Midnight Boom - The Kills

's Werelds coolste band heeft na een stilte van drie jaar eindelijk weer een plaat uit. Met No Wow schopte The Kills het drie jaar geleden op deze planeet tot album van het jaar. Een mijlpaal waar zowel Alison "VV" Mosshart als Jamie "Hotel" Hince natuurlijk enorm trots op zijn. De spanning die op No Wow zo nadrukkelijk aanwezig is is ook op Midnight Boom weer voelbaar. The Kills blijft cool en intens.

In vergelijking met de voorganger is op Midnight Boom de nadruk meer op het ritme komen te liggen. Dit is vermoedelijk het werk van producer Alex Epton die zijn trucendoos hiervoor opentrok. No Wow wordt niet overtroffen, maar dat is ook schier onmogelijk. Met Midnight Boom blijft The Kills zich plaatsen buiten de doorsnee bands. Die outsiderrol is het duo op het lijf geschreven. Mosshart zingt niet voor niets “I’m the only sour cherry on your fruit stand” en ik geloof haar op haar woord. Het duurde drie jaar en dat kwam vooral omdat er nogal wat opnames gewoon de vuilnisbak in werden gegooid vanwege te voor de hand liggend.  Het resultaat mag dan niet al te voor de hand liggend zijn geworden, het is wel weer een echte intense Killsplaat geworden.

Maandag 31 Maart 2008 at 3:14 pm Twee reacties

Vinyl van The Feeling Of Love / Movie Star Junkies / The Pumpers / Loveboat / The Contaminators

Dat Rijapov Records niet alleen een singleslabel is bewijst deze 10'' van op kant A The Feeling Of Love en op kant B de Movie Star Junkies. De eerst band komt volledig terecht als eerste aan de beurt. Het uit Metz afkomstige trio klinkt behoorlijk bezeten en doet denken aan The Gun Club, maar vooral aan de Jon Spencer Blues Explosion. Niet alleen de nummers, maar ook de titels spreken tot de verbeelding. Meest interessante titel: O Lord Tell Me Why Do I Always Have To Write The Same Fucking Song. Aanrader.

Van iets minder belang zijn de vier nummers van de Movie Star Junkies. Of misschien komt het gewoon omdat The Feeling Of Love zoveel indruk heeft gemaakt, want de uit Turijn afkomstige band klinkt muzikaal gezien iets traditioneler, maar heeft wel een zanger die als een krankzinnige zingt over decolletés en heroine. Rijapov brengt deze 10'' samen met Bibimbap Records uit. Wees er snel bij want er zijn slechts 500 platen geperst.

Nog een Rijapov Release: een single van The Pumpers. Deze uit Texas afkomstige band weet hoe het moet. Brute, over the top gitaren, waanzinnige zanger en toch oog houden voor de melodie. Denk wijlen Catholic Boys die na een wilde avond samen met The Marked Men de studio zijn ingedoken. Drie nummers staan
er op deze single en alle drie slagen ze met vlag en wimpel.

Er gaat nog een biertje open, want dorst krijg je wel van al deze garagerock bandjes die voornamelijk alleen op vinyl verkrijgbaar zijn. Volgende single: Loveboat. Slechts twee nummers, Love Boat Song en Don't Ask Me Why. Hier geen overstuurde zanger, maar een meer poppy aanpak met rockabilly-invloeden. Even rust
dus. Afkomstig van Sardinië, uitgebracht op Shake Your Ass Records.

Een spin off van dat Shake Your Ass Records is Menotropic Records. De eerste release van dit label is een single van The Contaminators. Deze band is 'gewoon' afkomstig uit de USA. Het bezeten trio bestaande uit Mark V, Neutron Ron en Darren W klinkt alsof het zo snel mogelijk de nummers wil spelen. De drummer hakt door, snel nog even een snelle gitaarsolo en hup, weer een nummer opgenomen. Op kant 2 passen door die benadering twee nummers. Wat er wordt gezongen is nauwelijks verstaanbaar, alleen de woorden 'I'm loosing my mind' komen duidelijk naar voren en daar lijkt geen woord van gelogen.

Woensdag 26 Maart 2008 at 10:00 pm Geen reacties

Get Awkward - Be Your Own Pet

Bijna op de kop af twee jaar was schreef ik een enthousiast stukje over de debuutplaat van  Be Your Own Pet. Vier erg jonge Amerikanen die een knaller van een punkplaat hadden gemaakt die dat jaar niet zou worden overtroffen. Twee jaar later is de opvolger klaar. Geheel volgens verwachting is Get Awkward niet zo goed geworden als het debuut. Is in feite ook niet belangrijk. Als er maar een acceptabele plaat wordt afgeleverd.

Be Your Own Pet heeft de afgelopen periode veel getourd om vervolgens Get Awkward op te nemen. Het geluid klinkt iets cleaner en minder agressief, maar gelukkig is het geen knieval voor de muziekindustrie geworden, al krijst Jemina Pearl nauwelijks meer en zijn vrijwel al haar teksten meteen verstaanbaar. Daarmee is het belangrijkste minpunt van de plaat benoemd. Nu de teksten zo duidelijk verstaanbaar zijn, blijkt het niveau ervan niet zo erg hoog te zijn. Daarin breekt de gemiddelde leeftijd de band toch een beetje op. In 2006 was er geen punkplaat die de plaat van Be Your Own Pet kon overtreffen, twee jaar later zullen er genoeg punkplaten zijn die Get Awkward overtreffen. Desalniettemin is Get Awkward een prettige (pop)punkplaat geworden.

Maandag 24 Maart 2008 at 10:10 pm Eén reactie

Distort All Levels - The Busymen

The Busymen bestaat ruim 10 jaar en is, de naam eendrachtig, druk bezig geweest met van alles en nog wat. Waarschijnlijk hebben de mannen vooral veel gedronken en naar oude platen geluisterd, want sindskort is hun debuutplaat pas uit. Niet dat het aan Distort All Levels valt af te lezen. Daar hebben de mannen te weinig tijd voor gehad. Je weet wel, druk met andere dingen. Of gewoon geen zin. De plaat is in een weekend opgenomen en vervolgens is er nog twee dagen een beetje aan de plaat geknutseld. Tenminste, op de momenten dat ze er tijd voor hadden, want de mannen hebben natuurlijk wel iets beters te doen. Zoals een beetje drinken en naar oude platen luisteren.

The Busymen's uitvoering van jaren '60 garagerock met bluesinvloeden klinkt op Distort All Levels behoorlijk vlak. Volgens mij kan een band die 10 jaar de tijd heeft gehad om 13 nummers op te nemen met iets beters komen dan dit. Leuke poging hoor, maar de volgende keer gewoon een beetje focussen en beter je best doen. Jullie weten hoe het moet. Zet die oude platen nog maar eens op.

Zaterdag 22 Maart 2008 at 9:56 pm Geen reacties

Her.Barium - Jolly Goods

"Two Grrrls Lo Fi Garage Beat Punk Trash Fuck" noemen de twee dames van Jolly Goods hun muziek. In ieder geval een benaming waarmee je op mijn meer dan gemiddelde belangstelling kunt rekenen. Tanja Pippi speelt gitaar en zingt en Angy rommelt wat op de drums en zingt er ook bij. Tanja en Angy schijnen zussen te zijn en komen uit Duitsland.

Ik heb de afgelopen weken mijn best gedaan om Her.Barium een goeie plaat te vinden, maar de eerlijk gebiedt te zeggen dat de plaat een beetje tegenvalt. Tenminste als je "Two Grrrls Lo Fi Garage Beat Punk Trash Fuck" verwacht. Ieder afzonderlijk woord komt op de plaat naar voren, maar het grote manco is dat het nooit als een geheel klinkt. De zang begint al vrij vlotje te vervelen, beetje zacht, beetje brullen, maar nooit met voldoende volume om daadwerkelijk te overtuigen. Daarnaast klinken de drums te zwak en te ongeinspireerd. Her.Barium is best een aardig plaatje geworden, maar de echte "Two Grrrls Lo Fi Garage Beat Punk Trash Fuck" komt niet goed uit de verf. Misschien dat de Jolly Goods live wel van wanten weten?

Vrijdag 21 Maart 2008 at 10:58 pm Geen reacties

No Place To Call Home - V/A

De beste manier om je net opgezette punklabel te introduceren is door te beginnen met een compilatieplaat. Bad Dream Records uit Tsjechië begrijpt dat maar al te goed. In ruim een uur komen meer dan dertig bands langs uit tien verschillende landen. Van brute punk tot het meer lichtere werk zoals bijvoorbeeld een ode aan de Ramones van de Poolse Damrockers met de titel Oda Do Ramones. Uiteraard inclusief de Gabba Gabba Hey. Veel bands zijn afkomstig uit de Verenigde Staten, maar ook Europa is goed vertegenwoordigd met bands uit o.a. Italië, Frankrijk, Polen, Nederland en uiteraard Tsjechië.

Bij veel punkcompilaties heeft men de neiging om niet te kritisch te kijken naar hetgene afgeleverd wordt. Een handvol goede songs aangevuld met middelmatig materiaal van wat bands van het broertje van de overbuurjongen of van dat in de keuken opgenomen demootje van vorige week. Bad Dream Records is gelukkig wat zorgvuldiger geweest met het samenstellen zodat er geen enkele zwakke broeder op de plaat staat. Op de myspacesite van het label is de cd voor zeven euro inclusief verzendkosten te bestellen, maar als zelfs dat te veel moeite is kan er ook een mailtje gestuurd worden naar planettrash apestaart hotmail punt com. De derde mailer krijgt de cd thuisgestuurd.

Dinsdag 18 Maart 2008 at 4:47 pm Geen reacties

Go Away White - Bauhaus

Ik was gewaarschuwd en mocht het ergste vrezen. Na het lezen van een paar recensies waarin de nieuwe Bauhausplaat zo ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt verwachtte ik een gedrocht, een plaat die na twee keer luisteren nooit meer uit de kast zou worden gehaald. Een legendarische band die na 25 jaar zo nodig een plaat moet uitbrengen, dat is gedoemd te mislukken. Niet dus. Go Away White is namelijk helemaal geen weerzinwekkend slechte plaat geworden. Die slechte recensies zijn onterecht.

Natuurlijk is Go Away White geen In The Flatfield geworden. Die plaat behoort tot de tien of twintig (het wisselt nogal eens) beste platen die ik ooit gehoord heb, maar past wel in het rijtje van de drie platen van Bauhaus die na In The Flatfield kwamen. Platen met een paar goede nummers die worden afgewisseld met wat minder inspirerend materiaal. Als Bauhausfan kan je deze plaat met een gerust hart aanschaffen. Een nieuwe, zoveelste reunietour hoeft overigens niet verwacht te worden van Bauhaus. Nog voordat Go Away White verscheen waren de gemoederen weer eens zo hoog opgelopen dat de Bauhausleden niet meer met elkaar in een ruimte willen doorbrengen.

Zondag 16 Maart 2008 at 9:02 pm Geen reacties

The Dark Place - The Dangermen

The Dark Place kwam in Australië twee jaar geleden officieel uit en nu zijn wij Europeanen pas aan de beurt. Niet eerlijk! The Dangermen heeft namelijk een geweldige, smerige rockplaat gemaakt en daar hebben we gewoon twee jaar op moeten wachten. De band werd in 2001 opgericht in Brisbane en heeft sindsdien een twee lp's en een paar singles opgenomen. Het geluid bevindt zich ergens tussen The Stooges en Turbonegro. Tussen die twee bands is genoeg ranzigheid te vinden en het lijkt of The Dangermen er genoegen is schept zich in zijn eigen faeces rond te wentelen.

Alles aan deze plaat stinkt en is door en door verdorven. De band kent geen pretenties, maar is simpelweg smerig. De zanger klinkt alsof de eigenaar van de lokale sexshop je uitnodigt om ook eens een kijkje in de kelder te nemen voor het meer heftige werk. Een vette knipoog. Liefhebbers onder elkaar. The Dark Place kent een geniepige opbouw en leidt uiteindelijk tot het hoogtepunt in de afsluitende track Dealer Of Love, waar de zanger alle zorgvuldig opgebouwde ranzigheid er in vier en een halve minuut uitgooit. Rauw, smerig, ranzig, pervers en fokking geniaal!

Donderdag 13 Maart 2008 at 8:04 pm Geen reacties

Time To Unite Volume 1 - V/A

Bij sommige zaken ben ik nogal zwart/wit ingesteld. Neem nou reggae. Bob Marley heeft de reggaeboodschap wereldwijd verspreid en doet dan ruim 25 jaar na zijn dood nog steeds. Sinds zijn dood zijn er echter verdacht weinig geniale reggaeplaten meer gemaakt. Nou ja, Lee Scratch Perry heeft sinds die tijd in al zijn gekte natuurlijk een paar momenten van genialiteit vast weten te leggen, maar echt boeien doet de reggae van na 11 mei 1981 mij nauwelijks. De mooiste reggaeplaten zijn afkomstig uit de jaren '70. Punt uit.

Dus wat te doen met een verzamelaar met 21 tracks van diverse Nederlandse reggaebands? Zonder vooroordelen naar luisteren natuurlijk.Time To Unite Volume 1 laat zich kenmerken door een grote diversiteit. Met de Nederlandstalige reggae op de plaat heb ik nog de meeste moeite. Het hoge Doe Maar-gehalte breekt de meeste nummers op. Naast deze nummers staan er echter ook veel dub op Time To Unite. Dat is de sterke kant van deze verzamelaar. De dubversie van Karmakonga's Stranger en het dubwerk van de punkers van New Reality horen samen met de rootsreggae van Strawl & Out Of Many tot de hoogtepunten van het album. De plaat is te verkrijgen op de site van Teenangel Radical Recordings. Aanrader voor iedere Nederlandse reggaeliefhebber.

Dinsdag 11 Maart 2008 at 8:41 pm Geen reacties

Soul Fever - Marie Queenie Lyons

 De laatste tijd ben ik me aan het verdiepen in de soul. De hoeveelheid soulplaten was tot dit jaar op de vingers van een hand te tellen. Met alleen een twintig jaar oude verzamel lp van Sam Cooke kom je er niet. Al is zo'n plaat natuurlijk wel een aardig begin. Ook de een paar jaar geleden aangeschafte verzamelaar van Otis Reddig kreeg geen direct vervolg. Wat deed de alarmbellen afgaan? In mijn geval was dat de vorig jaar op negen cd's verschenen verzameling Stax singles. De peperdure verzamelbox heb ik wijselijk overgeslagen, maar nu de cd's ook los voor een prikkie worden aangeboden kon ik de verleiding uiteraard niet weerstaan. Al de door het legendarische Staxlabel verschenen singles tot en met 1968 op cd. Ruim 10 uur soulmuziek doet alleen maar naar meer smaken.

Er valt natuurlijk nog veel te ontdekken. Wat te denken van de in 1970 verschenen plaat van Marie Queenie Lyons? Haar Soul Fever verdronk in grote hoeveelheid soul- en funkplaten die die tijd verschenen. Haar carriere kreeg daarom geen vervolg. Nu is deze plaat voor het eerst opnieuw uitgebracht, op cd en op vinyl. Lyons heeft een lichthese, rauwe stem. Een stem die gelijktijdig geil, kwaad en getormenteerd klinkt. Een gouden combinatie met een megastrakke band die met gemak rauwe soul en funk speelt. De beste plaat van 2008 komt vooralsnog uit 1970.

Maandag 10 Maart 2008 at 10:25 am Geen reacties

Dig, Lazarus, Dig!!! - Nick Cave and The Bad Seeds

Na het verschijnen van Nocturama zijn er enige barstjes gekomen in mijn vertrouwen in Nick Cave. Tot Nocturama keek ik altijd uit naar nieuw werk van Cave, maar sinds hij zo'n zwakke plaat heeft gemaakt begin ik me bij de aankondiging van een op stapel staande nieuwe plaat een beetje zorgen te maken. De plaat zou toch niet gaan tegenvallen? Zo zwak als Nocturama heeft Cave ze gelukkig niet meer gemaakt. Als die plaat het dieptepunt van Cave's carriere blijkt te zijn dan heb ik daar vrede mee.

Na de aankondiging van de release van Dig, Lazarus, Dig!!! keek ik niet ongeduldig uit naar de releasedatum. De gelijknamige single klonk hoopvol en behoort met Lie Down Here (& Be My Girl) en We Call Upon The Author tot de betere nummers in het oeuvre van Nick Cave. Daarnaast staan op Dig, Lazarus, Dig!!! een paar zwakkere nummers, maar vooral veel nummers die men gezien het werk van de afgelopen paar jaar had kunnen verwachten van de man. Hij lijkt de laatste jaren wat minder kritisch te kijken naar zijn eigen werk, waardoor zijn platen minder consistent zijn. Geen goed teken, maar een slechte plaat heeft deze benadering nog steeds niet opgeleverd.

Donderdag 06 Maart 2008 at 09:34 am Geen reacties

We Have You Surrounded - The Dirtbombs

Dat Mick Collins na het uiteen gaan van The Gories langzaam maar zeker het garagerockjuk van zich af begon te werpen werd bij iedere nieuwe plaat van The Dirtbombs duidelijker. Dat hij anno 2008 een protestzanger is geworden lag wat minder voor de hand. Toch is dat wat je op We Have You Surrounded krijgt voorgeschoteld. Een album helemaal volgespeeld met nummers over de huidige stand van zaken op de aardkloot. Daar mag direct bij gezegd worden dat het geen neerslachtige plaat is geworden. Daarvoor heeft The Dirtbombs veel te veel energie dat er nou eenmaal uit moet.

Op We Have You Surrounded staan covers van Dead Moon (Fire In The Western World) en van Sparks (Sherlock Holmes) en wordt afgesloten door Race To The Bottom, een noisetrack van ruim 8 minuten en het in het Frans gezongen La Fin Du Monde, dat de eerste paar seconden klinkt als een TV On The Radio-nummer. We Have You Surrounded is niet de laatste plaat die je draait als de wereld vergaat, maar Mick Collins en consorten blijven boeien.

Woensdag 05 Maart 2008 at 09:43 am Geen reacties

Split cd - TenHornedBeast/Marzuraan

In 2002 begonnen Pete Burn (bekend van Orrin DeForest) en Lee Stokoe (bekend van Culver) gezamenlijk een project. Dit project noemden ze Marzuraan. De bedoeling was om met twee basgitaren en zo veel mogelijk distortion muziek te gaan maken. Al gauw groeide het project van het duo uit tot een band en werden links en rechts mensen gevonden die mee wilden doen. Op de split cd met TenHornedBeast staat het ruim dertien minuten durende nummer Into Countless Battles dat klinkt als een kruising tussen een nummer van het laatste album van Earth en de geniale logheid van de Swans.

Marzuraan mag dan wel ruim dertien minuten nodig hebben, hun collega's van TenHornedBeast hebben maar liefst achtentwintig minuten nodig voor hun bijdrage op de cd getiteld The Law Of The Needle. TenHornedBeast zit in de dark-ambienthoek. Een hoekje waar ik niet graag kom. Het weet mij zelden te boeien vanwege het gevaar ergens halverwege in slaap gevallen te zijn. Zo ook The Law Of The Needle. Gaap. Slaap. Dan liever Into Countless Battles in de herhaling. Marzuraan wint het op deze split met gemak van TenHornedBeast.

Maandag 03 Maart 2008 at 09:44 am Geen reacties

Boogie The House Down Juke Joint Style - Juke Joint Pimps

Hoe deze twee blanke, Duitse (!) mannen het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar het lukt ze om te klinken alsof ze zwart zijn en hun opnames minstens een halve eeuw geleden gemaakt hebben. Ok, als je heel goed luistert hoor je natuurlijk een Duits accent, maar het accent is minimaal en stoort geen moment. The Juke Joint Pimps bestaan uit T-Man en Mighty Mike (echte Duitse namen natuurlijk) en is afkomstig uit Keulen. Beiden speelden in bluesbandjes genaamd The Silvertones en Little Roger & The Houserockers die ongetwijfeld wereldberoemd in Keulen en omstreken waren.

Een jaar of vier geleden begonnen T-Man en Mighty Mike samen te spelen en zonder dat ze er zelf erg in hadden ontstond ineens The Juke Joint Pimps. Lekker rauw, minimaal, lo-fi en wild. Uit mijn, overigens zeer karige, collectie bluesplaten pikte ik laatst een verzamelaar van Elmore James. Diens Dust My Broom wordt gecoverd door de Pimps en de bluesstijl van het duo ligt in het verlengde van Elmore James. Best opmerkelijk om naar twee Duitsers te luisteren die klinken als een bluesgrootheid die al 45 jaar dood is. Boogie The House Down Juke Joint Style staat er vol mee.

Zondag 02 Maart 2008 at 9:11 pm Geen reacties

Testimony - Antillectual

Testimony is de tweede plaat van het Nijmeegse Antillectual. Nou weet ik niet wat het trio naast het spelen in een punkband allemaal in Nijmegen doet, maar het zou mij niets verbazen als er in ieder geval een wiskundestudent in de band zit. Antillectual is zoals gezegd een punkband, maar niet eentje van de one two three four en rammen maar. Nee, Antillectual probeert zoveel mogelijk ideeën in een nummer de stoppen. Ingewikkelde riffjes, onverwachte tempowisselingen en melodieuze samenzang. Het doet soms denken aan een wiskundige aanpak.

Grote voordeel van deze aanpak is dat je als luisteraar de gehele plaat scherp blijft, geen enkel nummer klinkt als de vorige. Hoeveel punkbands zijn er die dat kunnen zeggen? Nadeel is echter dat sommige nummers te gekunsteld overkomen waardoor een prul als I Hate Myself When I Shave Myself op de plaat terecht is gekomen. Naast een wel erg flauwe titel is dit een erg saai en ordinair popnummer. De grote dissonant op de plaat. Aan het eind van de rit is Testimony echter een punkplaat van Nederlandsche bodem die zich met gemak in positieve zin onderscheidt van het gros der punkplaten.

Zaterdag 01 Maart 2008 at 09:46 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed