SPIRITBOX @ Breda Barst

Nick Cave ontkent het in alle toonaarden, maar hij moet een keer in de omgeving van Breda een zaadje geplant hebben. Dat zaadje groeide in de loop der jaren geleidelijk uit tot een band. Dit jaar heeft die band een onverwachte groeispurt ondergaan  en is uitgegroeid tot een vijfkoppig monster genaamd SPIRITBOX. Zodra het kwintet ingetogen mannen een podium betreedt is het in staat om de innerlijke demonen te laten ontsnappen.  Gitaarexplosies worden afgewissseld met stemmige stukken. In de verte zijn wat voorzichtige zonnestralen waarneembaar. SPIRITBOX wenst geen duidelijkheid te verschaffen of het hier een zonsopgang of zonsondergang betreft, maar heeft de doos van Pandora geopend.

Zondag 16 September 2018 at 10:49 pm Geen reacties

The Nude Party - The Nude Party

Nu de zomer wel zo'n beetje voorbij is kan de balans worden opgemaakt. De zomerplaat van een jaar is meestal een plaat die ik aan het begin van de zomer nog niet ken, maar gaandeweg het seizoen steeds vaker draai. Vorig jaar viel die eer te beurt aan de plaat van David Nance, dit jaar is de eer voor The Nude Party. Dit sextet space cadets komt uit North Carolina en heeft een ziekelijke voorkeur voor old skool rockplaten. De toon wordt direct gezet door openingsnummer Water On Mars. Een gammel orgel is afgestoft en in de hoek van de studio neergezet. Twee gitaristen hebben hun gitaren dusdanig afgestemd dat het lijkt alsof Keith Richards en Mick Taylor weer in dezelfde band spelen. De zanger zingt laidback "My mind’s a spigot and I’m starting to dig it". Ik onderschrijf dat. Hoewel het retrogehalte angstvallig hoog is, meestal voor mij genoeg reden om direct af te haken, is dat bij deze plaat van The Nude Party geen bezwaar. Deze band klinkt zo natuurlijk dat het idee dat er gekopieerd wordt geen moment ruimte krijgt. Daar zijn de liedjes simpelweg te goed voor. Van de elf nummers hadden er vijf of zes in een betere wereld zonder moeite een hitsingle kunnen zijn. Deze debuut lp van The Nude Party is overigens niet seizoensgebonden, maar tijdloos is alle facetten. "I don't need your love, I just need my records", zingt Patton Magee en dat geldt zeker voor deze plaat.

 

Oog & oor: Records - The Nude Party

Dinsdag 11 September 2018 at 8:40 pm Geen reacties

Oh Sees @ Vera

Het moest er natuurlijk een keertje van komen, maar in Groningen werden we wel heel lang op de proef gesteld. Oh Sees in Vera. Gisteravond was het eindelijk zo ver. Wellicht dat het optreden in een uitverkochte zaal niet aan ieders verwachtingen voldeed. Het duurde even voordat de band met twee drummers midden op het podium mij volledig te pakken had, maar toen het zo ver was werd ik niet meer losgelaten en zat ik middenin een aangename psychedelische Oh Sees roes. De neiging om een flinke joint op te steken kon ik nauwelijks onderdrukken, maar dankzij het rookverbod voldeden de grote plastic glazen vol met bier. Zanger/gitarist John Dwyer houdt duidelijk niet van korte liedjes, waardoor de band soms verviel in net iets te veel herhaling. De ervaren Verabezoekers weten na afloop het gesprek altijd wel in de richting van de befaamde Verapoll te brengen. Voor een enkeling stond het na het optreden van Oh Sees nog steeds vast dat de naam van de band op de muur tussen de andere pollwinnaars gaat komen. De meesten zetten er echter hun vraagtekens bij een verwijzen naar het aanstaande optreden van Idles als potentiële pollwinnaar. We wachten af en ondertussen zet ik mijn favoriete Oh Sees-plaat op: The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In.

Zondag 09 September 2018 at 7:42 pm Geen reacties

Smote Reverser - Oh Sees

Gezien de schijnbaar onuitputtelijke stroom van platen die Thee Oh Sees, tegenwoordig Oh Sees, uitbrengt zie ik mij genoodzaakt om wat platen over te slaan. Het aangekondigde optreden in Vera is echter een goede reden om de laatste release in huis te halen. Eindelijk speelt de band in Vera. Het blijft raadselachtig waarom dit zo lang heeft moeten duren. Hoe dan ook, die nieuwe plaat heeft de titel Smote Reverser meegekregen. De band van John Dwyer verkent op geheel eigen wijze de kern van de psychedelica en maakt de nodige omzwervingen in dampende potjes krautrock. Bij meerdere nummers doen zowel de sfeer als het geluid denken aan de muziek die Can maakte tijdens de eerste helft van de jaren '70. Zoals zo vaak worden een nummer later alle zekerheden over boord gegooid en verliest de band zichzelf in een stevige portie spacerock. Al blijft het ontegenzeggenlijk Thee Oh Sees in alle soorten en maten. De platen van Thee Oh Sees neem ik tegenwoordig met mate tot me, maar zaterdag is het dan zo ver. (Thee) Oh Sees in Vera. Ik ben daar al jaren klaar voor.

 

Oor: C - Oh Sees

Woensdag 05 September 2018 at 7:17 pm Geen reacties

Protomartyr @ Vera

De vorige twee concerten van Protomartyr in Vera waren overdonderend mooi. Beide keren ging het merkwaardige kwartet overweldigend van start om het een optreden lang vast te houden. Merkwaardig, omdat de vier mannen uitstralen dat ze tegen wil en dank samen op een podium staan en totaal niet bij elkaar passen. De drummer ziet eruit als een nerd, de bassist lijkt afkomstig uit een vikingmetalband, de gitarist was het liefst op de zolderkamer bij zijn moeder gebleven en de zanger heeft net als vorig jaar net op tijd alle belastingpapieren voor de bandleden in kunnen vullen. Deze keer gaat de Postpunkmachine van Protomartyr wat haperend van start, maar al snel lijkt dat vergeten. Zodra Protomartyr op stoom is gekomen is er geen houden meer aan en word ik vrijwillig meegezogen in een wereld voor gelukzalige zwartgalligheid. Als ik een top 10 samen moet stellen van bands die bepalend zijn voor de soundtrack van het huidige  decennium dan schrijf ik Protomartyr als eerste naam op.

Dinsdag 04 September 2018 at 5:30 pm Geen reacties

Don't Dig These Modern Tymes - The Kryng

Vorig jaar bracht The Kryng al een verrassend sterke plaat uit. Eentje waar ik bijna enthousiast van werd. Dat enthousiasme wordt met de tweede lp getiteld Don't Dig These Modern Tymes nog iets verder aangewakkerd. Er blijkt namelijk nog veel meer in het Drentse vat te zitten. Don't Dig These Modern Tymes is op vrijwel alle fronten net iets leuker dan de eerste plaat. De band nestelt zich nog steviger in de jaren '60 en kleurt het geheel met weinig subtiele bewegingen nog verder in. Van stevige garagebeat wordt met groot gemak overgeschakeld naar broeiende psychedelica. Daarnaast vergeet het trio niet om ruimte te geven aan de gevoelige kanten van de mannelijke ziel. Aan wezenlijke veranderingen heeft dit trio verder een broertje dood. Don't Dig These Modern Tymes is de logische opvolger van Going Nowhere. Hetzelfde aantal liedjes, dezelfde platenmaatschappij, dezelfde man die het geheel heeft gemasterd. Van The Kryng mag alles bij het oude blijven.

 

Oor: Getting Rawer - The Kryng

Woensdag 29 Augustus 2018 at 9:45 pm Geen reacties

Teatime Dub Encounters - Underworld & Iggy Pop

Ik heb vrijwel niets met de muziek van Underworld. Alleen de hitsingle van een jaar of 20 geleden mag er zijn, de rest van hun techno/dance-meuk kan me gestolen worden. Gezien de rants die Iggy Pop zo nu en dan los laat als het gaat om dansmuziek was ik verbaasd dat hij zo maar even vier tracks met Underworld heeft opgenomen. Aan de andere kant heb ik Iggy tijdens een nacht flink doorhalen leren kennen als iemand die makkelijk te paaien is om eens iets geks te doen. De mannen van Underworld vertelden dat ze een studio in elkaar hadden gezet in een hotelkamer om op die manier er voor te zorgen dat Iggy eigenlijk geen nee kon zeggen toen ze hem vroegen om een paar tracks in te zingen. Iggy kennende, ik mag hem gewoon James noemen by the way, kan ik me voorstellen dat er op de hotelkamer al een paar lijntjes coke klaar lagen en dat de diensten van een prostituee naar keuze in het vooruitzicht werden gesteld. Goeie deal. De muziek op Teatime Dub Encounters doet me vrijwel niets. De anekdotische praatzang van Iggy Pop is echter hoogst vermakelijk. Iggy heeft in ieder geval een leuke middag gehad met een happy ending.

 

Oog & oor: Bells & Circles - Underworld & Iggy Pop

Zaterdag 25 Augustus 2018 at 12:47 pm Geen reacties

Gee Tee - Gee Tee

Doorgaans brengt Goodbye Boozy singles uit, maar er mogen altijd uitzonderingen worden gemaakt. Een daarvan is Gee Tee. Deze Australische band had zoveel liedjes waar de pure garageklasse van afdroop dat het simpelweg meer voor de hand lag om die allemaal op een lp te zetten. Tot voor kort was ik nog in de stellige overtuiging met Gee Tee van doen te hebben met een nihilistisch garagegezelschap. Gee Tee blijkt echter het verhikel te zijn van slechts één persoon genaamd Kel Mason. Deze Mason doet vrijwel alles zelf. De instrumenten bespelen, de hele zooi inzingen en de hoes ontwerpen. Alleen de muziek in fysieke vorm aanbieden  wordt uitbesteed. Dan ben je bij Goodbye Boozy in goede handen. Als Gee Tee weet Mason een tussenweg te vinden tussen de garagepunk van Jay Reatard en de drift om te experimenteren van Brian Eno. Een fancy studio kent Mason alleen van horen zeggen. De moderne tijd lijkt sowieso niet besteed aan Gee Tee. Alles wordt opgenomen op een 4 track cassette. Mason doet er werkelijk alles aan om de mooie liedjes te bedekken onder een dikke laag stof. Ondanks de lo-fi aanpak kan niet worden verhuld dat we te maken hebben met zeer geraffineerd muzikaal talent.

 

Oor: Livin In The Future - Gee Tee

Zondag 29 Juli 2018 at 01:56 am Geen reacties

Mary And The Breakups @ Art Carnivale

Ik kom nog eens ergens. Gisteravond bijvoorbeeld. Prominent aanwezig in het mondaine Steendam bij festival Art Carnivale. Doel: het eerste optreden bijwonen van de nieuwe Groningse garageband Mary And The Breakups. Het vrouwelijke trio gaat onbevangen van start. Het rammelt charmant. De eerste fouten worden lachend weggewuifd, maar gaandeweg het optreden spelen de dames steeds losser. Aangevoerd door de drumster die als motor van de band mag worden gezien. Daarvoor twee zangeressen. De meest boze op bas, die zo kwaad wordt dat ze spontaan haar tekst vergeet. De gitariste gooit er steeds spontaner een kekke solo tegenaan. Zichtbaar opgelucht haalt de band het einde. Mary And The Breakups: een band waar je zo lang het duurt wel verkering mee wilt hebben.

Zondag 22 Juli 2018 at 4:56 pm Geen reacties

Jacaranda Blue - Mr. Airplane Man

Gemakzuchtig als ik ben, was ik er vanuit gegaan dat Mr. Airplane Man er al jaren geleden mee was opgehouden. Niets is echter minder waar. Margaret Garrett en Tara McManus hebben simpelweg een hele tijd zonder elkaar muziek gemaakt. In die periode zijn ze beide moeder geworden en hebben met diverse andere bands gespeeld. Een paar jaar geleden begon het toch weer te kriebelen en hebben de dames elkaar weer opgezocht om samen nummers op te nemen. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een nieuwe plaat getiteld Jacaranda Blue. De aanpak is nooit veranderd. Een gitaar en een drumstel met af en toe een ander instrument als subtiele aanvulling. De blues wordt door het duo herbeleefd.  Soms wordt die blues bijna tot op het bot uitgekleed, maar vaker worden de accenten steeds iets verder verlegd. Het levert liedjes op die voor eeuwig lijken te worden opgesloten in de garage. Veel vaker wordt de vrijheid tegemoet gevlogen en landt het liedje in een zee van psychedelische countryblues. Jacaranda Blue is een bezwerend mooie plaat geworden. Een plaat die in de Verenigde Staten is uitgebracht door Sympathy For The Record Industry en in Europa door Beast Records. Om het helemaal makkelijk te maken hebben beide versies een net iets andere tracklist. Welke versie je ook mag vinden, Jacaranda Blue zal je voorlopig niet los laten.

 

Oor: I'm In Love - Mr. Airplane Man

Zaterdag 21 Juli 2018 at 4:50 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed