Eurosonic 2018

Als meester in het maken van ongelukkige keuzes begin ik de avond bij een indiejazzband (bestaat die term al?) met een zangeres die zingt alsof ze permanent de hik heeft. Nilüfer Yanya heet ze en haar naam is vele malen mooier dan haar muziek. Is hiermee de toon gezet voor de rest van de avond? Gelukkig niet, want ergens in een kelder staan twee jongens uit België zich het snot voor de ogen te spelen. Rauwe energie van Equal Idiots. Maar na een minuut of twintig gaat de storm van het duo een beetje liggen en neemt de interesse van ondergetekende ook af. Tijd om op weg te gaan naar een mooie zaal in Groningen dat veel te weinig gebruikt wordt: het Grand Theatre aan de Grote Markt. Het gezelschap op het podium noemt zich Tsheque en komt uit Parijs. De zangeres is geboren in Kinshasa en zweept het publiek steeds verder op. Er gebeurt van alles. Afrobeat botst met rock en funk. Tsheque creëert een eigen universum met een eigen geluid waarbij Noord en Zuid samen komen. Originaliteit is vervolgens ver te zoeken in Huize Maas. Drie dames die zich Velvet Volume noemen en een mix van platte hardrock en glamrock spelen. Op naar Vera waar Iceage gaat spelen. De laatste plaat van de Denen dateert van vier jaar geleden en klinkt heel anders dan de twee voorgaande platen. Het blijft altijd spannend wat Iceage doet en of ze überhaupt zin hebben om iets te doen. Van dat laatste is in ieder geval wel sprake. De band is uitgebreid met een saxofonist en een violist. Beide proberen ze boven de geluidsmuur uit te stijgen. Dat lukt geen moment. Iceage is mooi van alle lelijkheid, intens en onbegrepen. De zaal loopt langzaam maar zeker leeg. Voor mij is Iceage het hoogtepunt van de avond. Weg uit Vera en op naar Huize Maas om de avond af te sluiten. Vurro is een one-man band die de hoorns van zijn masker gebruikt om de bekkens van het drumstel te raken. Primitieve rock 'n roll boogie woogie. Iets heel anders is Zeal & Ardor. De duistere band schakelt moeiteloos tussen allerlei soorten metal en blues. Het geeft het black in black metal een extra betekenis. Het komt nog niet in ieder nummer tot uiting, maar Zeal & Ardor probeert net als Tsheque iets nieuws en iets anders te maken dan het gros der bands. Er viel deze avond genoeg muzikaal avontuur te beleven in Groningen.

Donderdag 18 Januari 2018 at 4:31 pm Geen reacties

Songs Of Praise - Shame

Een jaar geleden was Shame het enige lichtpunt op een flauwe Eurosonicwoensdag. Maanden later stond het vijftal uit Londen in Vera en viel het geheel toch een beetje tegen. De band bleek net iets te weinig echt pakkende songs te hebben. Het lijkt daarom een goede zet dat de debuutplaat van Shame niet is volgegooid met al het aanwezig songmateriaal. Er zijn harde keuzes gemaakt en uiteindelijk zijn tien liedjes op de plaat terechtgekomen. Meer heeft Songs of Praise ook niet nodig. De band weet scherpe teksten te koppelen aan een mix van post-punk uit de jaren '80 en britpop uit het daarop volgende decennium. Ondanks de maatschappijkritiek klinken de jongemannen nooit echt boos, eerder venijnig en sarcastisch. Dat venijn wordt steeds giftiger naarmate de liters bier vloeien. Shame verwacht geen sympathie of aanmoediging. De band wil gehoord worden: "In a time of such injustice how can you not want to be heard?”. Zanger Charlie Steen mag in een van de meest aanstekelijke nummers op Songs of Praise herhalen "I like you better when you're not around", ik ben content dat Shame er is. In het land der blinden is eenoog koning. In het geval van de nieuwste gehypte kutband uit Engeland is Shame de band van 2018.

 

Oog & oor: One Rizla - Shame

Zondag 14 Januari 2018 at 7:33 pm Geen reacties

Top 25 van 2017

01. Relatives In Descent - Protomartyr
02. How The West Was Won - Peter Perrett
03. Brutalism - IDLES
04. Des Demonas - Des Demonas
05. Songs About People You Hate - Sick Thoughts
06. Don't Get Lost - The Brian Jonestown Massacre
07. Wolf Lie Down - The Fresh & Onlys
08. Youth Hunt - The Homesick
09. Rot - Bed Wettin' Bad Boys
10. Laredo - USA/MEXICO
11. Bulls And Roosters - together PANGEA
12. Negative Boogie - David Nance
13. Satan's Graffiti Or God’s Art? - Black Lips
14. Drum - Gold Class
15. Damage And Joy - The Jesus And Mary Chain
16. Donderjagen!! - Combo Koedijk
17. Joel Gion - Joel Gion
18. TFCF - Liars
19. Modern English Decoration - Ulrika Spacek
20. Death Song - The Black Angels
21. Going Nowhere - The Kryng
22. Mindless Entertainment - Control Freaks
23. Heaven Upside Down - Marilyn Manson
24. Subordination - Institute
25. Alice - Meatbodies

 

 

Vrijdag 29 December 2017 at 7:54 pm Geen reacties

Concert Top 10 2017

01. Nick Cave And The Bad Seeds @ Z-Dome

02. Protomartyr @ Vera

03. The Fresh & Onlys @ Vera

04. Ex-Cult @ Vera

05. Shame @ Eurosonic

06. Black Lips @ Vera

07. traumahelikopter @ De Gym (Zadelpijn)

08. Charlie & The Lesbians @ De Gym (Zadelpijn)

09. Dead Elvis & His One Man Grave @ Sniester

10. Control Freaks @ Vera

Zondag 24 December 2017 at 3:34 pm Geen reacties

Rot - Bed Wettin' Bad Boys

Bed Wettin' Bad Boys. Een behoorlijk infantiele bandnaam, maar het maakt in ieder geval wel duidelijk dat deze Australiërs zichzelf niet al te serieus nemen. Maar vergis je niet. Zanger/bassist van de band is Nic Warnock. Tevens platenbaas van RIP Society en dat label heeft Royal Headache gelanceerd. De debuut lp van Royal Headache is de mooiste plaat die dit millennium tot dusver heeft opgeleverd. De banden met Royal Headache gaan trouwens veel dieper. Joe Sukit was tot voor kort nog bassist bij die band en speelt in Bed Wettin' Bad Boys een veel prominentere rol: gitaar, zang, saxofoon en keyboards. Alsof dat niet voldoende is, beheert hij ook nog de drankvoorraad. Rot kent elf liedjes en de band stort zich vol overgave op ieder lied. Zichzelf inhouden doen deze Aussies niet. The Replacements liggen steeds op de loer, maar de Bed Wettin' Bad Boys blijven ongrijpbaar. Melodieën worden zo eenvoudig mogelijk gehouden, wat de impact ten goede komt. Rauwe powerpop wordt ondergedompeld in moeras vol garagerock uit de jaren '80. Daar gaan nog eens twee jengelende gitaren overheen en nog lukt het de band om lichvoetig van het ene naar het andere licht-briljante moment te springen. Het zijn hele korte momenten, maar o zo mooi. Ondertussen druipt de melancholie er vanaf. Rot is een waardige afsluiter van een voor mij uitputtend rotjaar.

 

Oog & oor: Victoria - Bed Wettin' Bad Boys

Zaterdag 23 December 2017 at 12:06 am Geen reacties

Des Demonas - Des Demonas

De tijd dat ik vrijwel blind een nieuwe plaat van In The Red Records in huis haalde is voorbij. De laatste tijd zit de klad er een beetje in. Het label heeft net iets te veel recente releases die niet aan de kwaliteitseisen van voorheen voldoen, maar wellicht zit ik er helemaal naast en is het slechts een kwestie dat mijn smaak aan het veranderen is. Toch zal In The Red altijd een van mijn favoriete labels blijven. Een lijst met zwaar aanbevolen In The Red platen zal een andere keer volgen. Genoeg gezever, want het label heeft zojuist de debuutplaat van Des Demonas uitgebracht. Een band waar ik aan het begin van het jaar nog nooit van heb gehoord, maar wiens plaat ik tegen het eind van 2017 steeds opnieuw beluister. De superieure openingstrack The South Will Never Rise Again is een prachtige middelvinger naar alles wat ook maar een beetje riekt naar hedendaags fascisme. Dat is tegenwoordig nogal wat. De toon is gezet door Des Demonas, waarna de band uit Washington, DC nog tien liedjes laat ontsnappen die vol vuur manoeuvreren tussen fucked-up-psychedelica en totaal verrotte punk. Het mooie van deze debuutplaat is het gegeven dat de band de talloze invloeden heeft weten te bundelen en er een krachtig en bij vlagen volstrekt origineel geluid van heeft weten te maken. Psychedelische post-punk. Aanschaffen deze plaat. Sofort!

 

Oor: Do No Wrong - Des Demonas

Maandag 11 December 2017 at 9:29 pm Geen reacties

CIELO - Glice

Er zijn in de loop der jaren heel wat merkwaardige platen langsgekomen op Planet Trash. Van die platen waar de onderliggende gedachte niet valt te achterhalen. Sommige fascineren juist daardoor, de meeste onderga ik echter schouderophalend. In welke categorie CIELO van Glice valt, is ook tijdens het schrijven van dit stukje nog onduidelijk. Zoals wel meer zaken rondom deze plaat altijd onduidelijk zullen blijven. In ieder geval is CIELO dit jaar tussen al die andere platen een vreemde eend in de bijt. Wel duidelijk is dat Glice een duo is dat van abstracte geluiden houdt. Echte songs zijn niet aanwezig. Tijdens de derde track schijnt er een waterig zonnetje en wordt er een glimp van schoonheid getoond. Veel is het niet. Het lijkt erop dat de heren besloten hebben dat de mensheid het hier voorlopig maar mee moet doen. Meer verdienen we niet en daar is wat voor te zeggen. Dit is post-industrial en dan bevinden we ons al rap op een territorium waar ik de weg niet kan vinden. Wellicht niet eens wil vinden. Ik laat me dan maar leiden door Glice, kijk een beetje verwonderd om me heen, ga van lieverlee ondertussen maar mijn nagels knippen en onderga CIELO lijdzaam.

 

Oor: Jackdaw - Glice

Maandag 04 December 2017 at 8:11 pm Geen reacties

Joel Gion - Joel Gion

In 2014 bracht Joel Gion zijn eerste soloplaat uit. Aan het eind van de recensie van die plaat, Apple Bonkers, sprak ik de wens uit dat Gion over een paar jaar met een gerust hart weer een soloplaat uit mag brengen. De man is niet alleen bekend om de extreem coole rol die hij heeft in The Brian Jonestown Massacre, maar vooral ook om zijn enorme luiheid. Dat hij een soloplaat heeft opgenomen mag al beschouwd worden als een uitzonderlijke prestatie, dat hij drie jaar later nog een plaat heeft weten op te nemen is een onverwacht genoegen. Niet dat Gion veel uitvoert, het meeste werk laat hij over aan alle muzikanten die hij heeft verzameld. Hij pakt links en rechts voorzichtig een instrument beet, kijk er met verwonderde blik naar en als het hem goeddunkt tovert hij er een geluid uit. Soms lijkt het of er een genie aan het werk is. Zijn voornaamste bezigheid is toch om fysiek aanwezig te zijn bij de opnames en dromerig te zingen. Er te zijn, in welke verschijningsvorm dan ook, is al meer dan genoeg voor Gion. De liedjes trekken langzaam voorbij. In de verte klinkt The Brian Jonestown Massacre door, maar Joel Gion is hier toch echt bezig met zijn eigen wereldvreemde trip. Gion geeft vorm aan vaagheid en roept daarbij een euforisch gevoel op. Psychedelische easy-listening met penseelstreken van de ultieme muzikale anti-held.

 

Oor: Partner - Joel Gion

Zaterdag 25 November 2017 at 12:59 pm Geen reacties

Leisure Opportunity - Proto Idiot

Tien jaar geleden maakte Andrew Anderson met The Hipshakes onbedoeld  een hele leuke plaat: Shake Your Hips. Sindsdien doet hij geheel volgens zijn eigen voorwaarden met enige regelmaat een poging om die meesterzet te herhalen. Dit jaar komt hij met Proto Idiot verdacht dichtbij die plaat van tien jaar geleden. Leisure Opportunity klinkt namelijk alsof Proto Idiot een hele stapel afgekeurde liedjes van Nirvana en Jay Reatard uit de kliko heef gevist en er met zo min mogelijk inspanning een hele plaat van heeft volgespeeld. Dat er geen enkel instrument daadwerkelijk beheerst wordt, mag als geen enkele belemmering worden beschouwd. Dit trio uit Manchester gaat er zelfs prat op. De liedjes mogen geclassificeerd worden van bijna totaal infantiel tot aan aanstekelijke punksongs zoals de Buzzcocks die ooit maakte. Proto Idiot houdt het zo simpel en labiel mogelijk. Onder het motto "I’m stupid, you’re stupid, let’s do it" is in een vloek en een scheet een hele plaat gemaakt. Een plaat die ondanks de minimale inspanning na een paar keer luisteren niet gaat vervelen. Sterker nog, eigenlijk vind ik Leisure Opportunity bijna net zo leuk als die Shake Your Hips van The Hipshakes. Het klinkt als een plaat van "muzikanten" die zichzelf en de luisteraar geen moment serieus nemen en en passant een veel onderhoudende plaat hebben gemaakt dan al die garagebands die zichzelf eigenlijk veel te serieus nemen en doodsaai zijn vergeleken met Proto idiot.

 

Oor: Do It The Same - Proto Idiot

Donderdag 16 November 2017 at 9:10 pm Geen reacties

Black Lips + Cult Babies @ Vera

Het uit Canada afkomstige Cult Babies verzorgd het voorprogramma deze avond. De bandnaam is beter dan de muziek. Inwisselbare psychedelische rock. Tijd voor Black Lips! Tien jaar geleden werd Black Lips winnaar van de befaamde Verapoll. Zo dol en dwaas als toen werd het gisteravond niet, maar toch gaat de band uit Atlanta ook dit jaar hoge ogen gooien in deze poll. Het opvallend gemêleerde publiek reageert enthousiast op ieder liedje van Black Lips. Halverwege het optreden besef ik hoeveel hits deze band eigenlijk heeft. De ene na de andere meezinger met kekke riffs wordt gespeeld. De band heeft er niet eens zoveel zin in en slaat voor het gemak nog een paar verwachte hits over. Het maakt niets uit. Het lijkt voor de bandleden ondertussen een routineklusje om een hele zaal plat te spelen en Vera gaat volledig overstag. Ook over 10 jaar wil ik die Black Lips nog een keer zien.

Zondag 12 November 2017 at 8:33 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed