Santogold - Santogold

Argeloos was ik laatst aan het zappen toen plots een donkere dame in beeld kwam. Het bleek Santogold te zijn tijdens haar optreden op Lowlands. Twee nummers lang had ze samen met haar band mijn volledige aandacht. Daarna ging de Lowlandsuitzending verder met allerlei oninteressante bands met een hoog het ene oor in, het andere oor uit-gehalte. Maar Santogold had die avond mijn hart gestolen. Een paar maanden geleden kwam haar debuutplaat al eens een keer langs tijdens een snelle luisterronde, maar had op dat moment niet de impact die het nu ineens wel heeft. Geen idee hoe dat kan, maar in de herkansing scoort Santogold op alle fronten. De plaat staat propvol catchy deuntjes, al moet gezegd worden dat de ijzersterke nummers aan het begin van de plaat staan en de iets mindere nummers aan het eind. En dan te bedenken dat op bijvoorbeeld de 3voor12-site het optreden van Santogold bijna met de grond gelijk werd gemaakt. Misschien moet die recensent ook eens voor een herkansing gaan.

Vrijdag 29 Augustus 2008 at 1:01 pm Twee reacties

Pinata Party - The A+E Line

The A+E Line. Leuke band. Korte nummer en puntige gitaren met ondersteunende elektronica. Het gaat eigenlijk nergens over. Nou ja, of je moet Dr Baloriums Titty Emporium en de 6 vrouwen van Henry VIII als serieuze onderwerpen beschouwen. The A+E Line doet dat in ieder geval niet. Het zijn slechts woorden die de maffe muzikale gedachtenkronkels van het uit Bournemouth afkomstige trio enige vorm dienen te geven en van Pinata Party daadwerkelijk een kort feestje maken. Acht nummers kort. Dit weekend staat de band met tal van andere bands op het Groningse Gideonfestival. Helaas heb ik voor het weekend plannen elders anders was ik zeker gaan kijken. Zowel The A+E Line als het festival lijken zeer de moeite waard.

Maandag 25 Augustus 2008 at 8:46 pm Eén reactie

Fortress Round My Heart - Ida Maria

Ze deed het best leuk eerder dit jaar in Groningen. Tijdens het Eurosonicfestival wist ze tussen alle middelmaat een positieve indruk
achter te laten. De uit Noorwegen afkomstige, maar in Zweden woonachtige Ida Maria en haar band. Op haar debuutplaat Fortress Round My Heart weet ze de Groningse lijn echter niet door te trekken. Daarvoor zijn haar poprockliedjes te standaard, te gewoontjes. De plaat begint goed met stamper Oh My God, maar zodra Ida Maria haar emotionele kant of, veel erger nog, haar kijk mij eens gek doen kant laat zien gaat het falikant mis. De meeste nummers komen te geforceerd over. Jammer, want tijdens optredens weet ze het wel allemaal waar te maken. Het Eurosonicoptreden weet de aankoop van deze plaat echter niet te rechtvaardigen. Op plaat is Ida Maria voornamelijk een irritante aandachttrekker. Gewoon negeren is dan de beste oplossing.

Donderdag 21 Augustus 2008 at 9:55 pm Vier reacties

Beautiful Future - Primal Scream

Met Primal Scream weet je nooit van te voren waar je aan toe bent. Een lome danceplaat wordt afgewisseld met een retrorockplaat, een dubplaat of een brute elektronicaplaat. De vorige plaat was erg retro, dus wat zal Beautiful Future brengen? In ieder geval geen andere wereld, want de plaat gaat verder waar voorganger Riot City Blues zo ongeveer ophield. Retrorock op z'n Bobby Gillespie's. Beautiful Future is echter wel een stuk afwisselender dan de voorganger en verdient daardoor de voorkeur. De productie had wat mij betreft een stukje smeriger gemogen. Weinig scherpe randjes, veel popliedjes. De meeste nummers zijn echter van een dusdanig niveau, op de akelige ballade Over And Over na, dat Beautiful Future iedere luistertest weet te doorstaan. Geen nieuwigheden, experimenten of extreme uitspattingen op deze plaat. Zo geniaal als op het in 2002 verschenen Evil Heat wordt het geen moment. Hopelijk krijgt Primal Scream die smaak snel weer te pakken. Tot die tijd wissel ik Evil Heat met Beautiful Future af en komen ook Screamadelica en Vanishing Point weer wat vaker aan de beurt.

Maandag 18 Augustus 2008 at 5:31 pm Geen reacties

Aeroplanes In The Backyard - The Strange Flowers

Vorig jaar verscheen The Imaginary Space Travel Of The Naked Monkeys. Een enorme hippieplaat van The Strange Flowers. In het twintigjarige bestaan van de band was dat pas de derde plaat. Ik keek dus vreemd op toen recentelijk opvolger Aeroplanes In The Backyard verscheen. Zijn die vage, Italiaanse hippies ineens wakker geworden en productief geworden? Veel gekker moet het natuurlijk niet worden. De nieuwe plaat heeft overigens een veel lager hippiegehalte en een veel hoger garagerockgehalte. Geen groot hippie-alarm derhalve. Lees rustig verder. Aeroplanes In The Backyard is een aangename plaat geworden, maar met alleen aangename muziek kom je er niet. Het grote manco van de plaat is het chronische gebrek om helemaal los te gaan. Leken de mannen vorig jaar vooral LSD uit de snoepdoos genomen te hebben, dit jaar zijn ze aan de tranquilizers gegaan en dat breekt de plaat gaandeweg op. Naast de tranquilizers liggen hopelijk de amfetamines zodat we volgend jaar een knaller van een garagerockplaat mogen verwachten, want The Strange Flowers moet in staat worden geacht die scheve toren uit hun woonplaats definitief te laten omvallen.

Vrijdag 15 Augustus 2008 at 5:34 pm Geen reacties

From The Mountain To The Sea - Birdmonster

Als historicus moet je je natuurlijk nooit wagen aan voorspellingen. Die komen gegarandeerd niet uit. Dat bleek nog maar eens toen ik (de historicus in ruste) min of meer durfde te beweren dat er voor Birdmonster een Clap Your Hands Say Yeah-achtige toekomst in het verschiet lag. Dit alles naar aanleiding van de debuutplaat No Midnight. Die plaat is in Europa nooit opgepikt en de naam Birdmonster zal de meeste muziekliefhebbers dan ook weinig tot niets zeggen. Deze maand verscheen opvolger From The Mountain To The Sea. Dit keer vond de band wel een platenmaatschappij die aan alle voorwaarden wist te voldoen om een krabbel onder een contract te krijgen. In vergelijking met het debuut is From The Mountain To The Sea een stuk onevenwichtiger. De felle indierocknummers worden steeds vaker afgewisseld met rustige en tradioneler aandoende nummers. Niet dat die nummers een kritische luistertest niet weten te doorstaan, maar de kracht van Birdmonster ligt naar mijn bescheiden menig juist in het felle en niet in het berustende en melancholische. De plaat stelt daarom licht teleur.

Woensdag 13 Augustus 2008 at 9:18 pm Geen reacties

Wrestling Rock'N'Roll - Lightning Beat-Man

Schijnbaar uit het niets verschijnt daar ineens een plaat van Lightning Beat-Man. De Zwitserse trashkoning die tegenwoordig beter bekend is als Reverend Beat-Man tourde gedurende de eerste helft van de jaren '90 regelmatig in z'n eentje als Lightning Beat-Man. Meestal als voorprogramma van bekendere acts. Hij noemde het Wrestling Rock'N'Roll, geinspireerd door de showworstelaars die in de Verenigde Staten nogal populair zijn. Beat-Man gaf er zijn eigen zieke draai aan en zijn motto werd: 'I fight on stage against me and my guitar and beat the shit out of it and win every night.' Wrestling Rock'N'Roll kwam in beperkte oplage in 1994 uit op vinyl en kent nu een re-release op cd met drie bonustracks. Veel rauwer en meer lo-fi kan je het feitelijk niet krijgen. Deze release maakt duidelijk dat Beat-Man zich tijdens het begin van zijn carriere voornamelijk bezighield met vrouwen en alle problematiek die daar uit voortvloeit en zich later pas ging bezighouden met hel en verdoemenis in een bredere context om uiteindelijk in staat te zijn te transformeren tot de reverend die tegenwoordig de podia onveilig maakt. Essentiële Trash.

Zaterdag 09 Augustus 2008 at 10:14 pm Geen reacties

The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In - Thee Oh Sees

Sommige platen hebben tijd nodig om effect te kunnen sorteren op het onderbewustzijn. The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In is zo'n plaat. Thee Oh Sees is afkomstig uit San Fransisco en in die stad weten ze wat psychedelische muziek is. In de eerste plaats is Thee Oh Sees echter een garagerockband. Op de plaat komen belangrijke garagerockbands als de Oblivians (distortion), The Gories (primaire drums) en Black Lips (het gevoel voor popliedjes) samen. Dit geheel wordt ondergedompeld in een warm psychedelisch bad en The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In is een feit. Sterker nog, de plaat is een monument als het gaat op psychedelische garagerock. In de grootste slaapkamer van het huis van Thee Oh Sees mag het dan naar eigen zeggen goed toeven zijn, mijn voorkeur gaat echter uit naar de badkamer waar alle genoemde elementen bij elkaar lijken te komen en een dampend bad op me staat te wachten. Zelfs Dave Sitek van TV On The Radio kon de verleiding niet weerstaan en doet op drie nummers mee. Het maakt The Master's Bedroom een van de betere platen van het jaar.

Woensdag 06 Augustus 2008 at 6:05 pm Geen reacties

Nothing To Prove - H2O

Bijster origineel ben je niet als je je band H2O noemt. Zeker niet als je weet dat de band uit de hardcorescene van New York afkomstig is. Er mag dus het ergste gevreesd worden voor Nothing To Prove (ook de titel van de plaat zal geen originaliteitsprijs winnen). Maar voordat de plaat tot op het bot ontleed zal worden, mag de ontstaansgeschiedenis van H2O in het kort verteld worden. De band is namelijk opgericht door de roadie van Sick Of It All die bij concerten waar geen voorprogramma geboekt kon worden zelf een nummer ging spelen. Het publiek reageerde daar dusdanig enthousiast op dat de band meer nummers ging spelen en uiteindelijk platen begon op te nemen. We hebben het dan over de tweede helft van de jaren '90. In 2008 bestaat H2O nog steeds en de vrees voor een clichématige hardcoreplaat waar geen kraak of smaak aan zit is ongegrond gebleken. Origineel is het niet, maar H2O heeft gewoon best een leuke plaat gemaakt. Hardcore, punk en melodieus geschreeuw. Veel analytisch vermogen is niet nodig om deze plaat te kunnen duiden.

Zondag 03 Augustus 2008 at 2:27 pm Geen reacties

Maximum Beat - Shindiggers

Bestaan er eigenlijk bands die na hun reünie betere platen zijn gaan maken dan van voor de reünie? De vraag stellen is de vraag beantwoorden, al zal er altijd een uitzondering te vinden zijn. Als je maar goed genoeg zoekt. De Shindiggers begon in de jaren '80 met het opnemen van platen en met vooral veel optreden, hielden een pauze van een paar jaar en begonnen begin jaren '90 weer. Wist de Shindiggers in de eerste periode erg to the point te blijven, tijdens de tweede periode lukte dat minder goed. Op deze dubbel-cd zijn de twee periodes keurig over de beide schijven verdeeld. Alles wat de band ooit heeft opgenomen is verzameld op Maximum Beat. De eerste cd telt 32 woeste beatnummers waarvan er slechts een meer dan drie minuten klokt, drie minuten en 1 seconde om precies te zijn. Tijdens de tweede periode werd er gebruik gemaakt van een nieuwe drummer en worden de nummers wat meer uitgesponnen en klinken daardoor minder urgent. De 51 nummers op Maximum Beat geven een compleet beeld van wat de Shindiggers betekent heeft, meer is er eenvoudigweg niet opgenomen, al schijnen de heren tegenwoordig nog regelmatig op te treden.

Zaterdag 02 Augustus 2008 at 9:55 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed