Vakantie

Even geen onregelmatige updates op Planet Trash. Een radiostilte tot begin juli. Volgende maand gaat van start met een niets verhullende fotorapportage van de entertainmentindustrie aan de Costa Brava. Het wachten waard lijkt me!

Zaterdag 14 Juni 2008 at 4:14 pm Twee reacties

Seemed Like A Good Idea... At The Time - The Double Agents

Seemed Like A Good Idea... At The Time begint niet eens zo slecht. Zowel openingsnummer You Got It All als The Liar zijn prima garagerocknummers. Voorzichtig wordt een smeulende vuurtje verder opgestookt en vanaf het derde nummer zou de fik er helemaal in moeten gaan. Helaas gaat het op dat moment verkeerd en komt The Double Agents met een paar slappe nummers aanzetten. Het niveau daalt angstvallig snel. Tegen het einde van de plaat lijkt het langzaam weer de goede kant op te gaan, maar een flitsende plaat wordt Seemd Like A Good Idea... At The Time geen moment. The Double Agents heeft een leuke plaat gemaakt voor familie, vrienden en voor een handjevol fans, maar buiten deze kleine kring bewonderaars zal de plaat geen enkele indruk maken. Laat deze band maar lekker in Australië blijven, uit die contreien zijn veel betere bands te vinden die wel weten wat er voor nodig is om een gloeiend hete plaat te maken. Deze plaat is geen moment een echt goed idee geweest.

Donderdag 12 Juni 2008 at 10:52 pm Geen reacties

Open Letter To The Disappeared - The French Semester

Heerlijk overzichtelijk is dat. Een stempel op een band drukken en ze in een hokje stoppen met een bordje erop. Op het bordje van The French Semester staat "Immigrant Rock". Wat is er namelijk aan de hand. Het kwartet uit Californië bestaat uit een Indiër die in New York is geboren, een Mexicaan, een Vietnamees en een Engelsman en dan verwijst de bandnaam naar weer een ander land. Voor een stel immigranten speelt The French Semester overigens een weinig gevarieerde vorm van indierock. De enige invloed die wel duidelijk hoorbaar is is The Beach Boys. Er valt weinig aan te merken op Open Letter To The Disappeared. De plaat heeft de neiging een beetje voort te kabbelen, maar met de huidige temperaturen van tegen de dertig graden is dat eigenlijk best lekker. De indiefans kunnen een nieuwe veelbelovende band begroeten, maar of Open Letter To The Disappeared de zomer overleefd blijft de vraag. Voorlopig voldoet de plaat echter.

Woensdag 11 Juni 2008 at 09:25 am Geen reacties

Addiction - SS-Kaliert

Veel is er niet voor nodig om ook maar enigszins controversieel te zijn bij onze oosterburen. Een verwijzing naar het naziverleden is meestal ruim voldoende. Geen wonder dus dat SS-Kaliert het nodige stof doet opwaaien in Duitsland. Ook buiten eigen landsgrenzen begint men aandacht te krijgen voor de band. Niet zo zeer vanwege de naam, maar puur vanwege de inhoud. SS-Kaliert mixt hardcore met streetpunk, waardoor een van kwaadheid en agressie overlopende stijl is ontwikkeld. In tegenstelling tot landgenoten Radio Dead Ones weet SS-Kaliert wel van het begin tot het einde op hun tweede plaat Addiction te overtuigen. Sterker nog, zoals SS-Kaliert te keer gaan horen wij het graag. Twaalf nummers lang, precies genoeg om een ijzersterk statement te maken. De plaat heet je op weinig subtiele wijze welkom tot Duitsland om vervolgens direct over te stappen op blitzkriegachtige nummers als Ich Hasse Dich, Make War Not Love en Waste Your Life. SS-Kaliert heerst van begin tot eind.

Zondag 08 Juni 2008 at 1:45 pm Geen reacties

Radio Dead Ones - Radio Dead Ones

Naar aanleiding van een alleraardigst singletje van Radio Dead Ones keek ik uit naar de eerste full length van deze punkband. De combinatie van een rauwe stem met fijne gitaarriffs en voortjakkerende bas en drums werkt goed op een singletje, maar om achttien nummers op het titelloze debuut te zetten is een beetje te veel van het goede. De Berlijners overschatten zichzelf op de plaat enorm, want naast de kwantiteit is ook de kwaliteit niet om over naar huis te schrijven. Zeker de helft van de nummers kan als opvuller worden beschouwd. Radio Dead Ones had er beter aan gedaan om te wachten totdat ze nog twee sterke nummers op de plaat hadden kunnen zetten in plaats van de negen opvullers. De band is namelijk wel degelijk in staat strakke punksongs te produceren, maar op deze plaat verzuipen de goeie nummers tussen al het dertien in een dozijn geweld. Een teleurstellende plaat derhalve.

Vrijdag 06 Juni 2008 at 2:57 pm Geen reacties

Pershing - Someone Still Loves You Boris Yeltsin

In 2005 bracht Someone Still Loves You Boris Yeltsin debuutplaat Broom in eigen beheer uit. De plaat werd opgepikt door diverse blogs en een jaar later werd de plaat nogmaals, dit keer door een platenmaatschappij, uitgebracht. SSLYBY werd een internethypeje. Sinds kort is opvolger Pershing uit. Op deze tweede plaat staan elf aangename indiepopnummers. De plaat hapt makkelijk weg. Dit is zowel een pluspunt als een minpunt. Pershing brengt de luisteraar in prettige, zwevende sferen, maar tegen het eind van de rit is de honger nog niet gestild. Bij lange na niet. De plaat vult geen moment de leegtes in het bestaan op. Alsof je na een dag hard werken een lichte salade tot je mag nemen. Prima als voorgerecht, maar geen moment voldoende als hoofdgerecht. Toch wordt Pershing als hoofdgerecht geserveerd door de jongens uit Misouri. Pershing doet na afloop vooral verlangen naar een maaltijd met wat meer calorieën. Ober!

Donderdag 05 Juni 2008 at 9:10 pm Geen reacties

The Curse Of The Hymies - The Hymies

Een blik op het hoesjes doet het ergste vrezen. Niet weer zo'n gruwelijk saai en talentloos horrorpunkbandje dat zo nodig een plaat moet maken!? Van The Hymies had ik nog nooit gehoord, maar The Curse Of The Hymies is toch echt al de derde plaat van deze uit Brisbane, Australië afkomstige band. De vrees met een dertien in een dozijn horrorpunkband te maken te krijgen is trouwens onterecht. Daarvoor hebben de leden van The Hymies eenvoudigweg te veel respect voor grote voorbeelden als Turbonegro, Dwarves en Ramones. Het zijn namelijk vooral deze drie bands waar de gedachten tijdens het luisteren naar de plaat naar uit gaan. En het moet gezegd, The Hymies doet een sympathieke poging om het niveau van deze bands te halen. Uiteraard lukt dat niet, maar de plaat gaat in ieder geval geen moment vervelen en dat is voor een horrorpunkband al een hele prestatie. Het laatste nummer heet Wolf Creek en gaat over de gelijknamige Australische horrorfilm waarin toeristen in de middle of nowhere genadeloos worden afgeslacht, maar zo leuk wordt het op The Curse Of The Hymies geen moment.

Dinsdag 03 Juni 2008 at 10:35 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed