Ghosts I-IV - Nine Inch Nails

Even was ik er van overtuigd dat Nine Inch Nails mij nooit meer zou weten te verrassen. Reznor leek gevangen in zijn eigen muzikale kooi en niet in staat om er ooit uit te breken. Niet dat op Ghosts I-IV de muzikale koers ineens rigoreus wordt veranderd. Het blijft zeer duidelijk NIN. De aanpak is echter wel helemaal anders. Ghosts I-IV bestaat uit 36 instrumentale tracks. "Soundtrack For Daydreams" staat er op het hoesje. Ja, ik heb gewoon de plaat aangeschaft. Een dubbel cd. Had er ook voor kunnen kiezen om voor een paar dollar de tracks te downloaden of voor heel wat meer dollars een superdeluxe Ghostset aan te schaffen. Ghosts I-IV komt namelijk in vele verschijningsvormen, waardoor Reznor een krachtige middelvinger opsteekt richting muziekindustrie. Makkelijk lullen natuurlijk voor iemand die dankzij diezelfde muziekindustrie zijn schaapjes al tijden op een droogje heeft. Ik dwaal af. Terug naar waar het hier werkelijk om gaat. Ghosts I-IV klinkt af en toe als een prettig voortkabbelt beekje waar regelmatig een veraderlijke watervalletje de luisteraar doet opschrikken. Mooi werk van Trent.

Woensdag 30 April 2008 at 11:47 am Geen reacties

Dead And Back - Electric Frankenstein

Even een kijkje nemen op de website van Electric Frankenstein om te checken wat voor vlees we in de kuip hebben terwijl Dead And Back in de cd-speler draait. Had ik beter niet kunnen doen. De website staat vol met lovende teksten over de band. Treurig als de band daar zelf verantwoordelijk voor is. Of is er een overenthousiaste fan aan het werk gegaan zonder dat de band zeggenschap heeft over de inhoud van hetgene op de website staat? Kreten als "One of the few Punk Rock bands out there that has stayed true to Real Rock & Roll music" en "Who is the most hard-working underground rock band of the last 15 years?" gaan erg snel vervelen. Zeker als na een paar nummer van Dead And Back al blijkt dat er niets bijzonders aan de hand is. De mix van hardrock, punk en een beetje metal is al zo vaak gedaan. Goed, de Amerikanen hebben een energieke plaat gemaakt, maar zijn niet in staat enige vorm van originaliteit of nuancering aan te brengen. Vijftien nummers lang duurt Dead And Back en het is een prestatie om de plaat helemaal uit te zitten. Advies: gewoon niet aan beginnen.

Zaterdag 26 April 2008 at 7:39 pm Geen reacties

Live Wyya, K-Queens & Gregory Isaacs @ De Oosterpoort

De meeste reggaeliefhebbers in het noorden van het land hadden zich gisteravond verzameld in De Oosterpoort voor reggaelegende Gregory Isaacs. Eerst was het echter de beurt aan het voorprogramma. Als eerste betrad Live Wyya het podium. Deze solide reggaeband bleek niet alleen het voorprogramma te zijn, maar ook de backing band voor de gehele avond . Nadat de zanger van Live Wyya het podium verliet werd zijn rol overgenomen door twee Jamaicaanse zusjes die zich K-Queens noemen. Deze pittige dames wisten het vuurtje in de zaal behoorlijk op te stoken. Best leuk allemaal, maar het wachten was natuurlijk op de heer Isaacs. Al een oude man betrad hij het podium en het duurde een paar nummers voordat de stramheid uit zijn lijf was. Gregory Isaacs was niet bijster goed bij stem en fysiek ook niet tiptop. Het was duidelijk dat zijn drugsverslaving (coke) zijn tol had geeist. Er bleef echter genoeg klasse over om een positieve indruk achter te laten en om zijn bijnaam als The Cool Ruler eer aan te doen. Hij ruled nog steeds.

Vrijdag 25 April 2008 at 8:22 pm Geen reacties

Shots - Ladyhawk

Er zijn blogs die zich vooral concentreren op het ontdekken van nieuwe bandjes met een nieuw geluid. Sommige van die sites check in onregelmatig en heel af en toe zit er tussen de omhooggeschreven bandjes iets wat mij weet te bekoren. Daarnaast check ik de meer bekendere sites zoals bijvoorbeeld kindamuzik en pitchfork. Ook hier pik ik regelmatig wat nieuws uit. De traditionele pers, die van inkt gedrukt op papier, vormt ook nog steeds een welkome bron. Zelfs Oor kent in al zijn ingeslapen sulligheid momenten van scherpte en voorzienigheid. Minder sullig is de tweewekelijkse Verakrant. Hoog in Vera's opperhoofd's Trash That Beat lijst staat al een tijdje het Canadeze Ladyhawk. Voldoende reden voor mij om deze band eens te checken. Hetgene ik op op hun myspace te horen kreeg vormde voldoende aanleiding om de nieuwe plaat Shots te bestellen. Ondertussen staat de plaat in de TTB lijst op de hoogste positie. Terecht, want Shots is een van de meer interessantere releases van het tot dusver kwalitatief magere aanbod nieuwe releases dit jaar. Ladyhawk grossiert in melancholische indierock met rauwe randen. Dusdanig prettig dat ik de laatste tijd bijna dagelijks een shotje Ladyhawk nodig lijk te hebben.

Woensdag 23 April 2008 at 8:13 pm Twee reacties

Super Mini Album - The Pink Fits

Voorganger Fuzzyard Gravebox was in een vloek en een zucht opgenomen. Voor het onlangs verschenen ep Super Mini Album is ondanks het beperkt aantal nummers meer tijd uitgetrokken. Zo klinkt het tenminste wel. Niet dat er ineens door een producer gladgestreken nummers op de plaat staan. De Australiërs van The Pink Fits kijken wel link uit. De productie is hooguit wat helderder geworden. Er wordt strakker en met minder fuzz gespeeld. Het resultaat mag er echter zijn. Zes garagerocknummers met het venijnige You Better Run als absoluut hoogtepunt. Dit tweeeneenhalve minuut durende nummer is in korte tijd uitgegroeid tot mijn favoriete Pink Fits nummer. Veel woorden heeft de band niet nodig om duidelijk te maken dat je er het beste zo snel mogelijk vandoor kan gaan. The Pink Fits kan misschien een gebrek aan originaliteit verweten worden, maar nooit een gebrek aan passie en inzet. Super Mini Album. De titel dekt de lading.

Zondag 20 April 2008 at 11:52 am Geen reacties

Struggling With The Dark - Nuestros Derechos

In het verleden wilde Nuestros Derechos nog wel eens vliegend van start gaan. Op Struggling With The Dark gaat het er echter iets genuanceerder aan toe. De plaat begint met een lieflijk aandoend intro in Devil's Repent. Zoals de titel doet vermoeden blijft er van dat lieflijke uiteindelijk weinig meer over. Gedurende het nummer wordt alles wat lief en leuk is er vakkundig door het trio uitgeramd. Aan het eind van het nummer heerst de duivel in al zijn verschijningsvormen weer aan alle kanten. Niet dat Nuestros Derechos zich beperkt tot doorsnee satansverering. Zoiets banaals staat het wereldbeeld van de Utrechtse band eenvoudigweg niet toe. De titel Struggling With The Dark heeft verschillende betekenissen zoals uit het nummer Insomnia blijkt. De trashmetal is prima te verteren dankzij de rammelende punkinvloeden. Met de zes nummers plus een outro levert Nuestros Derechos de kwaliteit die we ondertussen van de band gewend zijn, terwijl de Utrechters zich muzikaal blijven ontwikkelen. De cd is hier voor 7,50 euro te bestellen.

Donderdag 17 April 2008 at 10:34 pm Geen reacties

The Grapes Of Wrath - Endzweck

Lekkere foute bands. Daar lusten we wel pap van. Neem bijvoorbeeld deze Japanners met een Duitse naam en met een enorme obsessie voor oorlog. Aangenaam, Endzweck is de naam. We zijn met zijn vijven en net zoals het Japanners betaamt hebben we flink om ons heen gekeken, er een paar jaar over gedaan om het kunstje te beheersen en nu zijn we er zo goed in geworden dat je niets anders meer wilt hebben. De liefhebbers van hardcore punk met flink veel geschreeuw hebben aan Endzweck een goeie. Twaalf nummer, twintig minuten, melodieuze hardcore en titels zoals The Time To Resist, Betrayer, Sounds Of Military Boots en For Eternal Disobedience. The Grapes Of Wrath is de eerste full length van Endzweck en sinds kort is hun tweede plaat getiteld The Naked And The Dead ook al uit. Prima hardcore. Meer hoef je niet te weten.

Dinsdag 15 April 2008 at 9:11 pm Geen reacties

Hospital - Broken Bottles

Het eerste dat opvalt aan Hospital is de zeurderige, nasale en haast ongeinteresseerde stem van zanger Jess "The Mess". Gaandeweg de plaat blijkt dat de teksten die Jess zingt inhoudelijk niet erg sterk lijken, bijvoorbeeld "She dresses like a tramp, she listens to The Cramps" in Psychobilly Girl, maar dat het vooral de manier waarop ze gezongen worden van belang zijn. De mid-tempo nummers staan vol met de kommer en kwel en vooral verveling van het opgroeien in een middle class omgeving ergens in de Verenigde Staten. De strijd die gestreden wordt als je omringd wordt door middelmatigheid en conformisme. De dagelijkse sleur waar maar geen eind aan lijkt te komen. Broken Bottles heeft een prima uitlaatklep gevonden om de frustraties op een beschouwende manier te uiten. Soms vol zelfmedelijden, zoals in Poor Me ("Poor me, another drink"). Soms door de verveling te verdrijven door schijnbare eenvoudige zaken als het uitschreeuwen van "Skateboard and destroy!". Hospital heeft een dubbele laag en veel meer diepgang dan hetgene op het eerste gehoor wordt ontvouwd. Opvallend venijnig punkplaatje.

Zondag 13 April 2008 at 7:36 pm Geen reacties

Attack Of The 88 ft. Cuban - Super 88/Red Zone Cuba

Zie hier. Mijn favoriete Limburge band, Red Zone Cuba, komt met een split cd met collegarockers Super 88. Door samen een plaat de delen ontkom je niet aan een vergelijking. Gezien mijn duidelijke voorkeur voor Red Zone Cuba (Nederland lijkt maar niet wakker te willen worden voor dit geniale trio) lijkt het bij voorbaat een uitgemaakte zaak. Beide bands spelen drie nummers en Super 88 begint ijzersterk met een cover van Red Zone Cuba, Plectrums Back, gevolgd door het puike Quit Or Fit. Het als derde gekozen nummer is de MC5-cover Rambling Rose. Duidelijk het zwakste nummer van de drie. Red Zone Cuba volgt met het aanstekelijke Fussball. Een cover van Super 88. Daarna een typisch RZC surfnummer met de alleszeggende titel Killer Surf. Ook hier geldt dat het laatste nummer, Roll On, duidelijk het zwakste is, al ontstijgt het nummer het niveau van de MC5-cover. Zoals verwacht wint Red Zone Cuba, maar dankzij het sterke optreden van Super 88 is het niet de verwachte knock-out geworden, maar een overwinning op punten.

Vrijdag 11 April 2008 at 10:46 pm Drie reacties

Downfall Of Aces - Sonic Assassin

Wow! Zo af en toe komt er een band schijnbaar uit het niets tevoorschijn die je direct bij het eerste nummer van hun plaat doet opstaan om de volumeknop eens goed naar rechts te draaien. Sonic Assassin is zo'n band. Downfall Of Aces is hun tweede plaat en wat voor een. Gruizige riffs die we kennen van The Stooges en MC5 gecombineerd met de melodie van Radio Birdman. Het knappe van Sonic Assassin is dat ze niet een rip off zijn van die bands, maar hun eigen draai hebben gegeven aan de o zo bekende Detroitsound. Dat komt niet alleen doordat de band links en rechts weet te putten uit de Australische swamprock, maar vooral doordat de gitarist in vuur en vlam lijkt te staan en de ritmesectie fanatiek blijft doorjakkeren. De zanger steek soms een beetje schril af bij al dat sonische geweld. Je kan niet alles hebben natuurlijk. De twaalf nummers die op deze plaat worden voorgeschoteld zijn allen sterke aanraders. Zelfs het relatief rustige en maar liefst vijfeneenhalve minuut durende Never Be Alone verveelt geen moment. Sonic Assassin is een Frans-Italiaanse band en misschien is dat de reden van de relatieve onbekendheid in de lage landen. Dat daar snel verandering in moge komen.

Donderdag 10 April 2008 at 10:26 pm Geen reacties

Econ - Supenik

De een heeft een ziekelijke voorkeur voor te jonge meisjes, de ander jaagt in de kroeg zijn spaarzame euro's er doorheen. Zomaar twee willekeurge voorbeelden. Mijn punt is, de meeste mensen hebben een sterke voorkeur voor iets, een neiging, een passie. Dat kan helemaal verkeerd uitpakken (zie genoemde voorbeelden), maar kan ook mooie dingen opleveren. Neem nou Supenik. Deze Engelse band kent eigenlijk maar een grote passie, een neiging, een voorkeur en dat is de riff. De riff staat namelijk centraal in de garagerock van dit kwartet. Het liefst zo rauw mogelijk. Hun vorige plaat heette niet voor niets Riff Power Revolution. In vergelijking met die plaat worden op Supenik's nieuwste de riffs regelmatig ondersteund door een orgel. Een duidelijke verrijking. Maar liefst 18 tracks staan er op Econ (Eclectic Compendium Of Noise), de ene nog rauwer dan de ander. Supenik klinkt op Econ stukken volwassener dan op Riff Power Revolution zonder consessies te doen aan die ene grote passie. Let op. Deze plaat is niet voor iedereen weggelegd. Je moet je ziekelijke neiging in de juiste banen weten te leiden om je volledig in je passie uit te kunnen leven. Je moet er wat voor over hebben. Maar dan krijg je ook wat. Van Supenik krijg je... de riff.

Donderdag 10 April 2008 at 08:47 am Geen reacties

Cables - Parkside

Met de deur in huis vallen. Ik houd er wel van. Parkside is zo'n band die je direct laat weten waar het op staat. In openingsnummers The Disintegration Service stelt de zanger "People are telling us to get a job. They don't know shit." Deze jongens laten niet met zich sollen. Niet dat Cables vol staat met spierballenmuziek en stoere taal. Absoluuut niet zelfs. Cables is een spannende electropopplaat geworden waarbij de gitaar niet vergeten is. De plaat doet soms (gelukkig niet te vaak) denken aan Radiohead dat weer fijn aan het expreminenteren is en af en toe de weg kwijt raakt door alle rare ideeën die allemaal gelijktijdig naar de oppervlakte komen drijven. Hierdoor heeft de plaat een nogal vervreemdend effect op de luisteraar. Hoewel het dankzij het sterkte openingsnummers lijkt alsof Parkside niets te verbergen heeft duurt het toch een paar luisterbeurten voordat Cables de eerste geheimen prijs geeft. Deze release op het kersverse MOMI Recordings label is geen gemakkelijke plaat geworden, maar weet te blijven intrigeren. Niet gek voor een bandje ergens uit het oosten van Nederland.

Dinsdag 08 April 2008 at 10:39 am Geen reacties

Walking The Walk - The Peawees

Ieder jaar neemt Eurosonic een Europees land dat als thema voor het festival dient. Dit jaar was het bijvoorbeeld Zweden en vorig jaar Italië. Nou was de editie van vorig jaar behoorlijk zwak, maar of dat alleen aan de Italianen heeft gelegen is de vraag. Er werden gewoonweg te weinig interessante Italiaanse bands geboekt, terwijl die er natuurlijk wel degelijk zijn. The Peawees is een voorbeeld van zo'n Italiaanse band die de moeite van het luisteren waard is. De band werd in 1995 in La Spezia opgericht en is een liefhebber van jaren '60 garagerock. De hese stem van de zanger is gelukkig van toegevoegde waarde al had de man tijdens het zingen van mij af en toe wat meer uit de bocht mogen vliegen. The Peawees heeft met Walking The Walk, door alle nummers met een gezonde punkhouding te benaderen, vooral een straffe rockplaat gemaakt. Op Eurosonic zou de band vorig jaar van toegevoegde waarde zijn geweest. Een gemiste kans van de programmeurs, maar die lijken bij Eurosonic toch al niet zoveel meer in de melk te brokkelen hebben.

Maandag 07 April 2008 at 9:55 pm Geen reacties

Planet Trash Nieuwe Stijl

Een nieuwe lente, een nieuwe look. Driewerf hoera voor Peter van MOMI. Zonder hem had je het tot in de eeuwigheid met deze oude site moeten doen. Voor de nostalgisten onder ons zal Planet Trash oude stijl blijven bestaan.

Hier en daar zullen er wat links niet kloppen. Deze en andere bugs zullen de komende tijd worden opgelost.

Maandag 07 April 2008 at 9:41 pm Drie reacties

Claw Boys Claw @ Vera

Eenentwintig jaar geleden zag ik Claw Boys Claw voor het laatst optreden. Toen wisten Peter Te Bos en consorten een concertzaal in vuur en vlam te zetten. De vraag was dus gerechtvaardigd of CBC dat nu nog steeds kon. Direct bij het eerste nummer werd duidelijk dat de band er zin in had om voor een uitverkocht Vera te spelen. Te Bos heeft in zijn eentje nog steeds het charisma van een hele band en was prima bij stem. In vergelijking met de laatste keer werden er slechts een handvol nummers gespeeld die toen ook op de setlist stonden, met On The Run en Locomotive Breath als beste voorbeelden. Claw Boys Claw bewijst nog steeds in staat te zijn een concertzaal volledig voor zich te winnen.

Maandag 07 April 2008 at 11:37 am Acht reacties

Two Is A Gang - Momo Lamana

Gisteren The Kills. Vandaag nog een duo, ook een man en een vrouw en ook twee nationaliteiten. De ene (Lamana) komt uit België, de andere (Momo) komt uit Frankrijk. Samen vormen ze Momo Lamana en maken ze op geheel eigen wijze garagerock. De drummachine die gebruikt wordt is er een van het allergoedkoopste soort. Maakt niet uit, als er maar een beat uitkomt. Daarnaast wordt een al even goedkoop klinkend orgeltje gebruikt, een gitaar met veel fuzz en een  basgitaar. Bij elkaar zal er nog geen 200 euro zijn uitgegeven bij de aanschaf van alle gebruikte instrumenten. Het effect hiervan is een prettig in het gehoor liggende plaat getiteld Two Is A Gang. Momo Lamana haalt inspiratie uit de muziek van Suicide, garagerock en punk. Het gebrek aan diepgang breekt de plaat halverwege echter een beetje op. Wat meer vuur en spanning had de Two Is A Gang goed gedaan. Nu blijft de plaat steken bij een aardige poging van een sympathieke band zonder dat er sprake is van iets bijzonders. Het niveau van The Kills wordt bij lange na niet gehaald, maar Two Is A Gang is een leuke plaat om de dag mee te beginnen en je voor te bereiden op het echte werk.

Dinsdag 01 April 2008 at 10:52 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed