Gee Tee - Gee Tee

Doorgaans brengt Goodbye Boozy singles uit, maar er mogen altijd uitzonderingen worden gemaakt. Een daarvan is Gee Tee. Deze Australische band had zoveel liedjes waar de pure garageklasse van afdroop dat het simpelweg meer voor de hand lag om die allemaal op een lp te zetten. Tot voor kort was ik nog in de stellige overtuiging met Gee Tee van doen te hebben met een nihilistisch garagegezelschap. Gee Tee blijkt echter het verhikel te zijn van slechts één persoon genaamd Kel Mason. Deze Mason doet vrijwel alles zelf. De instrumenten bespelen, de hele zooi inzingen en de hoes ontwerpen. Alleen de muziek in fysieke vorm aanbieden  wordt uitbesteed. Dan ben je bij Goodbye Boozy in goede handen. Als Gee Tee weet Mason een tussenweg te vinden tussen de garagepunk van Jay Reatard en de drift om te experimenteren van Brian Eno. Een fancy studio kent Mason alleen van horen zeggen. De moderne tijd lijkt sowieso niet besteed aan Gee Tee. Alles wordt opgenomen op een 4 track cassette. Mason doet er werkelijk alles aan om de mooie liedjes te bedekken onder een dikke laag stof. Ondanks de lo-fi aanpak kan niet worden verhuld dat we te maken hebben met zeer geraffineerd muzikaal talent.

 

Oor: Livin In The Future - Gee Tee

Zondag 29 Juli 2018 at 01:56 am Geen reacties

Mary And The Breakups @ Art Carnivale

Ik kom nog eens ergens. Gisteravond bijvoorbeeld. Prominent aanwezig in het mondaine Steendam bij festival Art Carnivale. Doel: het eerste optreden bijwonen van de nieuwe Groningse garageband Mary And The Breakups. Het vrouwelijke trio gaat onbevangen van start. Het rammelt charmant. De eerste fouten worden lachend weggewuifd, maar gaandeweg het optreden spelen de dames steeds losser. Aangevoerd door de drumster die als motor van de band mag worden gezien. Daarvoor twee zangeressen. De meest boze op bas, die zo kwaad wordt dat ze spontaan haar tekst vergeet. De gitariste gooit er steeds spontaner een kekke solo tegenaan. Zichtbaar opgelucht haalt de band het einde. Mary And The Breakups: een band waar je zo lang het duurt wel verkering mee wilt hebben.

Zondag 22 Juli 2018 at 4:56 pm Geen reacties

Jacaranda Blue - Mr. Airplane Man

Gemakzuchtig als ik ben, was ik er vanuit gegaan dat Mr. Airplane Man er al jaren geleden mee was opgehouden. Niets is echter minder waar. Margaret Garrett en Tara McManus hebben simpelweg een hele tijd zonder elkaar muziek gemaakt. In die periode zijn ze beide moeder geworden en hebben met diverse andere bands gespeeld. Een paar jaar geleden begon het toch weer te kriebelen en hebben de dames elkaar weer opgezocht om samen nummers op te nemen. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een nieuwe plaat getiteld Jacaranda Blue. De aanpak is nooit veranderd. Een gitaar en een drumstel met af en toe een ander instrument als subtiele aanvulling. De blues wordt door het duo herbeleefd.  Soms wordt die blues bijna tot op het bot uitgekleed, maar vaker worden de accenten steeds iets verder verlegd. Het levert liedjes op die voor eeuwig lijken te worden opgesloten in de garage. Veel vaker wordt de vrijheid tegemoet gevlogen en landt het liedje in een zee van psychedelische countryblues. Jacaranda Blue is een bezwerend mooie plaat geworden. Een plaat die in de Verenigde Staten is uitgebracht door Sympathy For The Record Industry en in Europa door Beast Records. Om het helemaal makkelijk te maken hebben beide versies een net iets andere tracklist. Welke versie je ook mag vinden, Jacaranda Blue zal je voorlopig niet los laten.

 

Oor: I'm In Love - Mr. Airplane Man

Zaterdag 21 Juli 2018 at 4:50 pm Geen reacties

Cropduster - Adolescents

Zit ik net de messen te slijpen om een vernietigend stukje te tikken over een volstrekt overbodige plaat van een punkband die in een ver verleden er nog wel even toe deed, lees ik dat bassist Steve Soto op 27 juni is overleden. Dat stemt me somber en maakt me een stuk milder. Zo erg is het nou ook weer niet als oude punkmannen een plaat op willen nemen. Ze weten zelf van tevoren ook wel dat  zo'n plaat volstrekt irrelevant is. Maar het lucht wel op om de te lang ingehouden woede en frustratie weer te kunnen ventileren. Daarnaast is het goed excuus om weer even te gaan touren. Thuis zitten en in je vrije tijd een beetje tuinieren gaat natuurlijk heel snel vervelen. Cropduster is geen plaat om voor naar de winkel te gaan. Na een paar liedjes is het al duidelijk dat Cropduster slechts een onbelangrijke voetnoot is in de geschiedenis van punk. Probeer vooral de eerste (die blauwe) plaat van Adolescents in huis te halen. Daarop spelen vijf wereldvreemde en onbegrepen jonge punks vol teenangst zich het snot voor de ogen. Die plaat staat 37 jaar na dato nog stevig overeind. Steve Soto mag dan dood zijn, punk is dat nog steeds niet.

 

Oor: Queen Of Denial - Adolescents

Zondag 15 Juli 2018 at 12:48 am Geen reacties

Consolation EP - Protomartyr

Natuurlijk was vroeger alles beter. Dat betekent immers dat de mensheid langzaam maar zeker verder afglijdt, waardoor bepaalde muziekgenres weer beter gaan gedijen. Dat moet weer betekenen dat er steeds meer relevante postpunkbands zijn. Helaas valt dat vies tegen. Zoals er eigenlijk nauwelijks nog bands zijn die werkelijk relevant zijn. De enige uitzondering die me direct te binnen schiet in Protomartyr. Een band die het tijdsbeeld en de onderhuidse onrust vaak treffend weet te vangen in haar nummers. Kwestie van perceptie uiteraard. Na twee geweldige platen en dito optredens in Vera hebben er in ieder geval voor gezorgd dat deze mannen uit Detroit ondertussen op een voetstuk staan. Een voetstuk dat ze zelf waarschijnlijk het liefst aan gort spelen. Alsof dat allemaal al niet meer dan genoeg brengt Protomartyr anno 2018 ook nog een bescheiden hoeveelheid troost. Vier nummers kent de Consolation EP. Vrijwel direct opgenomen na de opnames van het vorig jaar verschenen Relatives In Descent. Hoogtepunt is Wheel Of Fortune waar zanger Joe Casey wordt bijgestaan door Kelley Deal. Samen zingen ze 'I decide who lives and who dies'. Krijg dat maar eens uit je hoofd. Het is een samenwerking dat een vervolg mag krijgen.

 

Oog & oor: Wheel Of Fortune - Protomartyr

Vrijdag 06 Juli 2018 at 7:50 pm Geen reacties

Lost And Found - En Attendant Ana

Er is dit jaar al een aantal Franse bands langsgekomen op Planet Trash, maar geen van de platen van die bands haalt het bij de debuutplaat van het uit Parijs afkomstige En Attendant Ana. Het vijftal heeft schijnbaar moeiteloos tien tegen de perfectie aanleunende indiepopliedjes opgenomen. Die liedjes worden niet eerst onnodig opgepoetst in een poging zo fraai mogelijk voor de dag te komen, maar komen recht uit het hart. Invloeden komen rechtstreeks uit de jaren '80. Flying Nun-bands vliegen voorbij, maar ook veel C86-bands. Dit geheel wordt waar nodig verder ingekleurd met een orgel, trompet, piano en heel veel Franse coolheid. De zangeres doet denken aan die van de Shop Assistants, de gitarist aan die van de Wedding Present. En Attendant Ana lijkt zich echter nauwelijks bewust van al die referenties en creëert een eigen werkelijkheid. Als luisteraar word je langzaam maar zeker door En Attendant Ana verleid.  Lost And Found is een plaat die iedere keer iets meer prijs geeft. Ik ben er voorlopig in ieder geval nog niet klaar mee. De plaat is verkrijgbaar via een klein Frans label genaamd Buddy Records en binnenkort ook via het iets bekendere Amerikaanse Trouble In Mind Records.

 

Oog & oor: The Violence Inside - En Attendant Ana

Zondag 24 Juni 2018 at 11:12 pm Geen reacties

Shannon In Nashville - Shannon Shaw

Wat Shannon Shaw met haar band The Clams doet kan mij nauwelijks boeien. Live is het nog wel te pruimen dankzij Shannon zelf, maar de platen van Shannon And The Clams gaan bij mij het ene oor in en het andere oor uit. Het wordt een heel ander verhaal als juffrouw Shaw haar band thuislaat, in een vliegtuig stapt met bestemming Nashville en daar met Dan Auerbach (The Black Keys) de studio induikt. Daar zit een hele rits studiomuzikanten voor haar klaar. Zeer ervaren mannen. Sommigen hebben zelfs nog met Elvis Presley opnames gemaakt. Het resultaat is een prachtige plaat vol blue-eyed soul. Auerbach is de man achter het stuur. Hij schreef de meeste liedjes en herschiep de in de jaren '60 gewortelde arrangementen. Vervolgens effent hij de weg voor de zangeres. Zij maakt de liedjes eigen en excelleert. Het levert dertien prachtige melodramatische liedjes op met de kraakheldere stem van Shannon Shaw. Ik kan er voorlopig simpelweg geen genoeg van krijgen. Shannon In Nashville is een tijdloze plaat. Eentje waar je speciaal voor naar de platenzaak gaat.

 

Oog & oor: Broke My Own - Shannon Shaw

Maandag 18 Juni 2018 at 10:37 pm Geen reacties

Deeper - Deeper

Eigenlijk wantrouw ik iedere indieband. Mijn wantrouwen is voornamelijk gestoeld op het vermoeden dat veel muzikanten het spelen in een zogenaamde indieband vooral zien als een goede carrièrekeuze en daarmee feitelijk het tegenoverstelde doen waar indie oorspronkelijk voor staat of in mijn optiek voor zou moeten staan. Maar wellicht denk ik als kind van de jaren '80 veel te zwart/wit en voert grijs al zo lang de boventoon dat het de norm is geworden. Deeper is een band uit Chicago en niet zo maar de zoveelste inwisselbare indieband. Deeper opereert ergens in het schemergebied tussen indie en post-punk. Het is slechts weinigen gegeven om in dat gebied met iets werkelijks interessants te komen. Deeper doet in de vorm van deze debuutplaat een mooie poging. De zanger klinkt als een asmatische alien, de gitaarlijntjes springen alle kanten op, terwijl met bas en drums verwoede pogingen worden ondernomen om richting te geven aan het geheel. Het levert negen spannende en compacte liedjes op, die soms iets te veel op elkaar lijken, maar desondanks blijven boeien. Dankzij Deeper is mijn wantrouwem ten opzichte van hedendaagse indiebands iets geslonken en valt de doorsnee indiemuzikant niet slechts mijn minachting ten deel.

 

Oor: Pink Showers - Deeper

Dinsdag 12 Juni 2018 at 10:34 pm Geen reacties

Something Else - The Brian Jonestown Massacre

Het vereren van mensen is mij nog nooit goed afgegaan. Voor het gemak zie ik er daarom al tijden vanaf. Mocht ik het vereren weer eens oppakken dan ik het goed mogelijk dat Anton Newcombe op de shortlist komt te staan. De eerste jaren van zijn band The Brian Jonestown Massacre heb ik de beste man in al mijn onnozelheid genegeerd, maar sinds ik de band jaren geleden omarmd heb is er geen weg meer terug. Ergens in een uithoek van Planet Trash wordt voorzichtig aan de voorbereiding begonnen om een groot standbeeld van de man te plaatsen. Halfgod Anton weet namelijk keer op keer met een prachtplaat te komen. Daar waar de meesten van zijn muzikale soortgenoten jarenlang kunnen voortploeteren en met oninteressante, vaak zelfs beschamend slechte platen komen aankakken, is het niveau van Newcombe en The Brian Jonestown Massacre altijd hoog. Het verbaast dan ook geen moment dat de meest recente plaat van zijn hand weer een aanrader is, terwijl de plaat in het gehele oeuvre genoegen zal moeten nemen met een bescheiden plek in de middenmoot. Komiek Newcombe heeft de plaat Something Else genoemd. Daar is natuurlijk niets van waar. Something Else voldoet aan de BJM-norm. Een prima plaat voor de ongelovigen om in te stappen in de wondere wereld van The Brian Jonestown Massacre en een zekerheidje voor de twijfelaars die al bekend zijn met deze band. Laat Anton maar schuiven, ik volg gedwee.

 

Oog & oor: Hold That Thought - The Brian Jonrstown Massacre

Woensdag 06 Juni 2018 at 11:04 pm Geen reacties

Skeletons - Jellephant

Gemiddeld zo'n eenmaal per jaar landt het ruimteschip van astronaut Jelle op Planet Trash. Jelle is al sinds jaar en dag van harte welkom. Iedere keer weet hij te verrassen met een mooie plaat. Een plaat die ik soms even nonchalant ter zijde schuif. Er zijn immers andere platen die aandacht verdienen en waarschijnlijk veel mooier zijn dan die van spaceboy Jelle. Zo langzamerhand gaat die vlieger niet meer op. Skeletons is het voorlopige hoogtepunt van Jellephant. Een plaat die ik zonder moeite vijf keer achter elkaar kan beluisteren zonder er genoeg van te krijgen. Skeletons is echter geen spektakelstuk geworden, maar bestaat uit negen liedjes die perfect bij elkaar passen. Mompelende zang van een zanger die vooral weet wanneer hij niet moet zingen. Ingetogen en spannend gitaarspel. Een beetje psychedelisch, een beetje indie en heel erg DIY. Ondanks alle onbestemde klanken is Skeletons volledig in balans. Voor ruimteschip Jellephant zal er altijd plaats zijn op Planet Trash.

 

Oog & oor: TV - Jellephant

Zondag 03 Juni 2018 at 3:40 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed