Frostland Tapes - Darkthrone

Als kersverse fan van Darkthrone kan ik de komende tijd mijn hart ophalen. De band bestaat al ruim twintig jaar en heeft in de loop der jaren veel platen uitgebracht die ik allemaal mag ontdekken. Daarnaast is Darkthrone nog steeds erg actief als het gaat om het uitbrengen van nieuwe platen. Binnenkort verschijnt de nieuwe studioplaat Dark Thrones & Black Flags, eerder dit jaar verscheen Frostland Tapes. Frostland Tapes bestaat uit 3 cd's met daarop demo-opnames, liveversies en het instrumentale album Goatlord dat in 1997 een reguliere release met zang kreeg. Frostland Tapes is geen instapplaat. Daarvoor zijn de opnames van te magere kwaliteit en is de band nog te richtingloos bezig. Uit de demo's komt duidelijk naar voren dat de band nog zoekende is. Standaard metalwerk wordt afgewisseld met quasi-briljante stukken. Beter behapbaar zijn de live-opnames, alleen al interessant omdat de band niet vaak optreedt, en de al eerder genoemde Goatlordopnames. Het geheel is als een fraai boekwerk vormgegeven. Een welkome release voor Darkthronefans. Nieuwe en oude.

Dinsdag 30 September 2008 at 6:35 pm Geen reacties

Something Ain't Wrong - Vox Von Braun

Op het Groningse Subroutinelabel verschijnen regelmatig interessante platen. Deze maand is het de beurt aan de debuut full-length van het eveneens Groningse Vox Von Braun. De band werd in 2004 opgericht door Wymer Vaatstra (ex-Gluemen) en Frank Hiep (Propeller). Vrij snel na de oprichting werd Maike Doornebosch gevraagd als bassiste. Drummers bleken inwisselbaar. Something Ain't Wrong staat vol met pakkende indierocknummers. De plaat doet soms een beetje denken aan The Velvet Underground of een beetje aan Pavement en nog een beetje meer aan de indierockbands die hun hoogtijdagen in de jaren '90 hadden. De plaat kenmerkt zich echter vooral door het grote mate van eigengereidheid. Het levert een broeierige plaat op en weet vanaf de eerste tonen te boeien. Something Ain't Wrong moet het vooral hebben van het gruizige geluid, aangezien de zang constant vrij laid back blijft. Soms iets te laid back, want het had best wat pittiger en gevarieerder gemogen. Verder is er niets mis met Something Ain't Wrong. Een mooie plaat van deze Groningers. Een beetje indierockliefhebbers zal geen genoeg kunnen krijgen van deze plaat.

Maandag 29 September 2008 at 4:33 pm Geen reacties

The Kickers + Lords Of Altamont @ OKRZ Bar

De ORKZ Bar stroomde gisteravond behoorlijk vol om lokale helden The Kickers en de garagerockveteranen van Lords Of Altamont te zien optreden. The Kickers is het wel toevertrouwd om het publiek op te warmen. Het was al een tijdje geleden dat ik de Groningers voor het laatst zag en het lijkt dat ze van brute Motorheadpunk langzaam maar zeker meer richting garagerock zijn opgeschoven. Lords Of Altamont leek in het begin vanwege wat technische problemen het bijltje er bij neer te gooien. Wat een enorme zeikerds om op te houden met spelen omdat een microfoon het niet doet! Het publiek moest hen er notabene op wijzen dat er toch echt nog een werkende microfoon op het podium stond. Ondanks hun weinig sympathieke voorkomen (en dan heb ik het niet over hun gaybikersoutfit) speelden de heren wel vette garagerock. Maar echt veel indruk wist de band aan het eind van de rit toch niet te maken.

Vrijdag 26 September 2008 at 9:34 pm Eén reactie

Dear Science - TV On The Radio

Een moment om naar uit te kijken. Voor het eerst naar een nieuwe plaat van TV On The Radio luisteren. Voorganger Return To Cookie Mountain behoort tot een van de beste platen van het huidige decennium. Kleine kans dat Dear Science dat gaat overtreffen. Dat doet de plaat dan ook niet. Hoewel ook de nieuwe plaat weer bijzonder ingenieus in mekaar steekt wordt de voorganger zelfs bij lange na niet geëvenaard. TV On The Radio is wat minder zwaar op de hand geworden met lichtvoetige funk dat aan Prince doet denken en zelfs een nummer dat niet vooruit te
branden is (Stork & Owl). Dear Science is een verzameling losse tracks in plaats van een coherent album en dat wordt niet alleen veroorzaakt door de uiteenlopende thematiek. Die varieert van boos op oorlogzuchtige wereldleiders tot persoonlijke intimiteit in bijvoorbeeld Lover's Day (I'm gonna take you/I'm gonna shake you/I'm gonna make you cum). Alle twijfels die tijdens het luisteren ontstaan worden halverwege de plaat vakkundig de kop ingedrukt door een prachtnummer als Family Tree en de afsluitende nummers die ook op Return To Cookie Mountain niet zouden mistaan.

Donderdag 25 September 2008 at 9:27 pm Geen reacties

True Norwegian Black Metal. Live In Grieghallen - Gorgoroth

Er is iets vreemds aan de hand met deze plaat. Allereerst wordt de plaat gepresenteerd als een liveplaat, terwijl de nummers niet tijdens een concert zijn opgenomen, maar 'live' in de studio. Ten tweede is er een rechtzaak lopende aangaande True Norwegian Black Metal. Live In Grieghallen. Het enige overgebleven bandlid Infernus heeft de tweede andere bandleden uit de band gezet (of andersom, who cares?). Deze twee bandleden zijn een rechtzaak begonnen en zo lang die zaak loopt mag deze plaat feitelijk niet meer verkocht worden. Wees er dus snel bij, het kan zijn dat deze plaat binnenkort helemaal niet meer verkrijgbaar is. Daarnaast heerst er onduidelijkheid wie vanaf heden de naam Gorgoroth mag gebruiken. Zo spelen er nog veel meer zaken rond Gorgoroth die afleiden waar het werkelijk om gaat, de muziek. En daar zit het gelukkig nog steeds helemaal goed. Brute riffs, doorjakkerende drums en bezeten zang. Als kersverse liefhebber van black metal valt er genoeg uit deze plaat te halen, ook al is het feitelijk een soort van Best Of plaat met nieuw opgenomen versies van oude nummers.

Dinsdag 23 September 2008 at 6:28 pm Vier reacties

DeWolff - DeWolff

Drie Limburge jongemannen hebben een gezamenlijke passie; vette rock uit de jaren '70. Deze jongens, volgens de laatste info is er nog geen enkele meerderjarig, beginnen een bandje en noemen het DeWolff. DeWolff maakt gebruik van een hammond-orgel, een gitaar, drums en een stem. Tot zover is er nog niets aan de hand. Maar dan blijkt dat
DeWolff een ep heeft opgenomen waar bovenstaande onderdelen zijn geïntegreerd tot een organisch geheel. De hammond-orgel vliegt alle kanten op, knalt tegen de gitaar op en beiden worden op het nippertje
in het gareel gehouden door de drums. De nummers doen denken aan Led Zeppelin, The Doors en Deep Purple zonder ook maar een moment oubollig over te komen. DeWolff levert een prima ep af. Als deze jongens met zo weinig bagage al zo'n plaat af kunnen leveren, wat moet het dan worden als deze jongens wat meer ervaring krijgen en naar nog betere muziek gaan luisteren?

Maandag 22 September 2008 at 9:39 pm Vijf reacties

Potop en Agents Of Abhorrence @ Vera

Normaal gesproken is de kelderbar goed gevuld als er op zaterdagavond bandjes spelen. Is ook niet zo heel erg moeilijk gezien de beperkte afmetingen van dit rockhol. Voor het uit Macedonië afkomstige Potop was Groningen deze avond niet uitgelopen. De band kenmerkt zich vooral door zeer traag en zeer hard metal te spelen. Het ontbreken van een climax brak de band uiteindelijk een beetje op. Heel anders was het Australische trio Agents Of Abhorrence. Supersnelle grindcore met aaneengeschakelde hoogtepunten in de setlist. In de kelderbar was het ondertussen al wat drukker geworden. Een redelijk geslaagd metalavondje in Vera.

Zondag 21 September 2008 at 3:52 pm Geen reacties

Darkthrone / Black Metal

De naam was al tijden bij me bekend. Darkthrone. Een stelletje bruten uit Noorwegen. Meer wist ik eigenlijk niet. Totdat ik Darkthrone's Transilvanian Hunger uit 1994 eens probeerde. Wat een rauwe, nihilistische pracht! Ik ben verkocht en vanaf deze week fan voor het leven. Tis maar dat u het weet. Vanaf heden dus meer aandacht voor Black Metal op Planet Trash. Niet dat ik me nu intensief bezig ga houden met satanisme, paganisme en antisemitisme, maar als in dit genre een band als Darkthrone van iets lelijks zoiets moois kan maken dan moeten er meer bands zijn die tot hetzelfde in staat mogen worden geacht. De zoektocht is begonnen.

Zaterdag 20 September 2008 at 3:50 pm Twee reacties

A Girl Called M - A Girl Called M

A Girl Called M is de eenmansband van Michel Geelen die we zouden kunnen kennen van Emotional Elvis en als drummer van de op deze planeet semi-legendarische Red Zone Cuba. Van beide bands zijn dit jaar al platen verschenen, maar dat doet de muzikale honger van Michel niet stillen. Even heel iets anders, moet hij gedacht hebben en zette nogmaals een plaat van The Cure op. Zijn gedachten dwaalden af naar de vroege jaren '80 en alle kekke wavebandjes die toen op hun artistieke hoogtepunt waren. Al snel verzamelde Michel thuis zijn instrumenten en begon met opnemen. Wat Robert Smith in 1980 kon, kan A Girl Called M anno 2008. En verrek, het is nog waar ook. Op deze mini-cd staan zes nummers die op Seventeen Seconds (toevallig mijn favoriete Cureplaat) niet zouden misstaan. Desolate klanken, galmende vocalen en veel wanhoop en onvervuld verlangen. Even is het weer 1980 en zijn zwarte puntschoenen weer helemaal in de mode.

Vrijdag 19 September 2008 at 11:29 am Geen reacties

Highlife Time: Nigerian And Ghanaian Sound From The 60's And Early 70's - V/A

We sluiten de Afrikaanse week op Planet Trash af met een dubbelaar. Twee cd's heeft Vampisoul er voor uitgetrokken om de clubmuziek, beter bekend als highlife, uit Ghana en Nigeria van eind jaren '60 en begin jaren '70 in kaart te brengen. Men is in de archieven gedoken op zoek naar one-hit wonders en heeft links en rechts wat mastertapes afgestoft. Uiteindelijk zijn namen als Dr. Victor Olaiya, Rex Lawson & His Rivers Men, Opotopo en Stan Plange & The Uhuru Dance Band to name just a few op Highlife Time: Nigerian And Ghanaian Sound From The 60's And Early 70's terecht gekomen. Gaandeweg de plaat wordt de invloed van funk steeds duidelijker hoorbaar. Soms is er zelfs sprake van orgastische funkexplosies. Vooral Stan Plange & The Uhurua Dance Band weet er een mooi Afrikaans funkfeest van te maken. Het Afrikaanse continent mag dan vele wrede trekken hebben, maar ondertussen wordt er wel gefeest zodra die mogelijkheid zich voordoet.

Maandag 15 September 2008 at 9:16 pm Geen reacties

Many Things - Seun Kuti & Fela's Egypt 80

We blijven nog even in Afrika. Sterker nog, we blijven bij dezelfde Afrikaanse familie. Fela Kuti had namelijk vele vrouwen, hij trouwde er een keer 27 tegelijk, en vele kinderen. Het is dus niet vreemd dat enkele kinderen uiteindelijk het muzikale pad op zouden gaan. Femi Kuti doet dit al vele jaren met aansprekende resultaten en nu is zijn halfbroer en Fela's jongste zoon Seun Kuti aan de beurt. Seun pakt het meteen goed aan want hij neemt zijn debuutplaat Many Things met zijn vader's band Egypt 80 op. Kwaliteit verzekerd. Op zijn achtste speelde Seun voor het eerst met Egypt 80 en hij blijft daardoor veel dichter bij de afrobeat van zijn vader met als resultaat een werkelijk spetterende afrobeatplaat. De Afrikaanse problematiek wordt bezongen, dus ook kwa thematiek treedt de zoon in de voetsporen van zijn vader. Many Things zet je aan tot dansen en nadenken en is een onmisbare plaat voor iedere liefhebber van afrobeat.

Zondag 14 September 2008 at 6:02 pm Geen reacties

Lagos Baby: 1963-1969 - Fela Kuti

Vampi Soul begint steeds interessantere platen uit te brengen. Deze keer komt de uitvinder van Afrobeat aan de beurt, Fela Kuti. De opnames van deze dubbel-cd/triple lp stammen uit de periode 1963-1969 toen Fela nog Ransome als middelste naam droeg. Een naam die hij niet veel later van zich afschudde aangezien het in zijn ogen een slavennaam was. Dat politieke bewustzijn kwam pas vanaf 1969 toen Fela Kuti na een trip door de V.S. zich liet inspireren door de Black Panther beweging met alle muzikale en politieke gevolgen van dien. Op Lagos Baby gaat het er kwa politiek een stuk minder heftig aan toe. Fela's nummers zijn stukken compacter dan zijn latere werk en laten zich kenmerken door vooral veel jazz- en soulinvloeden. Pas op cd 2 komen de stukken die aan afrobeat doen denken. De periode 1963-1969 mag beschouwd worden als de lange aanloopperiode naar het fenomenale afrobeattijdperk. Dankzij Vampi Soul is deze belangrijke periode in kaart gebracht met deze prachtige release.

Dinsdag 09 September 2008 at 8:58 pm Geen reacties

Davila 666 - Davila 666

Bands uit Puerto Rico hadden hun weg nog niet gevonden naar deze planeet. Eindelijk is hier verandering in gekomen in de vorm van Davila 666. Deze band bestaat uit 7 personen en wordt op het podium uitgebreid met schaars geklede danseressen en willekeurige personen uit het publiek. Het schijnt er allemaal behoorlijk sensationeel aan toe te gaan. Zo heeft Davila 666 door de V.S. getourd met de Black Lips. Op het eerste oog een prima combinatie. Davila 666 lijkt kwa geluid ondanks invloeden van de Stones, The Velvet Underground en The Stooges nog het meest op de Black Lips. Het rammelt links en rechts, maar de gouden melodieën blijven recht overeind staan. Davila 666 zingt in het Spaans en ondanks mijn uiterst beperkte kennis van die taal druipt het nonchalante sarcasme er vanaf. Deze debuutplaat is verschenen op het In The Red label en daar mogen we dit label dankbaar voor zijn. Gooi die sluis van Puertoricaanse bands maar open, want hier lusten we wel pap van.

Maandag 08 September 2008 at 8:25 pm Geen reacties

The Marked Men - The Marked Men

Het twee jaar geleden verschenen Fix My Brain was de aanleiding om de andere platen van The Marked Men ook aan te schaffen. On The Outside uit 2004 was makkelijk gevonden, maar het een jaar eerder verschenen titelloze debuut was nauwelijks vindbaar. Terwijl links en rechts te lezen viel dat dit toch echt de beste plaat van The Marked Men is. Lang leve de reissues! Vanaf heden weer verkrijgbaar dankzij Dirtnap Records. In de tussentijd is Fix My Brain na tig keer draaien uitgegroeid tot de Marked Men-plaat op Planet Trash, maar het moet gezegd, de eerste plaat van de band bevindt zich in dezelfde topklasse van melodieuze, Texaanse punk. Van alle lovende teksten over deze plaat is in ieder geval geen woord gelogen.

Woensdag 03 September 2008 at 10:04 pm Eén reactie

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed