Mahakali - Jarboe

Jarboe leerde ik lang geleden kennen op platen van Swans. In eerste instantie vond ik het vooral heel vriendelijk van Swansfrontman Michael Gira dat zijn vriendin een potje mee mocht kreunen op zijn platen, maar na verloop van tijd moest ik mijn beeld van Jarboe bijstellen. Ze is namelijk ontegenzeggelijk getalenteerd en schuwt het expiriment niet. Sterker nog, ze lijkt te leven voor muzikale experimenten. Op Mahakali is een keur aan muzikanten opgetrommeld die hun sporen al lang en breed verdiend hebben in bands als bijvoorbeeld Swans, Mayhem, Pantera en Neurosis. Maha Kali is de Indiase godin van dood en destructie en zij trekt langzaam voorbij om haar werkt grondig uit te kunnen voeren. Deze duistere wereld van Jarboe duurt liefst 72 minuten en dat zijn 72 hele lange minuten. Een plaat om voor te gaan zitten en om over je heen te laten komen in een donkere kamer waarvan de uitgang goed is verstopt. Brokstukken van orkestrale arrangementen, van metal, van noise en van wereldmuziek zweven traag voorbij. Mahakali is geen moment een makkelijke zit, maar vooral eentje die zijn sporen voor altijd nalaat. Je bent bij deze gewaarschuwd, want de weg terug vinden in de destructieve wereld van Jarboe is slechts voor een enkeling weggelegd.

Woensdag 29 Oktober 2008 at 9:29 pm Geen reacties

Thanks To The Insurance - St. Polaroid

St. Polaroid is Eric-Jan Vriend die in het verleden speelde in Afgewerkte Motorolie. De meest wrede en beruchte rockband die Rockanje ooit heeft voortgebracht. Toen hij een ongelukje kreeg met zijn auto en de verzekering zowaar de schade vergoedde besloot hij het bedrag niet in zijn auto te investeren, maar in een soloplaat. Goeie beslissing en daarmee is direct de titel Thanks To The Insurance verklaard. In tegenstelling tot Afgewerkte Motorolie staan er op deze vijf tellende ep geen woeste nummers waarin met deze of genen wordt afgerekend. St.
Polaroid speelt rustige en voor een groot gedeelte akoestische indiepopnummers. Nummers die pico bello in elkaar zitten en een inkijk bieden in het persoonlijke leven van Vriend. Engels is, net als bij Afgewerkte Motorolie, nog steeds niet het sterkste punt van de plaat. Maar wat mij betreft worden er nog heel wat deuken in auto's gereden als het verzekeringsgeld vervolgens in dit soort platen wordt gestoken.

Dinsdag 28 Oktober 2008 at 8:37 pm Geen reacties

The Crime Has Come - Scheisse Minnelli

Van enige diepgang moet The Crime Has Come het niet hebben. De aangesneden "thema's" behelzen alcohol, drugs, skateboarden en de politie. Zeg maar de algemene problemen die het gemiddelde skatepunkertje in zijn oppervlakkige en niet ter zaken doende leventje tegenkomt. Scheisse Minnelli speelt een snelle variant skatepunk met veel hardcore-invloeden. Niets nieuws onder de zon dus en toch spreekt The Crime Has Come mij aan. Of dat nu komt door het razende tempo, de zestien nummers blijven ruim onder de dertigminutengrens, of dat het
komt omdat er in mij stiekem een vervelend skatepunkertje schuilt dat er tijdens het luisteren naar deze plaat even uit komt blijft onduidelijk. Zoals de naam doet vermoeden komt de band uit Duitsland. Al klinkt het alsof de band ergens aan de westcoast van de Verenigde Staten zetelt tijdens het vorige decennium toen een band als NOFX nog wel eens een plaatje wilde maakte dat niet klonk alsof het aan de lopende band was geproduceerd. Laten we het er maar op houden dat het enthousiasme van Scheisse Minnelli erg aanstekelijk werkt.

Zondag 26 Oktober 2008 at 10:25 am Geen reacties

Winter Siege + Gheestenland @ Platformtheater

In het altijd ongezellige Platformtheater in Groningen stonden gisteravond 4 metalbands op het programma. Vanwege het absurd vroege tijdstip heb ik vermoedelijk de eerste band gemist en moest ik helaas beginnen met The Chosen. Een band die de term 'middelmatig' als een compliment mag opvatten. Alleen de bassist leek enigszins getalenteerd te zijn. De rest van de band was absolute bagger. Een hele andere wereld was de wereld van Gheestenland. Over deze Groningers had ik al veel positieve verhalen gehoord en gelezen. Volkomen terecht. Black Metal dat recht uit het hart komt. Een absolute aanrader. Volgend jaar verschijnt de eerste full-length. Iets om naar uit te kijken. Afsluiter was Winter Siege. Als deze band met potsierlijke zanger voor Gheestenland had gespeeld had het wellicht meer indruk weten te maken. Nu leek het vooral op mosterd na de maaltijd.

Zaterdag 25 Oktober 2008 at 5:38 pm Twee reacties

Celebration - Thomas Function

Ik vroeg me laatst al af waar hij bleef. Meestal meldt hij zich begin oktober om van de ene op de andere dag ergens in maart voor geruime tijd te verdwijnen. Niet dat hij dan ook echt weg is, want ik weet dat hij constant op de loer ligt om genadeloos hard toe te slaan. Dit jaar kwam hij iets later dan verwacht, maar sinds deze week is de meest constante factor in mijn leven weer in volle glorie aanwezig. Welkom najaarsdepressie. Kwel mijn gemoedstoestand de komende maanden maar weer lekker. Ik kruip weer vroeg onder de wol, lees deprimerende boeken en luister naar duistere muziek in afwachting van de lente. Af en toe heb ik echter wat tegenwicht nodig, anders sla ik door in mijn doodsverlangen. Deze week wordt dat tegenwicht geleverd door Thomas Function. Deze uit het zuiden van de Verenigde Staten afkomstige band gooit op debuutplaat Celebration een flinke portie country- en popmelodieën door de garagerock en punk heen. De afkomst wordt niet verloochend, want van een beetje southern rock is Thomas Function ook niet vies. Als klap op de vuurpijl komt er met enige regelmaat een rete-aanstekelijk orgeltje om te hoek kijken. Thomas Function heeft de eerste aanzet gegeven tot een dragelijke winter. Wie volgt?

Donderdag 23 Oktober 2008 at 8:29 pm Geen reacties

Cramp Your Style - The Mansfields

Een van de eerste 'vrienden' die Planet Trash op myspace kreeg was The Mansfields. Een van de vele bands die geen mogelijkheid onbenut lijkt te laten om zichzelf via internet te promoten. Tussen alle promotiecampagnes door heeft de band tijd gezien om ook nog eens een plaat op te nemen. Op Cramp Your Style ligt het er allemaal erg dik bovenop. The Mansfields, genaamd naar de rondborstige actrice Jayne Mansfield, is een grote fan van The Cramps, van jaren '70 punk uit New York en van glamrock. Op Cramp Your Style wordt een poging gedaan beiden te combineren, maar dat lukt niet zo goed. Grote makke van de plaat is dat er geen enkele passie of memorabel deuntje is waar te nemen. The Mansfields is erg goed in overtekenen, maar vergeet vervolgens de tekening zelf in te kleuren. Ondanks een kleurrijk imago en dito promo-activiteiten is de plaat een kleurloze bedoeling geworden. De tattoos van het trio zijn spannender dan de muziek, want die gaat het ene oor in en het andere oor uit.

Dinsdag 21 Oktober 2008 at 9:07 pm Geen reacties

Deathgasm Records: Warblast - Abominant / Twisted Metal - Blastmasters / Archetypal Transformation - Quinta Essentia

Deathgams Records is een Amerikaans metallabel dat tot nu toe bijna vijftig releases op zijn naam heeft staan. Het label kijkt gelukkig veel over de grens zodat niet alleen Amerikaanse metalbands een kans krijgen hun spul via Deathgasm uit te brengen. Een death- of black metal band uit pak 'm beet Chili of Oekraine maakt een goeie kans bij dit label. Puur toeval dus dat de drie hier besproken platen alledrie van Amerikaanse origine zijn. Allereerst Abominant dat met Warblast al weer aan zijn achtste plaat toe is. Veteranen en dus heel erg old school en dat is te horen ook. Van dit soort dertien in een dozijn death metal word ik warm noch koud. Doe lekker je ding en val mij er verder niet mee lastig. Dat het met death metal ook anders kan bewijst Blastmasters. Suffe naam, maar allesbehalve suffe muziek. Het tempo gaat in vergelijking met collega Warblast nog verder omhoog en verder wordt er heerlijk gehakt, gezaagd en wordt de boel bij elkaar geschreeuwd door een zanger die een satanisch genoegen laat horen in de chaos dat op Twisted Metal wordt gecreeërd. Stukken breder georienteerd is Quinta Essentia. Deze uit Alabama (je weet wel, van dat zoete huis) afkomstige band combineert death- en thrash metal met black metal. Het resultaat mag af en toe een beetje te melodisch in de oren klinken en kwa zang had het ook een stuk zieker gemogen, maar Archetypal Transformation wint het uiteindelijk toch, vooral vanwege de veelzijdigheid, van de twee voorgangers. Binnenkort meer Deathgasm Records.

Maandag 20 Oktober 2008 at 8:00 pm Geen reacties

Promises, Promises - Die! Die! Die!

W00t! Wat hebben we hier? Een bandje uit Nieuw-Zeeland met de niets te raden latende naam Die! Die! Die!. Net als de naam is de muziek heel erg in your face. Een combinatie van dissonante gitaren, een tierende zanger en dansbare ritmes. Denk hierbij aan Wire en Fugazi, maar vooral aan Gang Of Four. Uitgekleed tot de essentie en vanwege deze naaktheid uitermate opwindend. Promises, Promises is niet plaat waar lange zinnen aan dienen te worden besteed. Vorig jaar verscheen de plaat reeds in Nieuw-Zeeland. Aan het begin van het jaar was Noord-Amerika aan de beurt en nu is Europa ook eindelijk zo ver. Promises, Promises is de tweede plaat van de band en vreemd genoeg ook tweemaal zo lang als de debuutplaat. Daar zit ook direct de zwakte van de plaat, want eigenlijk duurt de plaat net iets te lang met haar ruim 39 minuten. Een opmerkelijke plaat is Promises, Promises niet geworden, wel een plaat dat bewijst dat ook op Nieuw-Zeeland punk nog lang niet dood is.

Zondag 19 Oktober 2008 at 9:00 pm Geen reacties

Vera

Zaterdag 18 Oktober 2008 at 12:35 pm Geen reacties

Show Your Teeth - Skinnerbox

Met Skinnerbox heeft Nederland er een onfrisse indierockband bij. Het negen tracks tellende Show Your Teeth is een plaat waar je de tanden flink in kan zetten. Skinnerbox doet nergens moeilijk over. Een gitaar is er om op te raggen, drums zijn er om op te rammen en de bas is er om het geheel verder omhoog te stuwen. Techniek is geen vereiste en goeie ideeën hoeven niet tot achter de komma uitgewerkt te worden om toch het gewenste effect te hebben. De zanger klinkt als David Byrne op speed en als hij er even geen zin in heeft of op zoek moet naar nieuwe medicatie dan neemt de dame in de band de honneurs tijdelijk waar. Er zijn gelukkig ook voldoende momenten, tijdens When You Drive bijvoorbeeld, waar er even gas terug wordt genomen en er stil kan worden gestaan waar we de fuck nou eigenlijk mee bezig zijn. Na When You Drive volgen drie nummers die aantonen dat Skinnerbox toch behoorlijk veelzijdig is. Een evenwichtig album is Show Your Teeth niet geworden, maar wel een album dat ook na een paar keer draaien blijft boeien.

Planet Trash geeft 1 exemplaar van Show Your Teeth weg. Met dank aan Tocado Records. Mocht je hier in aanmerking voor willen komen dan volstaat een mail met je adresgegevens naar planettrash[a]hotmail.com

Vrijdag 17 Oktober 2008 at 9:14 pm Twee reacties

Vivian Girls - Vivian Girls

Mijn favoriete indiepoppunkplaat van de jaren '80 is de lp die Shop Assistants in 1986 uitbracht. De plaat heeft een geluid dat aan alle kanten rammelt en desondanks, of misschien wel juist daarom superaanstekelijk werkt. Sinds de release van dat titelloze debuut is er verdomd weinig meer vernomen van de dames en drummende heer van deze band. Aan het begin van het jaar kwam in een oplage van 500 exemplaren het tevens titelloze debuut van Vivian Girls uit. De lp's waren in een mum van tijd verkocht, maar gelukkig werd de band opgepikt door In The Red Records dat de plaat ook op cd uitbracht. Vanaf de eerste secondes doet de plaat denken aan hetgeen de Shop Assistants ooit voor elkaar kreeg. Het grote verschil met Shop Assistants is dat Cassie Ramone, Kickball Katy en Ali Koehler het geheel doordrenken met ferme Jesus & Mary Chain fuzz. De plaat raast 22 minuten lang onweerstaanbaar door. Er is geen ontkomen aan. Mijn favoriete indiepoppunkplaat van de jaren '00 is bekend.

Donderdag 16 Oktober 2008 at 10:27 am Twee reacties

Melville - Movie Star Junkies

Toen Herman Melville in 1891 stierf waren zijn boeken al bijna vergeten. Pas dertig jaar na zijn dood werd zijn werk herontdekt en kreeg Moby Dick de status van klassieker. Moby Dick kan op vele manieren gelezen worden. Als een avonturenroman, als een aanklacht tegen het kapitalisme, als een ode aan vriendschap of als een Griekse tragedie. Hoe je het boek ook wilt lezen, het centrale thema is en blijft de aantrekkingskracht van het kwaad. De Italianen voelen van Movie Star Junkies voelen zich ook tot het kwaad aangetrokken getuige de plaat Melville. Ellende genoeg op Melville. Ondersteund door een aan alle kanten rammelend orkest worden alle soorten leed op een klagende wijze bezongen. Invloeden komen van alle kanten van de wereld aanwaaien. Klinkt de band aan het begin nog als een Europese versie van Demon's Claws, gaandeweg de plaat verandert de band langzaam maar zeker in een beschonken en zeeziek geworden hoempapaorkest dat gewoon doorspeelt ook al is de boot al lang en breed gezonken. Melville is een avontuur op zich en daarnaast een opzienbarend goeie plaat.

Maandag 13 Oktober 2008 at 8:50 pm Geen reacties

Skeletal Lamping - Of Montreal

Er spelen zich nogal wat merkwaardige zaken af in het hoofd van Kevin Barnes. Vorig jaar verscheen van zijn band Of Montreal Hissing Fauna, Are You The Destroyer? dat de nodige indruk wist te maken. Op die plaat mochten we kennismaken met de nodige stemmingswisselingen van Barnes, maar leek het aan het eind van de plaat toch nog goed te komen. Op de nieuwe plaat Skeletal Lamping gaat het met Barnes weer alle kanten op, maar echt goed komen doet het niet. Op Skeletal Lamping is Barnes op een Ziggy Stardust-achtige wijze getransformeerd in Georgie Fruit, een alterego waar we op Hissing Fauna al mee kennis mochten maken. Deze Georgie Fruit heeft de nodige sexoperaties ondergaan waarbij het op een gegeven moment onduidelijk is of we nou met een man of een vrouw te maken hebben. Verwarrend allemaal. Als klap op de vuurpijl wordt er ook muzikaal van de hak op de tak gesprongen. Meestal valt er geen enkele lijn in de plaat te ontdekken. Skeletal Lamping is een onconventionele indiepopplaat van ruim 55 minuten geworden waarbij het nodige gevraagd wordt van de luisteraar. Geen makkelijke plaat, wel een boeiende plaat.

Zondag 12 Oktober 2008 at 3:29 pm Twee reacties

Back From The Jungle - Knucklebone Oscar

Knucklebone Oscar is afkomstig uit Helsinki en is volgens zijn platenmaatschappij half mens, half aap. Tuurlijk. Op zijn plaat probeert Oscar een rommelige combinatie te maken van rockabilly en blues zoals we kennen uit de tijd toen Jon Spencer nog in goede doen was. Als Oscar samen met zijn band op een podium zijn ding doet dan heb ik er alle vertrouwen in dat het bij het publiek aanslaat. Op Back From The Jungle klinkt Knucklebone Oscar echter als een gekooid dier dat geen enkele mogelijkheid ziet te ontsnappen en zich er daarom maar bij neerlegt nooit meer in het wild rond te zullen lopen. Opener Rockabilly Messiah is nog veelbelovend, maar daarna gaat dankzij het vakkundig om zeep helpen van alle scherpe randjes al vrij vlot het licht uit. Het zoveelste voorbeeld van een liveband die het in de studio niet kan overbrengen. Knucklebone Oscar blijkt in de studio dusdanig getemd te
zijn dat vaker luisteren naar zijn plaat niet nodig is. Terug naar de jungle en voortaan daar je platen opnemen!

Vrijdag 10 Oktober 2008 at 1:20 pm Geen reacties

We Came In Peace - Brimstone Howl

Ik keek er al een tijdje naar uit, maar toen het eenmaal zover was lag ik met koorts en een zware verkoudheid op bed. Afgelopen vrijdag speelde Brimstone Howl in de Crowbar in Groningen en ik was er dus niet bij. Ik moet het doen met de nieuwe plaat We Came In Peace en daarin is voldoende troost te vinden. De plaat is namelijk een uitstekende opvolger van Guts Of Steel. De plaat die vorig jaar hoge ogen gooide. Op We Came In Peace klinkt de band een stuk geraffineerder dan op de voorganger. De band schuift voorzichtig richting een meer psychedelische aanpak. Geen zorgen, deze aanpak gaat namelijk niet ten koste van de garagerock- en punkinvloeden. Deed Guts Of Steel veel aan The Gun Club denken, daar doet We Came In Peace met enige regelmaat aan The Cramps denken. Voorwaar geen slechte voorbeelden. De verwachting is daarom dat Brimstone Howl snel weer in den lande zal terugkeren. Misschien is Vera dan een optie? In een niet zo heel erg ver verleden werden alle garagerockbands van enig belang daar wel gewoon geprogrammeerd.

Woensdag 08 Oktober 2008 at 8:35 pm Eén reactie

Claws & Fists - Pony Pack

Wat de band heeft bezield om de debuutplaat in een Nelly Furtado-acthige hoes te steken is mij een raadsel. Er zijn wel meer en veel ergere voorbeelden te noemen waar de hoes geen recht doet aan de plaat. De inhoud gaat natuurlijk altijd boven de vorm, maar het blijft wel jammer dat een plaat niet de hoes krijgt die het verdient. Claws & Fists verdient namelijk een spetterende hoes. Pony Pack is een Nederlandse band uit Amsterdam al zou dat niet direct herkenbaar zijn aan een Schotse zangeres, een Duitse drummer en een Indonesiër (weliswaar afkomstig uit Amsterdam) als gitarist. Veel verschillende culturen en dus veel verschillende invloeden. Claws & Fists laat zich moeilijk vangen. Punk, new wave, garagerock, grunge; het komt allemaal terug op de plaat. Jane klinkt als de zus van Jemina Pearl van Be Your Own Pet, al schreeuwt ze iets minder hard en iets minder vaak. Pony Pack heeft van Claws & Fists een solide plaat afgeleverd. Alleen die hoes... zucht.

Planet Trash geeft 1 exemplaar van Claws & Fists weg. Stuur een mail naar planettrash[a]hotmail.com. De minst originele inzending wint. Vergeet niet je adresgegevens te vermelden anders wordt het zo lastig met opsturen.

Maandag 06 Oktober 2008 at 8:53 pm Twee reacties

The Moi Non Plus - The Moi Non Plus

Ik ben in het verleden al eens vrijwillig door het stof gekropen omdat ik niet eerder Blues Brother Castro had uitgecheckt vanwege de naam van de band. Door die reden kwam ik er twee jaar geleden door de release van Fun pas achter hoe bijzonder deze Nederlandse band van Leon Caren eigenlijk is. Of was, ik weet eigenlijk niet of de band formeel nog bestaat. Sinds die tijd ben ik de activiteiten van Caren in de gaten gaan houden. Zodoende wist ik dat hij met een nieuwe band aan de slag was gegaan met de geniale naam (dat mag ook wel eens gezegd worden) The Moi Non Plus. Bijna net zo geniaal als de naam van de band is de muziek op deze titelloze eerstgeborene. De muziek bestaat uit gitaar, drums, zang en samples en doet denken aan Liars-achtige noise. Werden dit soort platen recentelijk alleen in het noorden des lands gemaakt, (Adept, Bonne Aparte) nu lijkt de randstad er ook klaar voor te zijn. Dit is namelijk de beste plaat van Neerlands bodem dit jaar. Ik hoef in ieder geval niet door het stof omdat ik deze band pas laat ontdekt heb. Doe jezelf een plezier en haal deze plaat op wat voor manier dan ook in huis.

Zaterdag 04 Oktober 2008 at 12:03 pm Twee reacties

Avondje Metal @ Simplon

Het subsidieslurpende Simplon organiseerde gisteravond een gezellig avondje metal. Op het programma stonden drie metalbands uit het noorden van het land en ondanks de zware regenbuien was de kleine zaal goed gevuld. Alle drie de bands konden er mee door, maar werkelijk hoogstaand werd het geen moment. DrDoom wist nog de meeste indruk te maken doordat de black metal invloeden af en toe de boventoon voerden, al liet de podiumpresentatie te wensen over. Andere bands waren The Blackest Grey en Grinding Halt. Deze laatste band is een Nederlandstalige metalband met veel punkinvloeden en had als afsluitende act slechts 20 minuten nodig om te kunnen overtuigen.

Vrijdag 03 Oktober 2008 at 1:06 pm Geen reacties

4 - Dungen

Dungen bestaat al enige tijd. Sinds 1999 om precies te zijn. Al die tijd heb ik me verre kunnen houden van deze Zweedse band. Ik zit immers
niet te wachten Zweedstalige folkliedjes. Tenminste, om de een of andere reden associeerde ik Dungen met hele suffe folkliedjes. Toen het nieuwe album ongevraagd bij me werd afgeleverd besloot ik het er toch maar op te wagen. Op 4, dat overigens niet het vierde album van Dungen is, staan inderdaad een paar nummers die voor folkliedjes door zouden kunnen gaan. Wel hele maffe folkliedjes trouwens. Dungen laat zich echter kenschetsen door veel verschillende invloeden in de nummers te verweven. Indierock, classic rock en progrock, om er een paar te noemen. Hierdoor maakt Dungen een hele positieve indruk op me en mag ik mijn vooroordeel van suf folkbandje definitief begraven en begrijp ik meteen waarom deze band ook internationaal flink aan de weg timmert. Opdat de oogkleppen voortaan samen met de vooroordelen begraven mogen worden.

Donderdag 02 Oktober 2008 at 9:12 pm Twee reacties

Loyalty To Loyalty - Cold War Kids

In vergelijking met het debuut vliegt de muziek niet meer alle kanten op. Cold War Kids klinkt op Loyalty To Loyalty meer gefocust. De plaat begint sterk, met het opzwepende Mexican Dogs als hoogtepunt, maar kakt ergens halverwege in door een serie trage songs die maar niet willen beklijven. Aan het eind van de plaat staan weer een paar nummers die direct raak zijn. In vergelijking met Robbers And Cowards is Loyalty To Loyalty iets rauwer. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik niet vaak meer naar Robbers And Cowards luister en dat ik vrees dat de nieuwe plaat eenzelfde lot beschoren is. De band laat ook op de tweede plaat zien niet in staat te zijn een heel album te boeien. Te veel trage nummers doen de plaat geen goed. Daar staat tegenover dat de bezongen karakters weer zeer boeiend zijn. Ze laten zich kenmerken door onvervuld verlangen, verkrachtingen en zelfmoord. Om er maar een paar te noemen. Aan het eind van de rit ontvangt Loyalty To Loyalty meer plusjes dan minnetjes en overheerst, ondanks de zieke karakters, toch een positief gevoel.

Woensdag 01 Oktober 2008 at 8:44 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed