A Gentlemen's Agreement - Deviation

Vier nummers staan er op de ep A Gentlemen's Agreement. Vier nummers van vier Utrechters die zich Deviation noemen. Opener Control is een degelijk melodieus rocknummer zonder te veel opsmuk. Met wat meer pit kan dit een alleraardigste plaat gaan worden, maar helaas is het volgende nummer ontdaan van alle scherpe kantjes. Ook Summerdays valt in de categorie doorsnee softe poprock. Van dit soort dertien in dozijn nummers wordt geen mens vrolijk. Daarnaast schiet de stem van zanger Thijs van de Kant tijdens de rustige nummers te kort om te blijven boeien. Er blijft nog een nummer over om te redden wat er te redden valt. Afsluiter Charles Bronson is niet zo gelikt als de twee voorgangers en om die reden een hele verbetering. Concluderend kan gesteld worden dat het gebrek aan spanning en daadkracht A Gentlemen's Agreement opbreekt. De bandnaam past niet bij de muziek. Van afwijkend gedrag is simpelweg geen moment sprake terwijl de plaat juist daar om vraagt.

Zondag 30 November 2008 at 9:27 pm Geen reacties

Total Blacklist - The Blacklist

The Blacklist laat er vanaf het begin geen misverstand over bestaan. 'We come to fight', brult zanger Goodtime Gemmill in het openingsnummer met gelijknamige titel. Nummertje twee heeft als titel meegekregen Fuckin' Fucked Up And Ready To Fuckin' Die. Geen gelul, geen goede manieren en vooral veel bier. Dat zijn ongeveer de bestanddelen van The Blacklist. Biermetal in optima forma. Een half kratje bier aan nummers komt voorbij op Total Blacklist en de thematiek blijft in het beperkte kringetje van drinken en vechten. Halverwege de plaat weet ik het wel en begint de aandacht te verslappen, terwijl aan het eind van de plaat de aandacht volledig is verdwenen. Als opwarmertje voor een ouderwetse zuippartij is The Blacklist uitermate geschikt, maar op plaat gaat dit toch erg snel vervelen. Alhoewel? Ik krijg wel enorme dorst van deze alcholistenmetal en misschien dat na een stevige zuippartij Total Blacklist perfect sense maakt.

Vrijdag 28 November 2008 at 10:05 pm Geen reacties

Solitary - All For Nothing

Met de tweede release van WTF Records zit het net als met de eerste release wel goed. Vorig jaar verscheen Born Under A Bad Sign van Black Cloud Halo en dit jaar is het de beurt aan All For Nothing. Deze hardcoreband met zangeres doet het op een manier die mij bijzonder aanspreekt. De ep Solitary bestaat namelijk uit vijf krachtige nummers. In een poep en een scheet is het weer voorbij. Meer dan tien minuten is niet nodig om te overtuigen. En overtuigen doet All For Nothing. Zangeres Cindy schreeuwt het uit en dat had ze met wat meer afwisseling mogen doen, maar de boodschap komt wel over. De rest van de band compenseert dit echter door voldoende afwisseling te brengen waardoor Solitary een dynamisch geheel is geworden waar je in hardcoreland mee voor de dag kunt komen.

Donderdag 27 November 2008 at 6:40 pm Geen reacties

Godspeed On The Devil's Thunder - Cradle Of Filth

Ruim 10 jaar geleden had ik mijn oog laten vallen op een metalmeisje. Nou kan ik met de meeste metal niet zoveel, dus toen ik haar vroeg wat haar favoriete band op dat moment was antwoordde ze ' Cradle Of Filth '. Om mij enigszins in te kunnen leven in haar belevingswereld en natuurlijk om een onderwerp van gesprek voor een eventule volgende ontmoeting te hebben kocht ik de volgende dag Cruelty And The Beast. Muzikaal gezien kon ik wel wat met de bombast en vooral het tempo van Cradle Of Filth. De zang daarentegen werkte nogal op mijn lachspieren. Dat laatste had ik beter niet kunnen zeggen tegen het metalmeisje, want al snel zag ze me niet meer staan. Missie metalmeisje mislukt. Cruelty And The Beast is vervolgens 10 jaar niet uit de kast gekomen. Onlangs gaf ik de plaat weer een kans en was de zang niet meer zo'n heet hangijzer. Wellicht een kwestie van gewenning. Laatst verscheen Godspeed On The Devil's Thunder. Een episch drama van 71 minuten over Gilles de Rais, een 15de eeuwse edelman die zich ontpopte van oorlogsheld tot massamoordenaar, satanist en kinderverkrachter. Cradle Of Filth heeft er een symfonisch, gothic horrorverhaal van gemaakt dat een behoorlijk uithoudingsvermogen van de luisteraar vraagt. Vergeleken met de plaat van 10 jaar geleden valt vooral op dat de band hoorbaar over een veel ruimer opnamebudget heeft kunnen beschikken gezien alle extra's die aan de sound zijn toegevoegd. Het metalmeisje heb ik nooit meer gezien en kan haar dus niet vragen wat zij er nou van vindt. Ondertussen zal ze wel ergens gesetteld zijn en haar eigen cradle of filth hebben.

Dinsdag 25 November 2008 at 9:41 pm Geen reacties

The Healing - Artas

Er komt wat aan ranzigheid voorbij op Planet Trash. Sommige zaken worden er met een perverse voorliefde uitgepikt en innig omarmd, andere ranzigheid wordt met de nodige scepsis ontvangen en krijgen na een korte evalutieperiode toch een plek met een mooi uitzicht of worden in een hoekje gepropt om er nooit meer uit te komen. De acceptatiecriteria blijven ondoorzichtig en de randvoorwaarden onduidelijk. Uitermate subjectief dus. Artas wordt zonder enige vorm van proces in het hoekje gepropt samen met de andere verdoemden. Naast het vreselijke Duitse accent van de zanger staat er ook nog een tenenkrommende cover van Coolio's Gangsta Paradise op en wordt op uiterst gemakzuchtige wijze aan allerlei stomvervelende metalcliche's voldaan. The Healing durft de band de plaat te noemen. Waar ze het gore lef vandaan halen is onduidelijk, want The Healing is een misselijkmakend wanproduct geworden. In de hoek jij en kom er nooit meer uit!

Maandag 24 November 2008 at 7:50 pm Geen reacties

Live At The Shea Stadium - The Clash

Na een belabberd klinkende bootleg van een concert uit 1980 en een officiele cd met live-opnames van verschillende concerten is er dan eindelijk de mogelijkheid een volledig concert van The Clash aan mijn platencollectie toe te voegen. We schrijven 13 oktober 1982 en in een uitverkocht Shea Stadium in New York staat The Who op het punt een concert te geven. Maar eerst zijn de punks uit Engeland aan de beurt. The Clash is ondertussen al lang geen pure punkband meer. Daarvoor zijn te veel verschillende stijlen verweven in de muziek van Joe Strummer en co. Als voorprogramma weet The Clash het publiek hoorbaar op de banken te krijgen. Al lijkt een groot deel van het publiek zich tegen The Clash te willen keren. Dat het ondertussen giet van de regen doet geen afbreuk aan de reacties van het publiek. Veel Clashklassiekers komen langs zonder te veel tierelantijnen. The Clash lijkt het Amerikaanse publiek te willen geven waar het voor gekomen is en rockt vanaf het begin tot het eind. Ik kan me niet voorstellen dat The Who het voorprogramma heeft weten te overtreffen. Dat zeg ik niet omdat ik The Clash aanzienlijk hoger heb zitten dan The Who, maar puur op basis wat Live At The Shea Stadium te bieden heeft.

Zaterdag 22 November 2008 at 5:20 pm Twee reacties

Outlaw Death Lager Drinkers From Hell - The Band Who Shot Liberty Valance

Voor het gemak ging ik er vanuit dat we hier te maken hebben met een nieuwe plaat. Helemaal fout. Outlaw Death Lager Drinkers From Hell stamt namelijk uit 1987 en is nu voor het eerst uitgebracht op cd. Dat dan weer wel. The Band Who Shot Liberty Valance is een van ongein aan elkaar hangend geheel dat in de traditie van de jaren '80 cowpunk haar eigen variant ontwikkelde. Ik noem het maar hilbillysurfpunk. De bekendste bandleden Fred Negro en Phil Miles zijn waarschijnlijk toch te dronken om me van repliek te kunnen dienen, dus we laten het hierbij. In de loop der jaren is de mastertape verloren gegaan, dus van een geweldige geluidskwaliteit is geen sprake. Dit doet echter geen enkele afbreuk aan de plaat dat tussen alle serieuze onzin opvallend veel geniale momenten kent. In 1987 werden in Melbourne en omstreken, want daar komt de band vandaan, na zeggen van Fred Negro enkele tientallen platen van Outlaw Death Lager Drinkers From Hell verkocht. Nu is er de kans om ieders drinkfestijn op te vrolijken met deze deleriumplaat. Uitgebracht door Turkeyneck Records.

Vrijdag 21 November 2008 at 12:00 am Twee reacties

Heimgang - Kampfar

Platenmaatschappij Napalm Records wil de argeloze luisteraar graag vertellen dat Kampfar's Heimgang 'Pagan Folklore Metal' is. Ik associeer deze term met ietwat uitgezakte mannen van middelbare leeftijd die hun steeds dunner wordende lange haren in model houden door een provisorisch in elkaar gezette vikinghelm op te zetten om de hele zondagmiddag onder het genot van het rijkelijk vloeiende gerstennat elkaar joviaal op de schouders slaan. Zoiets. Met een vreselijke plaat als vanzelfsprekend resultaat. Zoals vaker zit ik er volkomen naast. Hoewel zanger Dolk zijn jonge jaren achter zich heeft (Kampfar werd in 1994 opgericht) klinkt hij niet als een overjarige viking-wanna-be. De black metal op Heimgang wordt opgesierd met vrolijke middeleeuwse riedels met een hoog folkgehalte die merkwaardig genoeg nergens gaan irriteren. Daarnaast zijn de grommende doodsrochels van Dolk bijzonder fraai. Daar zouden meer black metal zangers een voorbeeld aan mogen nemen. Heimgang wordt op die manier naar een hoger plan getild waardoor de term 'Pagan Folklore Metal' in het geheel geen afschrikwekkend effect meer heeft. Integendeel, Heimgang is prima te verteren. Laat die Vikingen maar komen.

Dinsdag 18 November 2008 at 8:27 pm Vijf reacties

For The Boatman - Oceana Company

Oceana Company is een Nederlands kwartet dat na een eerder verschenen promo ep nu een langspeler heeft uitgebracht. For The Boatman is een mooie, melancholische gitaarplaat geworden dat soms aan Motorpsycho en Radiohead doet denken. Maar feitelijk wordt de band met dat soort vergelijkingen tekort gedaan. Oceana Company heeft namelijk een eigen smoel dat gedurende de plaat steeds duidelijker zichtbaar wordt. Af en toe dreigt de plaat net iets te clean te worden, maar op dat soort momenten worden de gitaarpartijen afgedekt door een vuil tapijtje vol distortion. De gitaarpartijen vormen de hoofdmoot van For The Boatman en zijn bepalend voor de sfeer. De zang lijkt daardoor niet werkelijk ter zake te doen. Gedurende de intense momenten lijkt Oceana Company meer op een stonerrockband dan op een indierockband. Juist door deze mix van verschillende stijlen blijft de plaat boeien. Een mooie herfstplaat.

Maandag 17 November 2008 at 10:34 pm Geen reacties

The Vodoun Effect, Funk & Sato From Benin's Obscure Labels 1973 To 1975 - L'orchestre Poly-Rythmo de Cotonou

Even iets anders. In de jaren '70 was er een band die in Benin wereldberoemd was, maar buiten haar eigen landsgrenzen vrijwel onbekend was: L'orchestre Poly-Rythmo de Cotonou. De band was enorm productief en nam, tegen gemaakte afspraken in, vaak op voor verschillende kleine labeltjes. Het moet om die reden een hele zoektocht geweest zijn om die opnames zo'n 35 jaar na dato op te sporen, af te stoffen en uit te brengen op cd. Het label Analog Africa is dat echter gelukt. Hulde! L'orchestre Poly-Rythmo de Cotonou maakt funk gecombineerd met traditionele Afrikaanse voodooritmes. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheden dat er met enige regelmaat Afrikaanse vrouwen bij ons over de vloer komen en iedere keer dat ik The Vodoun Effect, Funk & Sato From Benin's Obscure Labels 1973 To 1975 opzet beginnen hun heupen en billen steeds heftiger te schudden. Een betere en hetere aanbeveling is niet denkbaar. Dit schijnt het eerste deel te zijn, dus er zit nog meer obscuur Afrikaanse muziek in de pijplijn. Schudden maar!

Zondag 16 November 2008 at 2:20 pm Geen reacties

Fleas And Lice & Discharge @ Vera

Het had een avond vol vergane glorie kunnen zjn, maar het werd een avond waaruit wederom bleek dat punk nog lang niet dood is. Allereerst waren de Groningse punkveteranen van Fleas And Lice aan de beurt. Het was al weer een tijdje geleden dat ik ze zag spelen, maar de hardcore punk staat nog steeds als een huis of in dit geval misschien toepasselijker, als een gekraakt pand. Allemaal leuk en aardig, maar het ging deze avond natuurlijk of Discharge zijn eigen legende waar kon maken. Vergelijkingsmateriaal uit de goede oude punktijd heb ik niet. Discharge speelde fel, hard en energiek. De gitarist en bassist bleven cool hun ding doen, terwijl van de zanger de energie afspatte. Er ging geen nummer voorbij waarbij het publiek er geen pogo tegenaan gooide. Opgelucht verliet ik het pand. Hier was geen sprake van vergane glorie.

Zaterdag 15 November 2008 at 12:26 pm Geen reacties

Horny As Hell - The Fuzztones

Vroeger had ik cassettebandjes. Veel cassettebandjes. Soms vind ik er nog een paar in een doos op zolder. Na vele malen verhuisd te zijn blijven die bandjes me achtervolgen. Gewoon, omdat ik er maar geen afscheid van kan nemen. Ik heb namelijk vele uren met die bandjes doorgebracht. Ik nam lp's op van vrienden of nam nummers op van de radio. Zo heb ik ergens een concert van The Fuzztones op zo'n bandje staan dat op de radio werd uitgezonden. Een concert waar ik vaak naar geluisterd heb. Zanger Rudi Protrudi introduceerde de band met de volgende woorden: "Hi, we're The Fuzztones from New York City and it's great to be in Holland", waarna de band losbarstte in She's Wicked. Met datzelfde nummer eindigt Horny As Hell. Op deze plaat heeft The Fuzztones naast de vertrouwde orgel en fuzzgitaren een blazerssectie en dameskoor opgetrommeld en 17 nummers opgenomen die op Horny As Hell zijn terechtgekomen. Men was zo enthousiast over het resultaat dat ook enkele Fuzztonesklassiekers een nieuwe bewerking hebben gekregen. Het resulaat mag er zijn, want ik ben de zolder opgekropen op zoek naar dat cassettebandje met het Fuzztonesconcert. Nu nog voor elkaar zien te krijgen de cassetterecorder weer aan de praat te krijgen.

Donderdag 13 November 2008 at 8:44 pm Geen reacties

Whatever Rhymes With Baby - The Yum Yums

Ik geef het je te doen. Om na de al besproken najaarsdepressie ook nog eens op een zondagmiddag met een hardnekkige kater in de trein te zitten naar huis. In gedachten de maandagochtendsleur die het tijdig verwerken van de kater in de weg gaat zitten, zodat de hele week zich feitelijk langzaam en loodzwaar voort zal slepen. Ik geef het je maar te doen, om dan nog in staat te mogen worden geacht een glimlach op mijn grauwe gelaat te krijgen. The Yum Yums probeert het. Op de nieuwe plaat Whatever Rhymes With Baby probeert de band met gruizige powerpop het vlakke bestaan te doorbreken. Het gekke is, het lukt ook nog. Het duurt namelijk niet lang voordat ik met een glimlach in de trein zit. Als ik naar buiten kijk, blijkt de zon ook nog eens achter te wolken vandaan te zijn gekropen om met waterige zonnestralen de rit naar het noorden te verwarmen. Vlak voordat het eindstation is bereikt begeven de batterijen van mijn mp3-speler het. Nog geen minuut later verdwijnt de zon om voorlopig niet meer achter te wolken vandaan te komen, is mijn fietsband lek en als ik dan uiteindelijk thuis ben en mijn pc aanzet crasht de harde schijf. Het enige lichtpuntje van de dag was The Yum Yums met Whatever Rhymes With Baby.

Dinsdag 11 November 2008 at 8:07 pm Geen reacties

Berlin: Live At St Ann's Warehouse - Lou Reed

De mens is een gewoontedier en ook al woon ik op een ranzige planeet ver weg van de aarde is niets menselijks mij vreemd. Iedere keer dat ik een top xx van albums op een rijtje zet staat Berlin van Lou Reed op nummer 1. Aan de hand van Lou Reed en David Bowie betrad ik ruim 25 jaar geleden nieuwe werelden die de oude wereld deden verbleken en verschrompelen tot iets leegs en nietszeggend. Berlin maakte toen de meeste indruk en al draai ik de plaat nog zelden, het blijft mijn muzikale referentiekader. De laatste jaren is Lou Reed met allerlei pretentieuze projecten bezig waarvan de meeste mij nauwelijks weten te boeien. Maar als Lou Reed na een dvd ook een cd uitbrengt met de in 2006 opgenomen live-uitvoering van Berlin dan kan ik zo'n plaat niet laten liggen. Als toetje worden na de tien nummers van Berlin ook nog Candy Says, Rock Minuet en Sweet Jane gespeeld.Uiteraard haalt deze liveplaat het niet bij het origineel, maar van de vele liveplaten die ik van ome Lou in huis heb behoort Berlin: Live At St Ann's Warehouse tot zijn meer geïnspireerde platen.

Vrijdag 07 November 2008 at 9:27 pm Geen reacties

Dragging Down The Enforcer - Outlaw Order

Nou loop ik regelmatig te zeuren dat de hoes van een plaat ernstig te wensen overlaat, dus het mag ook wel eens gezegd worden als een hoes er geweldig uitziet. Wat de lay out betreft zit het bij Dragging Down The Enforcer van Outlaw Order in ieder geval helemaal goed. Outlaw Order heeft deze naam niet voor niets gekozen. Ieder lid schijnt namelijk een strafblad te hebben en weet dus waar ze het over hebben. Tenminste, dat laatste blijft bij een vermoeden, want verstaan doe ik de teksten niet. Die worden namelijk niet gezongen, maar gebruld en ondersteund door bas, drum en gitaar die ook allemaal op de brulstand staan. Elf tracks vol furieuze sludgemetal die iedereen die ook maar een beetje autoritair overkomt ineen doet krimpen. Met deze jongens wil niemand ruzie hebben. Zoveel is duidelijk. Dragging Down The Enforcer biedt veel van hetzelfde, waardoor de hoes uiteindelijk stukken interessanter is dan de muziek. Het is ook nooit goed.

Donderdag 06 November 2008 at 8:59 pm Geen reacties

Matador Singles '08 - Jay Reatard

De ene singleverzamelaar is nog maar net uit of de volgende dient zich alweer aan. Bezige bij Jay Reatard lijkt geen moment stil te kunnen zitten. Meestal zijn dat soort mensen zeer vermoeiend en soms zelfs ronduit gevaarlijk, Reatard probeert in ieder geval zijn energie te steken in touren en opnemen. Alle dit jaar verschenen singles zijn verzameld op deze plaat met de zakelijke titel Matador Singles '08. Nou moet de dag nog komen dat Jay Reatard solo of met willekeurig welke band dan ook een slechte plaat opneemt, maar wellicht komt die dag eerder dan verwacht. Op Matador Singles '08 staan namelijk heel veel doorsnee Jay Reatardnummers en dat is natuurlijk jammer. De man kan met eenvoudige middelen geniale nummers maken, maar laat dat op een enkele uitzondering na nu achterwege. Het wordt namelijk geen moment echt spannend op deze plaat. De vorige verzamelaar (Singles 06-07) is een absolute aanrader, de huidige slechts een onopvallende aanvulling daarop.

Woensdag 05 November 2008 at 8:32 pm Vier reacties

Promo Herfst 2008 - Gheestenland

De laatste band die werkelijk indruk op me wist te maken met vele lage schmink op het gezicht was Kiss. Ik was 10 en een zomer lang Kissfan. De lp's die ik had heb ik later verpatst. Iets waar ik nu spijt van heb. Toendertijd was het echter een afsluiting van een periode, alle disco, top 40 en dus ook Kiss lp's gingen de deur uit toen ik eenmaal de 'alternatieve muziek' had ontdekt. Dat was begin jaren '80 toen 'alternatief' nog een geuzennaam was en nog geen marketingtrucje. Dertig jaar later raak ik weer onder de indruk van een zwaar geschminkte act. Gheestenland, wel te verstaan. Niet dat het de corpse paint was die het hem deed, al was die zeker van toegevoegde waarde tijdens het concert in het Platformtheater in Groningen. Het was de strakke band en emotionele voordracht van frontman Gheest die indruk wisten te maken. In een oplage van slechts 100 stuks was de recentelijk opgenomen promo cd met 3 nummers tijdens en na het concert verkrijgbaar. Ik heb nummer 69 dus de kans dat je er nog 1 op de kop kan tikken is erg klein. Hoeft waarschijnlijk ook niet, want volgend jaar verschijnt de eerste full-length van Gheestenland en de nummers Op Weg Naar Niemandsland, Ereveld en Strafkamp zijn van dusdanig niveau dat ze alledrie niet zullen misstaan op die plaat. Een black metal release om naar uit te kijken.

Maandag 03 November 2008 at 8:58 pm Geen reacties

Dark Thrones & Black Flags - Darkthrone

Darkthrone laat zich niet makkelijk in een hokje stoppen. Ooit begonnen als death metal band werden er in de jaren '90 enkele klassieke black metal albums uitgebracht. Albums als A Blaze In The Northern Sky, Under A Funeral Moon en Transilvanian Hunger zijn de hoge normen waar hedendaagse black metal bands zich aan zouden moeten spiegelen. Een
vrijwel onmogelijke opgave. Darkthrone ageert op Dark Thrones & Black Flags tegen alle metalbands die meer als poseurs worden gezien dan als een toegevoegde waarde aan het brede metallandschap. Zelf zetten Nocturno Culto en Fenriz de lijn voort die ze met The Cult Is Alive en F.O.A.D. hebben ingezet en weten het de sound op hun nieuwe plaat verder te perfectioneren. Het beetje black metal dat is overgebleven wordt doordrenkt met old school punk en motörheadachtige metal. Daar bovenop wordt er meer aandacht besteed aan de riff. De laatste tijd ben ik veel aan het luisteren naar The Cult Is Alive, F.O.A.D. en vanzelfsprekend Dark Thrones & Black Flags. Telkens kom ik tot de conclusie dat vooral die laatste plaat de apotheose vormt van deze
triologie. Of heeft Darkthrone met de vijftiende plaat iets nog groters voor ogen?

Zondag 02 November 2008 at 5:48 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed