Stick With It - Suzy & Los Quattro

Het warme weer van de laatste tijd stemt mij mild. Een paar weken geleden vond ik de plaat van Suzy & Los Quattro namelijk maar een oppervlakkig plaatje. Zo'n plaat waarbij het geen enkele moeite kost om te vergeten dat het ooit is uitgebracht. Met het stijgen van de temperatuur kwam ook Stick With It weer bovendrijven en is het oordeel een stuk positiever. Het blijft natuurlijk gewoon een oppervlakkig plaatje, maar wel eentje die bij de huidige temperatuur past en uiterst charmant uit de hoek kan komen. Stick With It staat vol aanstekelijke poppunk- en powerpopnummers. De aantrekkelijk Suzy is afkomstig uit Barcelona en smacht, gezien het nummer met dezelfde titel, naar Henry Rollins. Een onvervalste liefdesverklaring aan het adres van de wandelende kleerkast. Soms doet de plaat heel erg aan Blondie denken en zo plukt Suzy Chain (vast niet haar echte naam) bij ieder nummer links en rechts wat weg en maakt er een vrolijk nummer van. Verder veel harmonieuze samenzang met pittige gitaren. Leuk zomerplaatje.

Woensdag 30 Juli 2008 at 9:57 pm Twee reacties

No More Invention - Gunslingers

Normaal gesproken zijn de zomermaanden bij uitstek de maanden dat er op het gebied van nieuwe platen weinig te melden valt. Dit jaar is dat gelukkig anders. Het lijkt er de laatste tijd op of er iedere week een goede plaat wordt uitgebracht. Mag ook wel, want 2008 heeft ons tot aan de zomer nog niet echt verwend met mooi werk. Naast nieuwe platen van namen waarvan je het mag verwachten (bijvoorbeeld Jay Reatard en Tricky) zijn er deze zomer ook platen verschenen van tot dusver onbekende namen (bijvoorbeeld Five Dollar Priest en The War On Drugs). In die laatste categorie hoort ook Gunslingers thuis. Dit Franse trio heeft een geweldige gitaarfreakplaat in mekaar geknutseld. Furieuze riffs worden afgewisseld noise-erupties. Alsof het geen enkele moeite kost. Nou ja, de vingers gaan er van bloeden en de oren beginnen te suizen. En dan heb je de eerste twee nummers nog maar gehad. Op No More Invention is er geen houden meer aan. Denk niet aan morgen, laat je meevoeren op de gitaargolven van Gunslingers en waan je voor even in een andere wereld.

Zondag 27 Juli 2008 at 11:10 pm Geen reacties

Wagonwheel Blues - The War On Drugs

Het verhaal van The War On Drugs begint in Philadelphia wanneer een paar Dylan-fans besluiten om een band te beginnen. Uiteraard moet hun voorliefde voor Bob Dylan duidelijk in hun muziek naar voren komen, maar andere invloeden blijken ook van harte welkom. En dat zijn er nogal wat. Het gaat te ver om alle invloeden te noemen, dus in samenvattende vorm kan gesteld worden dat Wagonwheel Blues klinkt alsof Bob Dylan bij Bruce Springsteen op bezoek is geweest en er een lang weekend voor hebben uitgetrokken om de muziek van Sonic Youth en The Velvet Underground te doorgronden. Tijdens de rustige momenten tijdens dat weekend werd ook nog even naar wat Eno-achtige ambient geluisterd. Vervolgens werd alles bij elkaar gegoten en zag Wagonwheel Blues het daglicht. Ik luister ondertussen steeds vaker naar de plaat en iedere keer weet de plaat me te verrassen en vallen er nieuwe invloeden te ontdekken. The War On Drugs heeft er echter een dusdanige eigen draai aan gegeven dat de plaat ondanks de verscheidenheid klinkt als een natuurlijke eenheid. Een zeer boeiend debuut.

Donderdag 24 Juli 2008 at 10:18 pm Geen reacties

Knowle West Boy - Tricky

Eigenlijk was ik hem al een beetje vergeten. Hij had al jaren geen platen gemaakt en de platen die hij in het verleden had gemaakt staan weliswaar allemaal keurig op een rijtje in de kast, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dan ik ze er al een hele tijd niet uit heb gehaald. Hoogste tijd of ze weer eens af te stoffen en om ze her te beleven. Maar eerst die nieuwe plaat, Knowle West Boy. Tricky lijkt op zijn eerste plaat sinds vijf jaar zijn nummers niet meer vol te proppen met allerlei ideeën, maar ze meer uit te kleden. Geen onnodige poespas. Het levert in ieder geval een mooie plaat op. Kaler, minder donker en meer gericht op het innerlijk en op het persoonlijke verleden van Tricky. Hij groeide immers op in de wijk Knowle West, zo te horen niet de beste buurt van Bristol. Hij slaat in zijn nummers niet meer wild om zich heen, maar blijkt in staat zich te berusten in bepaalde zaken. Er valt bij iedere luisterbeurt van alles te ontdekken op Knowle West Boy. De plaat klinkt opvallend coherent ondanks dat er heel veel verschillende stijlen langskomen. Tricky's back.

Dinsdag 22 Juli 2008 at 10:05 pm Geen reacties

Surreal Folk Blues Gospel Trash Vol 3 - Reverend Beat-Man

Het derde deel van de Beat-Man-trilogie is er eindelijk. Een half jaar later dan aanvankelijk gepland. Kennelijk had het toch wat meer voeten in aarde dan in eerste instantie gedacht. Liefst 19 clips krijgen we voor onze kiezen op deze dvd. Iedere clip is gebaseerd op een nummer dat op volume 1 of 2 staat van Beat-Man's Surreal Folk Blues Gospel Trash. In eerste instantie had ik zo mijn bedenkingen bij dit project. Zonder budget een dvd samenstellen met clips van filmmakers van over de hele wereld. De kans dat er enorm veel rotzooi wordt opgenomen is erg groot, maar kennelijk weet Reverend Beat-Man te inspireren, want hoewel de kwaliteit wisselend is staat er geen enkele clip van een bedenkelijk niveau op de dvd. Inspiratie in combinatie met talent en gedrevenheid levert mooie dingen op. De dvd boeit van het begin tot het einde en is een waardige afsluiting van de Beat-Man-trilogie.

Zondag 20 Juli 2008 at 10:14 pm Geen reacties

Romance At Short Notice - Dirty Pretty Things

Ik ben het archief maar eens ingedoken om te ontdekken wat ik twee jaar geleden vond van de debuutplaat van Dirty Pretty Things. Heel af en toe draai ik de plaat wel eens, maar een echte grote hit is het op Planet Trash nooit geworden. Een 'degelijke rockplaat' was mijn oordeel destijds toen ik de plaat vergeleek met de twee Libertinesplaten. In vergelijking met Waterloo To Anywhere is de nieuwe plaat Romance At Short Notice een stuk afwisselender. Minder rock en meer britpop. Nou kunnen vrijwel alle britpopbandjes wat mij betreft doodvallen. Ik zal ze niet missen. Laat dat duidelijk zijn. Dirty Pretty Things gaat gelukkig verder waar menig britpopband niet verder kijkt dan de neus lang is. Op Romance At Short Notice staan echter ook een paar inwisselbare nummers waardoor het netniet-gevoel toch overheerst. De band van Carl Barât zou zo maar eens een prachtalbum af kunnen gaan leveren. Zo ver is het echter nog niet. Voorlopig nemen we genoegen met de halfslachtige poging die Romance At Short Notice wordt genoemnd.

Zondag 20 Juli 2008 at 12:22 am Geen reacties

Destined To Burn - Dark Intentions

Veel goeds zijn deze Bredanaars niet van plan. Tenminste als je je band Dark Intentions noemt en je debuutplaat Destined To Burn heet dan kan je een geloof, hoop en liefdeplaat wel op je buik schrijven. Dark Intentions doet het licht uit en wat men daarna in het donker aantreft is niet geschikt voor de weekhartigen onder ons. In het schemergebied tussen metal en hardcore bouwt de band aan zijn eigen evil empire door middel van compacte songs, hapklare brokken agressie en verwrongen melodieën. Het zit allemaal verdomd knap in elkaar waardoor Destined To Burn een plaat is geworden die ik in mijn donkerste momenten zeker nog eens de revue laat passeren, al weet ik bij voorbaat dat de plaat mij steeds dieper zal laten zinken. Voorlopig liever even wat muziek waar in ieder geval een sprankje hoop waarneembaar is.

Donderdag 17 Juli 2008 at 11:02 pm Geen reacties

Atomic Batteries To Power - The Scoundrelles

Tony Thewlis was jarenlang de gitarist van The Scientists. In die hoedanigheid heeft hij in een ver verleden behoorlijk veel indruk gemaakt op mij. De hele band maakte behoorlijk wat indruk op me. Vier langharige Australiërs die met afgezakte broeken (die rappertjes van vandaag kunnen daar nog wat van leren) brute swamprock aan het maken waren. Dat er weinig volk op het concert was afgekomen, maakte het concert in de loop der jaren er alleen maar legendarischer op. Benieuwd hoe Tony Thewlis het er tegenwoordig met zijn band The Scoundrelles van afbrengt. Het psychedelische dat The Scientists ook in zich had komt op Atomic Batteries To Power nog veel beter naar voren. Helaas is Thewlis geen begenadigd zanger en op dat vlak schiet de plaat ook flink te kort. Hoogtepunt van de plaat is de Suicide-cover Rocket USA. Het enige nummer dat een blijvende indruk weet achter te laten. Hoewel Atomic Batteries To Power zeker geen slechte plaat is geworden, zijn de tijden dat bands een permanente indruk op me maakten al lang en breed voorbij. Ik was 16 destijds en was Atomic Batteries To Power toen gemaakt dan had ik de plaat alleen voor Rocket USA nog een paar keer op de platenspeler gelegd.

Woensdag 16 Juli 2008 at 3:07 pm Geen reacties

Singles 06-07 - Jay Reatard

In plaats van alle singletjes trouw te verzamelen kan je ook wachten totdat ze allemaal op een verzamelplaat worden gezet. Niet erg romantisch, maar het gemak dient de mens toch? In The Red Recordings heeft de singles die Jay Reatard in 2006 en 2007 op een schijfje gezet en er een extra schijf bij gedaan met wat livebeelden. Liefst zeventien nummers komen op de eerste schijf langs waaronder een paar titels die ook op Blood Visions staan. Blood Visions dat in de loop van de tijd steeds beter gaat klinken, maar dit terzijde. De singleversies van die nummers zijn echter uitgeklede versies van wat er op dat album staat, maar blijven desalniettemin rechtovereind staan. De bijgevoegde dvd is ook de moeite waard. Overigens niet dankzij het interview door Eric Corton namens de VPRO die aan Jay Reatard vraagt hoe zijn akoestische nummers klinken. Uhm, akoestisch wellicht? Maar wel dankzij korte optredens op de hoek van een straat in Philadelphia en in clubs in Brooklyn en Las Vegas. Als je Blood Visions hebt aangeschaft dan hoor je deze plaat ook meteen aan te schaffen.

Zondag 13 Juli 2008 at 11:08 pm Geen reacties

Five Dollar Priest - Five Dollar Priest

Five Dollar Priest komt uit de grote stad. New York City om precies te zijn en dat is de horen. Het cynisme druipt van de plaat af terwijl de zanger zijn verknipte wereldbeeld loslaat op de luisteraar. Voor Five Dollar Priest is er geen ruimte om afstand te nemen van het leven op de straten van New York. Five Dollar Priest is simpelweg het straatleven. Sex, drugs en rock 'n roll en een heleboel andere, voornamelijk morbide zaken worden bezongen. Ondertussen dendert de band die bestaat uit leden van Swans, Pussy Galore en Speedball Baby door als een afstandse metrotrein met als bestemming de uiteindlijk ondergang van de Westerse beschaving. Bij ieder metrostation wordt even stilgestaan om je de kans te geven uit te stappen en ook al weet je dat je uiteindelijk je ondergang tegemoet gaat, je blijft in de metro zitten om de laatste halte te bereiken waarna er nooit meer iets van je vernomen zal worden. Five Dollar Priest is het einde.

Vrijdag 11 Juli 2008 at 10:20 pm Geen reacties

Surfin' In The City - Bad Machine

Veel bijzonders is er niet aan de hand op Surfin' In The City. Eigenlijk is er helemaal niets bijzonders aan deze plaat. Bad Machine is al bijna tien jaar bezig en het recept is steeds hetzelfde; vette punk 'n roll met makkelijk meezingbare refreinen en af en toe mag de gitarist laten horen wat hij kan. Oftewel, op deze momenten houdt de zanger zich even koest. Er lopen ontelbare bands van dit kaliber rond op de aardkloot. Spelen willen ze. En zweten. En zuipen. En als het even meezit een nachtje met een plaatselijke schone. Af en toe een plaat opnemen hoort er ook bij. Zo'n plaat is altijd wel ok, maar haalt het nooit bij het echte werk op het podium. Zo ook deze plaat. Na Rip Your Heart en Motörfreakout is dit de derde plaat van de Finnen. Surfin' In The City is in ieder geval een goede reden om weer eens flink te touren.

Woensdag 09 Juli 2008 at 11:20 am Geen reacties

All God's Children Have Shoes - Andy Dale Petty

Even iets anders. Veel is er niet bekend over Andy Dale Petty. Is ook niet nodig, het gaat immers om de muziek die hij maakt. Het belangrijkste dat bekend is is dat hij jong is, uit Amerika afkomstig en een plaat heeft opgenomen voor Voodoo Rhythm met daarop dertien nummers. Veel heeft Petty (voor zover ik weet geen familie van Tom) niet nodig om All God's Children Have Shoes te maken. Een banjo, een gitaar en een stem zijn de voornaamste bestandsdelen waar de muziek uit bestaat. De vergelijking met grote folknamen als Bob Dylan en Woody Guthrie is snel gemaakt en Petty past prima in de Amerikaanse folktraditie. Voor een jong broekie heeft Petty al een redelijk doorleefde stem. Dat krijg je als je veel op straat hebt geleefd om al spelend en zingend op de hoek van de straat aan de broodnodige dollars te komen. Een folkplaat maakt meestal geen grote indruk op me, maar Andy Dale Petty is het gelukt een blijvende indruk achter te laten. De laatste die dat bij me voor elkaar kreeg is Bob Dylan geweest. I rest my case.

Zondag 06 Juli 2008 at 11:25 pm Geen reacties

The Manikins @ Vera

De kelderbar van Vera was behoorlijk goed gevuld toen The Manikins begon te spelen. Het kwartet uit Zweden maakte direct duidelijk waar het voor was gekomen; uptempo, melodieuze punk. Het kostte dan ook geen enkele moeite om het publiek mee te krijgen. Het knappe van The Manikins is dat de band gelijktijdig zowel kwaad als vrolijk weet te klinken. The Manikins laat met de onlangs verschenen plaat Crocodiles en de vanavond beeindigde Europese tour een prima indruk achter.

Zondag 06 Juli 2008 at 12:46 am Geen reacties

El Viaje: 1966-1974 - Los York's

Peruanen. Sinds het WK van 1978 heb ik er wat mee. Niet vanwege hun goede voetbal, maar vooral vanwege hun prachtige shirt dat erg lijkt op het shirt van de club waar ik voor speelde. Sinds 1978 is er echter veel veranderd. De Peruanen die ik in Europa tegen ben gekomen staan muziek te maken of op een markt kraaltjes en wollen vesten te verkopen. Ondertussen zo mystiek mogelijk proberen te kijken. En dan die panfluit. Vreselijk! Tijdens mijn vakantie kwam ik er weer een paar tegen. Niet weg te slaan. De volgende dag hebben ze hun wonden gelikt en staan ze er gewoon weer. Hoe anders was het vroeger. De ultieme cultband Los Saicos komt uit Peru en ook Los York's bestond uit Peruanen. In eigen land hadden ze een bedenkelijke reputatie (drugs en vrije liefde) en veel hits. Op een gegeven moment hadden ze zelfs hun eigen tv-show. Op de verzamelaar El Viaje: 1966 - 1974 staan de meeste van die hits en wordt duidelijk waarom deze garagerockband in bepaalde kringen zo aansloeg. Ondanks het gegeven dat ik de Spaanse taal niet machtig ben valt er gedurende de 21 nummers op muzikaal gebied meer dan voldoende te genieten.

Donderdag 03 Juli 2008 at 10:37 pm Geen reacties

Back Home

Van de aangekondigde fotoreportage is weinig terecht gekomen. Voldoende dankbare onderwerpen, maar een aanhoudende luiheid mijnerzijds besliste anders. Zelfs naar muziek luisteren was meestal te veel moeite al was London Calling van The Clash gek genoeg de meest gedraaide plaat op de mp3-speler. Binnenkort meer updates met recensies van nieuwe platen...

Donderdag 03 Juli 2008 at 12:04 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed