Living In The Partyzone - PUFF

Het is waar. De gitaar heerst op Planet Trash en de synthesizer mag af en toe meedoen, maar dan vooral in een ondersteunende rol. Een uitzondering is echter snel gemaakt. Als het gaat om de Germaanse band PUFF bijvoorbeeld. Afkomstig uit Berlijn en hevig beïnvloed door Devo. Van gründlichkeit is geen sprake. Deze Duitsers omhelzen de chaos, zingen in zowel het Engels als in hun moerstaal en klinken vooral erg bevrijd. Geen grenzen, geen regels. Dat heeft zeker z'n charme, maar de luisteraar constant op het verkeerde been zetten heeft ook z'n nadelen. En die nadelen overheersen aan het eind van de rit. Het luisteren naar Living In The Partyzone is een vrij vermoeiende exercitie, het jeukt links en rechts en het elektronische gefriebel gaat al vlot lichtelijk irriteren. De monotone zang werkt ook niet in het voordeel van PUFF. Halverwege verlang ik naar een heftige dosis gitaarfuzz om al die verschillende geluiden te bedekken en naar een zanger die klinkt alsof hij echt zin had om zijn muil die dag open te trekken. Een ware electropunk zal ik nooit worden. PUFF mag in die electropunkwereld redelijk hoog aangeschreven staan, hier op Planet Trash wordt geconcludeerd dat het geen groot feest is om naar Living In The Partyzone te luisteren.

 

Oor: Die Zukunft Ist Gekommen - PUFF

Zondag 28 Augustus 2016 at 12:57 pm Geen reacties

Give A Glimpse Of What Yer Not - Dinosaur Jr

De vorige plaat van Dinosaur Jr draai ik nooit meer. Van die plaat, I Bet On Sky uit 2012, staat me niets meer bij. Het is daarom de vraag of het nog te moeite waard is om Dinosaur Jr platen aan te blijven schaffen of de band te beschouwen als een band die ooit geweldig was en vervolgens nog jarenlang op de roem teert om de hypotheek te kunnen betalen. Niets van dat alles! Give a Glimpse of What Yer Not is wellicht de mooiste plaat sinds de band weer werd heropgericht en platen ging maken in het vorige decennium. Dinosaur Jr doet geen nieuwe of gekke dingen. Heel achteloos tovert J Mascis weer de ene na de andere prachtriff uit zijn gitaar. Hij zingzeurt en lijkt zich met de jaren steeds melancholischer te voelen. Dat gevoel weet het trio treffend vast te leggen op Give a Glimpse of What Yer Not. Zelf de twee liedjes van bassist en pispaaltje Lou Barlow vallen niet erg uit de toon. Sterker nog, hij mag traditioneel twee liedjes bijdragen aan iedere plaat en deze twee zijn zijn beste sinds de reünie van ruim 10 jaar geleden. De drie Dinosaurleden mogen qua leeftijd de houdbaarheidsdatum reeds lang hebben overschreden, als muzikanten kunnen ze nog een tijdje mee.

 

Oog & oor: Goin' Down - Dinosaur Jr

Maandag 22 Augustus 2016 at 11:56 pm Geen reacties

GØGGS - GØGGS

Zelf ben ik niet verder gekomen dan twee bands. De eerste was een oneman-punkband die nooit uit mijn kamer is gekomen: Anne Frank & The Gaskamers (vergeef me, ik was 15). Bij band nummer twee deed ik na lang aandringen van de gitarist auditie, waarbij ik mezelf na het eerste lied heb afgewezen. Bij Ty Segall gaat het er iets anders aan toe. Vermoedelijk heeft dat iets met talent enzo te maken. Hoe dan ook, ik heb de tel bijgehouden en dit is de 250ste band waar Ty in speelt. GØGGS heet het geheel en bestaat naast Ty Segall uit Chris Shaw en Charles Moothart die ook te vinden zijn in bands als Ex-Cult en Fuzz. Is dit de zoveelste (250ste dus) band waar Ty Segall zijn trucje doet en waar we verder gewoon met plezier naar kunnen luisteren, maar verder onze schouders over kunnen ophalen? Gelukkig niet. Segall en zijn maten (ook Mikal Cronin en Corey Hanson van Wand verlenen hun medewerking) zijn veel bezig geweest met hardrock en proto-metal, maar verlaten die basis op deze plaat al rap. Ze stijgen op en drukken flink wat punk en plompe garagerock naar voren. Het is vermoedelijk aan de hardcorepunkachtergrond van Chris Shaw te danken, dat deze plaat de meest aggressieve is waar Ty Segall aan meegewerkt heeft. Als GØGGS speelt probeert Shaw direct de bocht uit te vliegen, Segall doet zijn best om nog enige balans te vinden en Moothart lijkt tegen wil en dank de buffer daar tussen te zijn. Het trio doet verder geen moeite om het gemakkelijk te maken voor de luisteraar. De synths die gebruikt worden om een glazuurlaagje aan te brengen zitten vol scheuren en barsten. GØGGS levert in 25 minuten tien voltreffers, die ik al een week meerdere keren per dag met veel plezier incasseer.

 

Oor: Needle Trade Off - GØGGS

Vrijdag 19 Augustus 2016 at 8:27 pm Geen reacties

Joost Dijkema + Jason Isbell @ De Oosterpoort

De meeste mensen zijn gekomen voor Jason Isbell. Voormalig lid van Drive-By Truckers. Ik pik een paar liedjes mee. Liedjes met invloeden uit rock 'n roll, country en soul. Neil Young lijkt niet ver weg. Ik ben echter gekomen om te zien hoe de lokale muzikant het er vanaf brengt. Joost Dijkema is de naam. In Groningen ondertussen bijna wereldberoemd dankzij zijn gitaarspel, doorleefde stem en bands als Loud Squirt, Reverse Cowgirls en Recipees. Het lijkt slechts een kwestie van tijd dat de rest van Nederland kennis maakt. Binnenkort verschijnt zijn eerste soloplaat en zeker met een optreden zoals gisteravond in De Oosterpoort ligt eeuwige roem voor het grijpen. Hij zit rustig op het podium, gitaar is zijn hand en laat zijn vingers over de snaren glijden. Voor de laatste drie nummers krijgt hij gezelschap van een violiste, die de liedjes naar een nog hoger niveau weet te tillen. Het aanwezige publiek in De Oosterpoort is onder de indruk. De rest zal snel volgen.

Woensdag 17 Augustus 2016 at 5:10 pm Geen reacties

Sick Thoughts + Die Rötzz @ De Gym

Ze hebben zich goed verborgen gehouden de afgelopen jaren. Het valt ook niet uit te sluiten dat ze een deel van die tijd vast hebben gezeten in een Correctional Institution in de nabijheid van New Orleans. In die stad plegen zij normaliter hun misdaden, maar kennelijk hebben de drie mannen waar Die Rötzz uit bestaat via Mexico een uitweg gevonden. Op een zondagavond staat Die Rötzz in ieder geval in De Gym te Groningen. Er is wat gezeik over een gitaar die niet goed staat afgesteld, maar zodra dat leed is verholpen stoot Die Rötzz een lompe punkbrei uit. De gitarist en drummer wisselen elkaar op zang af. De punkbrei  bevalt van beide kanten goed. Zowel publiek als band vinden het best als dit nog even doorgaat. Als de man die achter Sick Thoughts zit tegen het eind van het optreden gaat drummen wordt het geheel minder lomp en een stuk feller. Niet veel later blijkt dat, in tegenstelling tot eerder dit jaar in De Gym,  Drew Owen van Sick Thoughts niet verder gaat met drummen. Hij neemt de microfoon ter hand en maakt als behalve een tevreden en stabiele indruk. Een flesje bier wordt uit de hand gerukt van degene die het waagt te dicht in de buurt van de zanger te komen en zodra het flesje leeg is kwakt hij het, zonder aanspraak te maken op het statiegeld, tegen zijn voorhoofd. Er sijpelt voorzichtig wat rode vloeistof over zijn gezicht. Die Rötzz fungeert als backing band, waardoor en een totaal ander beeld onstaat van Sick Thoughts vergeleken met het Sick Thoughts van eerder dit jaar. Drew heeft zijn nihilistische jasje aangetrokken of simpelweg de verkeerde drugs gebruikt, waardoor het een stuk moeilijker is om te beseffen dat hier een onbegrepen genie aan het werk is. Na ieder liedje wordt hij labieler en op een gegeven moment loopt hij de zaal uit. De jongens van Die Rötzz kijken elkaar nog even verbaast aan. Kennelijk is het afgelopen. Oh.

Maandag 15 Augustus 2016 at 8:40 pm Twee reacties

Call By Night - Wymond Miles

Ik liep al een tijdje bij de lokale platenboer te zeuren om de nieuwe plaat van Wymond Miles. De gitarist en wandelende depressie van The Fresh & Onlys heeft al twee soloplaten op zijn naam staan, waar vooral de eerste, Under The Pale Moon, mij buitengewoon weet te bekoren. De platenboer wist de derde soloplaat niet voor mijn vakantie te leveren, waardoor Call By Night van Wymond Miles de eer te beurt valt om de eerste plaat te zijn met een stukje op Planet Trash, die slechts beluisterd is op Spotify. Mijlpaal of dieptepunt, het blijft voorlopig het enige opmerkelijke gegeven als het om Call By Night gaat. Wymond Miles weet altijd wel de nodige pathos te gebruiken, maar slaat daarin nu een beetje door. Een hele plaat triest en treurig zijn, terwijl buiten de zon schijnt en het leven voor een moment zorgeloos lijkt te zijn. Het maakt het er voor mij niet makkelijker op om Call By Night op de juiste waarde te schatten. Gelukkig heeft hij in vergelijking met de tweede soloplaat zichzelf de tijd gegeven om alle songs uit te werken. Wellicht doe ik er verstandig aan deze plaat bij de platenboer op te halen en pas weer te beluisteren als de bladeren van de bomen vallen en de eerste herfstbui in zicht is. Call By Night krijgt later dit jaar een herkansing.

 

Oor: Summer Rains - Wymond Miles

Zaterdag 13 Augustus 2016 at 3:05 pm Geen reacties

Mudhoney + Cosmic Psychos @ Vera

Een fikse rij voor Vera. Twee bands die voor een uitverkochte zaal spelen. Het is nostalgie troef, want beide bands kenden hun hoogtepunten ruim 25 jaar geleden. Dankzij de rij mis ik een deel van Cosmic Psychos, maar van een echt gemis is geen sprake. De Aussies bulldozeren ieder nummer geheel volgens verwachting door en gaan er voor de zekerheid met de tractor nog een keer overheen. Voor fijnzinnigheid is geen enkele ruimte. Wanneer de zanger "I wanna be like David Lee Roth/ I want 40 girls to suck me off", zingt, klinkt dat meer gemeend dan voorheen. Hoewel veel mensen uit mijn directe omgeving Mudhoney hoog hebben zitten, heeft de band mij nooit daadwerkelijk weten te raken. Ook deze avond niet. Nummers worden uitgerekt, de gitarist wil de show stelen en de zanger heeft nog steeds een dertien in een dozijn stem. Op de momenten dat Mudhoney teruggrijpt naar haar eigen wortels, gebeurt er tenminste iets. Covers van Circle Jerks en The Dicks bevestigen dat puntige liedjes veel beter tot hun recht komen dan het uitrekken van eigen materiaal. Een prima coverband dus. Zowel Cosmic Psychos als Mudhoney zijn geen bands om nogmaals voor in de rij te gaan staan.

Maandag 18 Juli 2016 at 8:14 pm Eén reactie

Bout de Doigts - The Brian Jonestown Massacre

Die Anton Newcombe is nog lang niet klaar met ons. Met zijn The Brian Jonestown Massacre maakt hij de laatste jaren weer prima platen en de plaat die hij vorig jaar met Tess Parks opnam mag er ook zijn, gezien de vierde plek in de jaarlijst van Planet Trash. Tess Parks doet ook mee op deze 10" van The Brian Jonestown Massacre. Zij neemt de zwoele zang voor haar rekening op Fingertips. Op titelnummer Bout de Doigts is het Friedrike Bienert die voor het vocale gedeelte zorgt. Feitelijk is het één lang liedje met veel oosterse invloeden, dat in tweeën is geknipt. De band zelf weet pak 'm beet 25 jaar The Brian Jonestown Massacre samen te vatten op een 10". De stem van Tess Parks raakt me iedere keer weer, waardoor Fingertips in één rake klap niet alleen tot één van mijn favoriete liedjes van Anton Newcombe en consorten behoort, maar ook tot mijn favoriete liedje van 2016.

Oor: Fingertips - The Brian Jonestown Massacre

Zaterdag 16 Juli 2016 at 12:22 am Geen reacties

Sjock Festival 2016

In 1999 was het voor het laatst voorgekomen dat iemand mij wist over te halen een Vlaamse festivalweide te betreden als betalende bezoeker. Na 17 jaar heb ik mijn rentree gemaakt. Het Sjock Festival in het slaperige Gierle krijgt alle eer voor mijn onwaarschijnlijke verschijning. Zelf vat het festival alles samen onder het motto: "Your Rock 'n Roll Highlight of the Year". En rock 'n roll zal er zijn. Allereerst de outlawcountry van Sturgill Simpson. Simpson's vermeende misdaden doen nogal verjaard aan, al geven de drie blazers er nog wel een vette soultint aan. Beter is het als Smokestack Lightnin' and Friends optreedt. Doorleefde Rhythm 'n Blues, Country en Rock 'n Roll. Het is moeilijk niet stil te staan, al helpen de vele Maespilsen ook mee. Toch blijft het knagen. De gitarist op het podium komt me zeer bekend voor, maar ik kan hem niet plaatsen. Ik schaal hem in als een muzikant uit Memphis en ben hem eerder tegengekomen. De rest van het festival laat me de vraag in welke band hij speelt me niet los. Het verlossende antwoord is nog steeds niet gevonden. Tijdens het Sjock Festival zie ik vooral veel bands niet. Wel gezien: Peter Pan Speedrock. Kennelijk zijn de Eindhovenaren nog steeds bezig met hun 100-jaar durende afscheidstournee. Het helpt in ieder geval de kater van de vorige nacht te verdrijven. The Drugstore Cowboys. Weinig spannende country en rock 'n roll. De film waar de band naar vernoemd is, is aanzienlijk interessanter.

 

Gelukkig is daarna Kid Congo aan de beurt. Hij heeft zijn Pink Monkey Birds meegenomen. Getooid met een bontmuts (de temperatuur kruipt tegen de dertig graden aan) zet hij met zijn band een heerlijke set neer. Kid Congo voldoet aan de verwachtingen die een voormalig gitarist van ondermeer The Cramps, The Gun Club en The Bad Seeds nou eenmaal met zich meebrengt. Aan het eind van de set schopt hij zijn witte schoenen het publiek in. Hij krijgt ze keurig terug. The Nomads. Deze Zweedse band bestaat nog steeds en hoewel de brille er ondertussen af is, maakt The Nomads een solide indruk. De band speelt vooral liedjes uit haar beginperiode. Uit de periode toen ik de band nog volgde. Alras verdwenen ze van mijn radar. Leuk om ze jaren later hier nog een keer tegen te komen. Een prima opmaat voor het hoogtepunt van het festival: Radio Birdman. De Australiërs leven nog steeds. Al ziet de zanger er ondertussen uit alsof hij rechtstreeks uit The Walking Dead komt. Radio Birdman strooit ziedend, grote hoeveelheden punk en garagerock uit over de festivalweide. Covers van The Stooges en Magazine komen voorbij. Hoewel de band haar hoogtepunt in de jaren '70 kende en als een van de voornaamste founding fathers van de Australische punk mag worden beschouwd, lijkt het aan intensiteit niets ingeboet te hebben. Mij rest niets anders dan na zo'n optreden grote hoeveelheden Maes en Jupiler tot mij te nemen. De gedachte dat ik ook volgend jaar rond deze tijd in België doorbreng komt me niet eens zo heel erg vreemd voor.

Maandag 11 Juli 2016 at 9:50 pm Twee reacties

Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Een goede bandnaam is het halve werk en als je je band dan The Gotobeds noemt, ontstijg je het schoolbandniveau niet. Neem daarnaast een titel die verwijst naar de beste plaat die Red Hot Chili Peppers heeft gemaakt en je manoeuvreert jezelf wel heel makkelijk in de underdogpositie. Vanuit die positie weet The Gotobeds heel aangenaam te verrassen. Het prettige aan de muziek van The Gotobeds is dat het niet onder één noemer valt te scharen. Het kwartet uit Pittsburg mietert punk en indierock bij elkaar en geeft, terwijl het stoplicht duidelijk op rood staat, op het kruispunt van de postpunk vol gas. De band gaat aan de haal met met vrolijke melodieën en meezingrefreinen zonder iets van venijn in te leveren. Bij sommige liedjes had eerder een punt mogen worden gezet, storen doet het echter niet.  Wat wil je met oneliners als "if you insist on hanging on the cross, i'll be at the bar". Het maakt het op z'n minst lastig om Blood // Sugar // Secs // Traffic niet een hele leuke plaat te vinden. Ieder potentieel minpuntje wordt steeds ruimschoots gecompenseerd door de nodige chaotische kwinkslagen. Daarnaast heeft de band connecties met Protomartyr, wiens zanger ook nog even meedoet op deze plaat. Vanuit die underdogpositie en met een vroege achterstand aan het begin van de wedstrijd maakt The Gotobeds een geweldige comeback.

 

Oor: Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Woensdag 06 Juli 2016 at 11:50 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed