidal Birds aantoont verder te zijn gegroeid terwijl de rek er nog lang niet uit lijkt te zijn. Oftewel, een welgemeende 'fuck you!' vanuit Bakkeveen.

Woensdag 14 Januari 2009 at 8:30 pm Geen reacties

Eurosonic 2009

Tussen alle bandjes en al het bier zullen er de komende dagen korte verslagen komen van de drie Eurosonic/Noorderslagdagen in Groningen. Aangezien de ervaring leert dat de gemaakte plannen nooit worden uitgevoerd dit keer geen lijst van alle bands die ik wil zien. Op donderdag wil ik in ieder geval The Legendary Tiger Man zien en op vrijdag Universe217. Voor de rest zien we wel. Als het een beetje meezit verschijnt vrijdag een verslag van de eerste Eurosonicdag...

Ondertussen stond er vanavond al een NOB-wagen voor Vera. Wordt het mediadorpje op de Grote Markt opgebouwd en zijn de eerste contouren van een tent op diezelfde Grote Markt zichtbaar. Ik heb er zin an, u ook?

Woensdag 14 Januari 2009 at 8:20 pm Twee reacties

Death Was Too Kind - Subhumans

Tot voorheen kende ik alleen de Engelse Subhumans, maar er blijkt iets eerder in Canada ook een punkband rondgelopen te hebben met dezelfde naam. Een band die het verdient om gehoord te worden, want hun aanpak is vele malen interessanter dan dat van hun Engelse naamgenoten. De Canadezen weten namelijk een mooi evenwicht te vinden tussen de Engelse en Amerikaanse punk. Van hun eerste single Death To The Sickoids werden toendertijd (we hebben het over eind jaren '70) slechts 500 exemplaren uitgebracht dus de liefhebber mocht flink lappen om dit kleinood via Ebay in huis te krijgen. Nu is er een verzamelaar met de titel Death Was Too Kind, waar de tien nummers van Subhumans keurig op een rijtje staan. De prijs voor de eerste single zal door de komst van deze cd ondertussen flink gezakt zijn. In 1982 hield de band op te bestaan en sloot zanger Brian Goble (toen beter bekend als Wimpy Boy) zich aan bij DOA. Anno 2009 bestaat de band weer, al schijnt niet ieder origineel lid mee te willen doen. Voor het echte werk van Wimpy Roy, Gerry Useless, Mike Graham, Dimwit en Jim Imagawa moeten we gewoon bij Death Was Too Kind zijn.

Dinsdag 13 Januari 2009 at 7:59 pm Geen reacties

Byfrostmetal - Byfrost

Een Noorse black metal band afkomstig uit Bergen. Meestal zit het dan wel goed. Zo ook in het geval van Byfrost. Hoewel de band nog niet zo lang bestaat hebben ze nu al een veelbelovende debuut ep uitgebracht met de niet bijster originele, maar daarentegen zeer treffende titel Byfrostmetal. Het is namelijk niet alleen black metal wat de klok slaat
op deze vier nummers tellende schijf. Naast midtempo black metal houdt Byfrost ook veel van thrash metal. Byfrostmetal doet om die reden denken aan Aura Noir, al wordt dat niveau nog niet gehaald. Als Byfrost
links en rechts nog wat schaaft aan zijn eigen stijl dan kan er in de toekomst voorwaar iets ontstaan dat als Byfrostmetal door het leven zal gaan. De eerste aanzet is in ieder geval veelbelovend.

Maandag 12 Januari 2009 at 10:06 pm Eén reactie

Larger Than Live / The Life And Times Of Jeffery Lee Pierce And The Gun Club - The Gun Club

Sleeping In Blood City heeft ergens halverwege de jaren '80 mijn leven voorgoed veranderd. Het was tijdens een concert van The Gun Club in Het Burgerweeshuis in Deventer en de band van mijn held Jeffrey Lee Pierce haalde als afsluiter van het korte concert tijdens Sleeping In Blood City alles uit de kast. Jeffrey Lee Pierce wankelde vervolgens het podium af en ik bleef verbluft door zoveel intensiteit in zo'n korte tijd achter in de zaal. Zo doe je dat dus. Op Larger Than Live wordt hetzelfde nummer als afsluiter gespeeld en blijkt er nog een sprankje van die intensiteit over te zjn gebleven. The Gun Club is in 1992 niet meer de intense band die het de voorgaande jaren was geweest. Pierce had zich steeds meer toegelegd op zijn gitaarspel en dat kwam de nummers niet altijd ten goede. De laatste jaren van The Gun Club is niet mijn favoriete periode, al heb ik het in de loop der jaren wel steeds meer weten te waarderen. Het Franse Last Call Records brengt de registratie van dit concert uit. Het enige wat bekend is dat het in 1992 is opgenomen, naar ik vermoed in Europa. Het is in ieder geval niet hetzelfde concert als de andere liveplaat uit 1992, Ahmed's Wild Dream. Wie heeft meer info over dit concert van The Gun Club?

Nog leuker is de boxset met maar liefst 4 cd's vol Gun Club klassiekers: The Life And Times Of Jeffery Lee Pierce And The Gun Club. Disc 1 is niet erg interessant, want studiomateriaal dat op reguliere platen staat. Vanaf disc 2 wordt het leuker. Drie schijfjes vol met livemateriaal van The Gun Club en van Jeffrey Lee Pierce solo. Sommige opnames zijn al eerder verschenen op bijvoorbeeld Danse Kalinda Boom en The Birth, The Death, The Ghost, maar de meeste opnames zijn nooit eerder verschenen. Prima linernotes en een must voor iedere fan van The Gun Club. Meer info over de release is te lezen in een interview met o.a. de zus van Jeffrey Lee, Jacqui Pierce.

Zaterdag 10 Januari 2009 at 1:47 pm Geen reacties

Universe217 - Universe217

Haast hebben ze niet. Het uit Griekenland afkomstige Universe217 neemt alle tijd om uiteindelijk een permanente indruk te kunnen achter laten. Hoewel erg doom, is het niet allemaal ellende en wanhoop dat de klok slaat op deze zeven nummers tellende plaat. De downtempo nummers, no-tempo rock noemt de band het zelf,  kennen naast een deprimerende kant ook een prettig zweverige en dromige kant. Doom metal meets avantgarde. Dankzij de veelzijdige zangeres Tania kent Universe217 tevens een hoog Diamanda Galas-gehalte. Soms zingt ze vol pijn en vertwijfeling om daarna na enkele hysterische uithalen te eindigen als een breekbaar meisje. In meerdere opzichten is Tania de blikvanger van de band. Niet alle nummers volgen het downtempostramien. Op 66 komen alle facetten van de band aan bod en vormt om die reden het hoogtepunt van het album.  Tijdens de optredens schijnt het er allemaal zeer spectaculair uit te zien. Goed nieuws dus dat Universe217 volgende week tijdens Eurosonic haar kunsten in Groningen gaat vertonen. Een band waar ik als zeer hoge uitzondering best een tijdje voor in de rij wil gaan staan. Komt dat zien! Wel even achter aansluiten.

Woensdag 07 Januari 2009 at 10:13 pm Twee reacties

The Truth Is... - Failsafe

Ik ben vast niet de enige die een schijthekel heeft aan zangers die vrijwel iedere woord dat aan het eind van een zin staat moeten uitrekken. Agaaaaaaaain, So Loooooooong, Is it hope you are looking foooooooor. Mogen de zanglijnen iets origineler? Dit gaat namelijk heel snel vervelen. Failsafe speelt wel heel erg op eh... safe op The Truth Is... De combinatie van melodieuze rock en emo zal hele hordes pubers aanspreken die lekker kunnen meebrullen met de koortjes (ook dat nog!) en de voor de hand liggende teksten. You're on your oooooooooooown. Het is te veel gevraagd om de plaat uit te zitten. De ijdele hoop dat er verderop de plaat toch nog een nummer staat dat wel de moeite van het vermelden waard is noodzaakt me om The Truth Is... in stukjes tot me te nemen. Je weet maar nooit, maar geheel volgens verwachting laat de plaat niets horen dat ook maar in de buurt komt van iets dat niet lijkt op een eindeloos afgelikte boterham.

Zondag 04 Januari 2009 at 9:21 pm Twee reacties

Meer lijstjes

Aan goede voornemens doe ik normaal gesproken niet, dus hierbij de uitzondering die de regel bevestigt. Dit jaar meer zinloze lijstjes op de site. Om meteen de daad bij het woord te voegen. Volgens Last.fm waren dit de 25 meest beluisterde bands op Planet Trash is het afgelopen jaar:

01 Darkthrone
02 Ramones
03 The Gun Club
04 David Bowie
05 Black Sabbath
06 Blasphemy
07 Nick Cave and the Bad Seeds
08 Jay Reatard
09 Portishead
10 Times New Viking
11 TV on the Radio
12 The Clash
13 Joy Division
14 The Detroit Cobras
15 Cheap Time
16 Thee Oh Sees
17 Immortal
18 The Kills
19 Turbonegro
20 The Shangri-Las
21 Dávila 666
22 Gorgoroth
23 Blondie
24 Solomon Burke
25 Bob Marley & The Wailers

Vrijdag 02 Januari 2009 at 12:13 am Eén reactie

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed