The Original Recordings (Singles And Unreleased 1995-97) - The Detroit Cobras

Je hebt coverbands en je hebt The Detroit Cobras. De band speelt louter covers die zijn opgedoken uit oude soul, r&b en rock 'n roll-archieven. Alle nummers krijgen een Detroit Cobras bewerking en komen uiteindelijk als een opwindend en primitief garagerocknummer op de plaat terecht. Nou kende de band naar mijn bescheiden mening zijn hoogtepunt in de jaren '90 en laat nu net 15 nummers uit deze periode op plaat gezet zijn. Een verzamelplaat met de a en b kantjes van de eerste drie singles aangevuld met negen nog niet eerder uitgebrachte nummers. Op The Original Recordings (Singles And Unreleased 1995-97) treffen we de band in de originele bezetting (dus met de later vervangen Steve Shaw op gitaar) en natuurlijk met de prachtige soulvolle stem van het voormalige exotische danseres Rachel Nagy. Het niveau op deze plaat is later nooit meer gehaald. The Original Recordings komt inclusief een boekwerkje met de details van ieder nummer en de geschiedenis van de band. Wil je een plaat van The Detroit Cobras in huis halen, laat het dan deze zijn.

Zaterdag 31 Mei 2008 at 9:47 pm Geen reacties

Don't Forget Your Head - The Kickers

"Vanuit Noord-Nederland wordt de rest van het land hard wakker geschopt" was de laatste zin in de recensie deze week van de Fries-Groningse band Bonne Aparte. Puur Gronings is The Kickers en als iemand hard kan schoppen dan is het natuurlijk dit trio wel. Ze gaan ondertussen al heel wat jaren mee en zijn live zeer de moeite waard. Tenminste, als je van punk met zware Motörheadinvloeden houdt. Nu eindelijk de volledige debuutplaat er ligt is het de vraag of The Kickers het ook op plaat kunnen overbrengen. Dit lukt voor het grootste gedeelte wel, al haalt Don't Forget Your Head het geen moment bij hetgeen The Kickers live presteren. Desondanks is de plaat een welkome aanvulling op de bekende podiumkunsten. De teksten zijn niet altijd even goed verstaanbaar maar titels als Eat, Sleep, Fight & Fuck en Talkslut geven aan in welke hoek we het veertien nummers lang mogen zoeken. Liefhebbers van brute punk kunnen nog steeds in Groningen terecht om aan hun kicks te komen.

Vrijdag 30 Mei 2008 at 8:29 pm Geen reacties

12 Picks - Lo-Lite

Van het ene uiterste naar het andere uiterste. Op deze planeet worden dit soort stappen gezet alsof het geen enkele moeite kost. Na wereldsterren als David Bowie en Scarlett Johansson komt het duo dat zich Lo-Lite noemt aan de beurt. Hun vorig jaar op vinyl verschenen en volledig over het hoofd geziene album 12 Picks is nu uit op cd. Lo-Lite heeft geen hippe producer nodig om een plaat op te nemen en filmsterren kom je in thuishaven Arnhem nauwelijks tegen. De twee mannen van Lo-lite zal het worst wezen, zij doen wat de oerdriften hen ingeven. Op 12 Picks staat stampende ouwenegerblues dat door de duivel op de hielen wordt gezeten en vervolgens door de punkmangel wordt gehaald. Kan iemand deze plaat aan Jon Spencer laten horen zodat hij wellicht terug weet te keren naar de donkere bluespunkkrochten?

Woensdag 28 Mei 2008 at 1:09 pm Geen reacties

Anywhere I Lay My Head - Scarlett Johansson

Het zijn barre tijden voor de Bowiefans. De laatste werkelijk relevante plaat die Bowie heeft gemaakt dateert uit 1995. Daarna volgden gelukkig nog wel een paar albums waar voldoende materiaal van hoogstaand niveau op te vinden was, maar die als geheel niet tot het betere werk uit diens oeuvre mogen worden gerekend. De laatste jaren is het vrij stil rond Bowie. Af en toe een rolletje in een film of hoorbaar op de plaat van bevriende muzikanten. In ieder geval heeft Bowie genoeg tijd om andere mensen te ontmoeten. Een van die personen is Scarlett Johansson en toen deze filmster aan Bowie vroeg of hij wat wilde zingen op haar debuutplaat die geproduceerd is door David Sitek van TV On The Radio wilde hij dat best doen. Met hem had Bowie als eens samengewerkt op TV On The Radio's album Return To Cookie Mountain en dat was goed bevallen. Bowie bijdrage op Johansson's plaat blijft echter beperkt. De plaat staat vol met Tom Waits covers, maar het is vooral Sitek die zijn stempel heeft gedrukt op Anyway I Lay My Head. Dit levert een soort gepimpte versie van de Cocteau Twins op, waar Scarlett's slaperige stem als een warme deken overheen valt.

Dinsdag 27 Mei 2008 at 11:15 pm Geen reacties

Bonne Aparte - Bonne Aparte

Vorig jaar verraste Adept met een ijzersterke plaat. Dit jaar is het luidruchtige broertje van Adept aan de beurt. Het broertje heet Bonne Aparte en doet zijn uiterste best om zijn oudere broer te overtreffen. Geen middel wordt geschuwd om dit doel te bereiken. De meters slaan vrijwel direct in het rood uit en blijven in die regionen. Of het nu om de zang, de gitaren, de drums of synths gaat, Bonne Aparte wenst alleen de extreme varianten toe te passen. Van het elftal nummers blijven er acht onder de tweeminutengrens. Kort en uitermate krachtig. Toch is het niet slechts noise dat wordt geproduceerd. In geen enkel nummer wordt de melodie uit het oog verloren en soms zijn die melodieën gewoonweg prachtig. Sommige zanglijnen doen denken aan TV On The Radio (in Less Is More en Media bijvoorbeeld). De broertjes zorgen ervoor dat het bandjesklimaat in Nederland met alle naar spruitjes riekende middelmatigheid er weer een stuk boeiender uitziet. Vanuit Noord-Nederland wordt de rest van het land hard wakker geschopt.

Zondag 25 Mei 2008 at 8:43 pm Drie reacties

Rambling Man - Zeno Tornado & The Boney Google Brothers

Nou zeg, wat ben ik mijn horizon enorm aan het verbreden de laatste tijd. Naast de fikse dosis soul die ik dit jaar tot me genomen heb ben ik me ook al een tijdje met mate aan het verdiepen in country en blue grass. Twee stijlen waar ik me jaren voor heb weten af te sluiten, maar wijsheid komt met de jaren. In ieder geval kan ik tegenwoordig zonder moeite een oude countryplaat uitzitten. Met iemand als Zeno Tornado kon ik daarom tot voor kort niets. De man is combineert met zijn Boney Google Brothers country en blue grass en maakt voorzichtige zijstapjes richting punk en psychobilly. Met Rambling Man merk ik dat het uitzitten van de plaat geen enkel probleem vormt. Sterker nog, als de plaat is afgelopen gaat ie meteen weer in de herhaling. De plaat straalt een en al plezier en oprechtheid uit en is daarnaast ook nog eens erg aanstekelijk. Rambling Man is zonder meer Zeno Tornado & The Boney Google Brothers beste plaat. Mochten er countryliefhebbers zijn op deze planeet dan weten ze waar ze bij hun volgende bezoekje aan de lokale platenboer naar moeten vragen.

Vrijdag 23 Mei 2008 at 9:25 pm Geen reacties

Crocodiles - The Manikins

Voorganger Lie, Cheat And Steal is een felle plaat met grootste manco dat de nummers een beetje te veel op elkaar lijken. Wellicht dat The Manikins dit ook hebben beseft, want opvolger Crocodiles is een stuk veelzijdiger en laat zich vooral kenmerken door de opvallende luchtigheid. Nou is The Manikins nooit een zwaar op de hand liggende band geweest, maar zo poppy als op Crocodiles ken ik ze niet. De Zweden wisselen snelle nummers met langzame nummers af op deze helder geproduceerde gitaarplaat. Twaalf nummers die na afloop schreeuwen om opnieuw gedraaid te worden. Na een slappe start beginnen de leukere platen van het jaar langzaam maar zeker binnen te druppelen en Crocodiles is weliswaar geen absolute topper, maar zal zich aan het eind van het jaar ergens vooraan in de middenmoot weten te nestelen. De naam The Manikins is overigens een afgeleide van het Nederlandse "de manneken". Wist ik niet. Soms loont het om de inlay van platen te lezen om dit soort triviale feiten te ontdekken.

Woensdag 21 Mei 2008 at 09:54 am Geen reacties

Cheap Time - Cheap Time

Een jaar of twee geleden werd Cheap Time opgericht door Jeff Novak. In het beginstadium van de band was ene Jemina Pearl een van de bandleden. Jawel, de jongedame die we uiteindelijk hebben leren kennen van Be Your Own Pet. Zonder haar is Cheap Time begonnen aan zijn titelloze debuut. De band bestaat tegenwoordig uit drie kerels die een voorliefde voor punk, garagerock en new wave hebben. Al deze drie stijlen komen regelmatig en afwisselend langs. Zoals de meeste goede punkplaten worden de nummers, veertien in dit geval, binnen een half uur afgewerkt. Nergens wordt er echter geragd om het raggen. Novak heeft het met zijn maten voor elkaar gekregen een uitstekende plaat af te leveren door de drie-eenheid punk, garagerock en new wave subtiel met elkaar te laten verweven. Ondanks dat de plaat relatief simpel klinkt zijn er vele lagen te ontdekken. Dit maakt de plaat naast subversief ook uiterst intelligent. Denk aan de debuutplaat van Jay Reatard, maar dan subtieler en minder agressief. Planet Trash heeft er weer een garagepunkband bij die hoog gewaardeerd wordt.

Maandag 19 Mei 2008 at 5:01 pm Geen reacties

Skitzofenech - P. Paul Fenech

I Used To Fuck People Like You In Prison Records is een label waar regelmatig merkwaardige dingen
verschijnen. De naam van het platenlabel doet reeds vermoeden dat dit niet zo maar een labeltje is. Er is hier meer aan de hand. Niet alle platen worden door de smaakpolitie van deze planeet goedgekeurd, maar tussen alle bagger verschijnt er ook wel eens wat moois. Nou is mooi niet direct de term die bij P. Paul Fenech past. Deze veteraan is de oprichter van The Meteors, een band die door velen als de meest pure psychobillyband wordt beschouwd. Op zijn zevende soloplaat Skitzofenech doet hij zijn Meteorsjaren nog eens dunnetjes over en laat en passant ook nog wat wrede surfinvloeden toe. Fenech mag met recht een veteraan worden genoemd. In 1980 richtte hij The Meteors op maakt met die band alleen al meer dan 25 platen. Ondertussen neemt hij ook met andere bands op, componeert muziek bij horrorfilms, neemt soloplaten op en heeft ook tijd gezien om ruim 5000 maal op te treden. Skitzofenech klinkt hierdoor behoorlijk doorleeft en is nu al een van de hoogtepunten die People Like You Records dit jaar uitbrengt.

Woensdag 14 Mei 2008 at 5:09 pm Geen reacties

The Hex Dispensers @ Vera

Vorig jaar was de debuutplaat van The Hex Dispensers zonder veel concurrentie mijn plaat van het jaar en het ziet er naar uit dat het concert van dit jaar ook bekend is. Het concert van The Hex Dispensers was donderdagavond een van zeldzame klasse. Het kwartet uit Austin, Texas won stukje bij beetje het publiek voor zich. Tijdens de toegift, waarbij de grootste 'hits' die avond voor een tweede keer voorbijkwamen, waren zelfs de mensen die toevallig even kwamen kijken fan geworden van de band. The Hex Dispensers bevindt zich op de dunne grens tussen garagerock en punk en is op die positie volkomen in balans. Nu worden namen als Wipers, Ramones en New Bomb Turks genoemd als belangrijkste invloeden voor de Texanen, maar als er ook maar een greintje gerechtigheid bestaat zullen er in de toekomst bands opstaan die The Hex Dispensers als hun belangrijkste invloed noemen. Briljante band!

Zaterdag 10 Mei 2008 at 8:34 pm Drie reacties

Visitors From Another World - Red Zone Cuba

Ongekend productief ineens, die jongens van Red Zone Cuba. Onlangs verscheen de split met Super 88 en op de meest recente release Visitors From Another World staan liefst zes nummers. Helaas niet zes nieuwe nummers, want twee nummers stonden ook al op Attack Of The 88 ft. Cuban. Red Zone Cuba klinkt zoals Red Zone Cuba moet klinken; smerig, vuig en een behoorlijk creepy. Zanger Mark gaat ook vocaal wat vaker helemaal los zoals in het bijtende Cock Sucking Blues, maar weet ook gas terug te nemen in zowaar de eerste RZC ballad King Of The Underground. Er gebeuren onverklaarbare en onverkwikkelijke zaken deep down in de Limburgse bossen en een ziekelijk aangelegd trio weet daar de perfecte sound track bij te spelen. Stay tuned for more Limbo trash.

Donderdag 08 Mei 2008 at 9:22 pm Geen reacties

De-Grunged - Disturbing Foresights

Vreemd. In 2008 een plaat uitbrengen en die De-Grunged noemen. Lekker relevant. Alsof het grungetijdperk niet al een jaar of 15 achter ons ligt. Nadere inspectie leert dat De-Grunged reeds in 1993 is opgenomen en nu pas het levenslicht ziet. Door allerlei ingewikkelde omstandigheden (o.a. een platenmaatschappij die niet erg doortastend optreedt en bandleden die vervangen worden) lukt het niet om de plaat uit te brengen. Vijftien jaar later lukt het dankzij de inspanning van de bassist en label Deity Down Records wel om de plaat uit te brengen. Aangenaam, Disturbing Foresights is de naam. Afkomstig uit Den Haag en omgeving. Dezelfde producer als 15 jaar geleden wordt ingehuurd om de oude opnames in een iets meer hedendaags jasje te steken en het geheel wordt in een foeilelijk hoesje gestoken. De-Grunged klinkt in ieder geval niet hopeloos gedateerd en soms zelfs aangenaam afwisseld. Beetje metal, beetje punk, beetje hardcore en helemaal geen grunge. Echt relevant is deze release anno 2008 niet, maar vervelend wordt het geen moment.

Dinsdag 06 Mei 2008 at 10:43 pm Geen reacties

Alpenkruezers @ ORKZ Bar

Gisteravond speelde de Alpenkruezers in een matig gevulde ORKZ Bar. De bedoeling was dat deze Nederlandse band het voorprogramma van Sludgefeast zou verzorgen, maar aangezien Sludgefeast had afgezegd vond er een directe promotie tot hoofdprogramma plaats. Die status was nog iets te hoog gegrepen. Alpenkruezers begon sterk, maar gaandeweg bleek dat de band te weinig uitgewerkte nummers had om een vol uur te kunnen blijven boeien. Potentieel genoeg, maar eerst nog iets langer het oefenhok in om met meer nummers over een jaartje terug te komen om de hele zaal plat te spelen.

Zondag 04 Mei 2008 at 1:47 pm Geen reacties

Zaterdag 3 mei: DJ Afval @ ORKZ Bar

Morgenavond. Alpenkruezers in de ORKZ Bar te Groningen met uw favoriete DJ die de plaatjes voor en na de band zal draaien. U weet wel, DJ Afval, voor al uw feestjes die maar niet op gang lijken te komen. Muziek om bij te drinken etc... Zaterdag 3 mei, 22.00 uur.

Vrijdag 02 Mei 2008 at 10:56 pm Geen reacties

High Technology - The Reactions

Er zijn van die platen die er een hele tijd over doen voordat er wat zinnigs (?) over wordt geschreven op deze planeet. Neem bijvoorbeeld deze tweede studioplaat van The Reactions. Al weken in huis en nooit de moeite genomen om er eens goed naar te luisteren. Bij binnenkomst werden twee nummers gedraaid, vervolgens werd er snel het labeltje 'mogelijk best een leuke garagerockplaatje' opgeplakt en daarna gebeurde er een tijdje helemaal niets. Even leek het of High Technology tussen de her en der verspreide stapels cd's zou verdwijnen. Gelukkig viel de plaat bij een zoveelste mislukte poging tot opruimen voor mijn voeten. Toch maar eens serieus proberen en verrek, halverwege de plaat wordt het label 'een verdomd leuke garagerockplaat' op de plaat geplakt. The Reactions gaat geen moment tot het gaatje, maar moet het hebben van zijn melodieuze, aanstekelijke popkant. Dit wordt gecombineerd met een strakke bas en drums, een gitarist die quasi nonchalant links en rechts met korte gitaarsolo's strooit en een zanger die lekker vooraan in de mix zit en het plaatje is compleet. Een plaat die het verdient om gehoord te worden in plaats van binnen de kortste keren op de verkeerde stapel terecht te komen. Om meerdere redenen is het verstandig regelmatig een poging te doen om op te ruimen.

Vrijdag 02 Mei 2008 at 10:43 pm Geen reacties

Third - Portishead

Het is even wachten, maar dan krijg je ook wat. Liefst elf jaar deed Portishead erover om met een nieuwe studio album te komen die Third wordt genoemd. Een periode waar iedereen voldoende tijd heeft gehad om de zaken eens op een rijtje te zetten, het leven te relativeren en om depressies te overwinnen. Op Third blijkt dat het Portishead niet gelukt is om de zaken van de zonnige kant te bekijken. Dat zou trouwens ook een bijzonder vreemde plaat zijn geworden. De melancholie, wanhoop en depressie passen veel beter bij deze band. De spanning die op de vorige albums vooral onderhuids aanwezig was, is op het nieuwe album nadrukkelijk naar de voorgrond geschoven. Vooral nummers als We Carry On en Machine Gun zijn bijzonder explosief. Daarmee zijn direct de twee sterkste nummers van het album genoemd. Third doet haast sinister aan en kent vooral veel huiveringwekkende momenten. Portishead heeft de liefhebbers lang laten wachten op nieuw werk en toont  aan dat het er goed aan heeft gedaan te blijven broeden op een ei totdat het de wereld aankan. Nu maar afwachten of de wereld deze plaat aankan.

Donderdag 01 Mei 2008 at 12:05 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed