Des Demonas - Des Demonas

De tijd dat ik vrijwel blind een nieuwe plaat van In The Red Records in huis haalde is voorbij. De laatste tijd zit de klad er een beetje in. Het label heeft net iets te veel recente releases die niet aan de kwaliteitseisen van voorheen voldoen, maar wellicht zit ik er helemaal naast en is het slechts een kwestie dat mijn smaak aan het veranderen is. Toch zal In The Red altijd een van mijn favoriete labels blijven. Een lijst met zwaar aanbevolen In The Red platen zal een andere keer volgen. Genoeg gezever, want het label heeft zojuist de debuutplaat van Des Demonas uitgebracht. Een band waar ik aan het begin van het jaar nog nooit van heb gehoord, maar wiens plaat ik tegen het eind van 2017 steeds opnieuw beluister. De superieure openingstrack The South Will Never Rise Again is een prachtige middelvinger naar alles wat ook maar een beetje riekt naar hedendaags fascisme. Dat is tegenwoordig nogal wat. De toon is gezet door Des Demonas, waarna de band uit Washington, DC nog tien liedjes laat ontsnappen die vol vuur manoeuvreren tussen fucked-up-psychedelica en totaal verrotte punk. Het mooie van deze debuutplaat is het gegeven dat de band de talloze invloeden heeft weten te bundelen en er een krachtig en bij vlagen volstrekt origineel geluid van heeft weten te maken. Psychedelische post-punk. Aanschaffen deze plaat. Sofort!

 

Oor: Do No Wrong - Des Demonas

Maandag 11 December 2017 at 9:29 pm Geen reacties

CIELO - Glice

Er zijn in de loop der jaren heel wat merkwaardige platen langsgekomen op Planet Trash. Van die platen waar de onderliggende gedachte niet valt te achterhalen. Sommige fascineren juist daardoor, de meeste onderga ik echter schouderophalend. In welke categorie CIELO van Glice valt, is ook tijdens het schrijven van dit stukje nog onduidelijk. Zoals wel meer zaken rondom deze plaat altijd onduidelijk zullen blijven. In ieder geval is CIELO dit jaar tussen al die andere platen een vreemde eend in de bijt. Wel duidelijk is dat Glice een duo is dat van abstracte geluiden houdt. Echte songs zijn niet aanwezig. Tijdens de derde track schijnt er een waterig zonnetje en wordt er een glimp van schoonheid getoond. Veel is het niet. Het lijkt erop dat de heren besloten hebben dat de mensheid het hier voorlopig maar mee moet doen. Meer verdienen we niet en daar is wat voor te zeggen. Dit is post-industrial en dan bevinden we ons al rap op een territorium waar ik de weg niet kan vinden. Wellicht niet eens wil vinden. Ik laat me dan maar leiden door Glice, kijk een beetje verwonderd om me heen, ga van lieverlee ondertussen maar mijn nagels knippen en onderga CIELO lijdzaam.

 

Oor: Jackdaw - Glice

Maandag 04 December 2017 at 8:11 pm Geen reacties

Joel Gion - Joel Gion

In 2014 bracht Joel Gion zijn eerste soloplaat uit. Aan het eind van de recensie van die plaat, Apple Bonkers, sprak ik de wens uit dat Gion over een paar jaar met een gerust hart weer een soloplaat uit mag brengen. De man is niet alleen bekend om de extreem coole rol die hij heeft in The Brian Jonestown Massacre, maar vooral ook om zijn enorme luiheid. Dat hij een soloplaat heeft opgenomen mag al beschouwd worden als een uitzonderlijke prestatie, dat hij drie jaar later nog een plaat heeft weten op te nemen is een onverwacht genoegen. Niet dat Gion veel uitvoert, het meeste werk laat hij over aan alle muzikanten die hij heeft verzameld. Hij pakt links en rechts voorzichtig een instrument beet, kijk er met verwonderde blik naar en als het hem goeddunkt tovert hij er een geluid uit. Soms lijkt het of er een genie aan het werk is. Zijn voornaamste bezigheid is toch om fysiek aanwezig te zijn bij de opnames en dromerig te zingen. Er te zijn, in welke verschijningsvorm dan ook, is al meer dan genoeg voor Gion. De liedjes trekken langzaam voorbij. In de verte klinkt The Brian Jonestown Massacre door, maar Joel Gion is hier toch echt bezig met zijn eigen wereldvreemde trip. Gion geeft vorm aan vaagheid en roept daarbij een euforisch gevoel op. Psychedelische easy-listening met penseelstreken van de ultieme muzikale anti-held.

 

Oor: Partner - Joel Gion

Zaterdag 25 November 2017 at 12:59 pm Geen reacties

Leisure Opportunity - Proto Idiot

Tien jaar geleden maakte Andrew Anderson met The Hipshakes onbedoeld  een hele leuke plaat: Shake Your Hips. Sindsdien doet hij geheel volgens zijn eigen voorwaarden met enige regelmaat een poging om die meesterzet te herhalen. Dit jaar komt hij met Proto Idiot verdacht dichtbij die plaat van tien jaar geleden. Leisure Opportunity klinkt namelijk alsof Proto Idiot een hele stapel afgekeurde liedjes van Nirvana en Jay Reatard uit de kliko heef gevist en er met zo min mogelijk inspanning een hele plaat van heeft volgespeeld. Dat er geen enkel instrument daadwerkelijk beheerst wordt, mag als geen enkele belemmering worden beschouwd. Dit trio uit Manchester gaat er zelfs prat op. De liedjes mogen geclassificeerd worden van bijna totaal infantiel tot aan aanstekelijke punksongs zoals de Buzzcocks die ooit maakte. Proto Idiot houdt het zo simpel en labiel mogelijk. Onder het motto "I’m stupid, you’re stupid, let’s do it" is in een vloek en een scheet een hele plaat gemaakt. Een plaat die ondanks de minimale inspanning na een paar keer luisteren niet gaat vervelen. Sterker nog, eigenlijk vind ik Leisure Opportunity bijna net zo leuk als die Shake Your Hips van The Hipshakes. Het klinkt als een plaat van "muzikanten" die zichzelf en de luisteraar geen moment serieus nemen en en passant een veel onderhoudende plaat hebben gemaakt dan al die garagebands die zichzelf eigenlijk veel te serieus nemen en doodsaai zijn vergeleken met Proto idiot.

 

Oor: Do It The Same - Proto Idiot

Donderdag 16 November 2017 at 9:10 pm Geen reacties

Black Lips + Cult Babies @ Vera

Het uit Canada afkomstige Cult Babies verzorgd het voorprogramma deze avond. De bandnaam is beter dan de muziek. Inwisselbare psychedelische rock. Tijd voor Black Lips! Tien jaar geleden werd Black Lips winnaar van de befaamde Verapoll. Zo dol en dwaas als toen werd het gisteravond niet, maar toch gaat de band uit Atlanta ook dit jaar hoge ogen gooien in deze poll. Het opvallend gemêleerde publiek reageert enthousiast op ieder liedje van Black Lips. Halverwege het optreden besef ik hoeveel hits deze band eigenlijk heeft. De ene na de andere meezinger met kekke riffs wordt gespeeld. De band heeft er niet eens zoveel zin in en slaat voor het gemak nog een paar verwachte hits over. Het maakt niets uit. Het lijkt voor de bandleden ondertussen een routineklusje om een hele zaal plat te spelen en Vera gaat volledig overstag. Ook over 10 jaar wil ik die Black Lips nog een keer zien.

Zondag 12 November 2017 at 8:33 pm Geen reacties

Protomartyr + Manon Meurt @ Vera

Vorig jaar was het optreden van Protomartyr in Vera het onbetwiste hoogtepunt. Grote kans dat ruim een jaar later een optreden van dezelfde band op dezelfde plek op een teleurstelling uitloopt. Eerst moet er weer door een voorprogramma geworsteld worden. Manon Meurt blijkt een shoegazeband te zijn waar er 25 jaar geleden al te veel van waren. Ondertussen bekruipt mij het gevoel dat zulke bands er over 25 jaar ook nog zullen zijn, terwijl niemand zich de vraag stelt waarom zulke bands  überhaupt bestaansrecht hebben. Existentialistische vragen doemen op. Dat blijkt het juiste gevoel te zijn om een Protomartyrconcert mee te beginnen. Zanger Joe Casey betreedt het podium alsof hij zojuist voor de andere bandleden de belastingpapieren heeft ingevuld. Een paar flesjes bier in de zakken van zijn bij de kringloopwinkel aangeschafte colbertje, een glaasje in de ene hand en een keurig krukje in de ander om de drankjes op te zetten. Praktisch als Casey is heeft hij een flesopener in zijn binnenzak zitten. Die haalt hij te voorschijn als we al een paar overdonderend mooie liedjes te horen hebben gekregen. Protomartyr klinkt nog grimmiger dan voorheen. De bas en gitaar zijn volledig in balans en worden op de hielen gezeten door de drums, terwijl Casey met ingehouden woede 'zingt'. In het inktzwarte wereldbeeld van de uit Detroit afkomstige band zijn nauwelijks zekerheden, behalve het gegeven dat Protomartyr tijdens alle stormen recht overeind zal blijven staan. In vervlogen tijden werden bepaalde bands als relevant gezien, Protomartyr is de band van nu die aan dat begrip daadwerkelijk weer inhoud geeft. Ik zou niet meer zonder willen en onderweg naar huis lach ik mezelf uit dat ik getwijfeld heb of de band het optreden van het jaar daarvoor zou kunnen evenaren.

Zaterdag 11 November 2017 at 2:35 pm Geen reacties

Brutalism - IDLES

In november krijgt de muzieknerd in mij de overhand. Het begint enorm te kriebelen. Er wordt wekenlang enorm geschoven in de shortlist van platen die in mijn jaarlijst terecht gaan komen. Daarnaast begint het direct te knagen vanwege het besef dat ik zoals altijd een paar platen volledig over het hoofd heb gezien en dat er altijd een zwik platen zijn die veel tijd nodig hebben en in de loop der jaren pas hun ware ik tonen. De plaat van IDLES ontkomt ternauwernood aan de hiervoor genoemde kwalificaties. Brutalism is in maart al uitgekomen, is tot voor kort volledig genegeerd door me en dat is volkomen onterecht. Niet dat deze plaat ineens mijn plaat van het jaar gaat worden, maar het hoort wel tot mijn favoriete releases dit jaar en staat al een hele tijd in de high rotation op Planet Trash. Deze debuutplaat van de uit Bristol afkomstige band is bijtend en meedogenloos. De teksten worden uitgeblaft door zanger Joseph Talbot en iedere lettergreep komt aan als een harde tik van de gummiknuppel van de plaatselijke oproerpolitie. Met Brutalism blaast IDLES de grenzen van post-punk volledig aan flarden. Je bent aan jezelf verplicht om naar deze plaat te luisteren. Dat heb ik gelukkig op tijd gedaan, zodat Brutalism heel hoog in die volkomen onzinnige jaarlijst terecht gaat komen.

 

Oog & oor: Mother - IDLES

Zondag 05 November 2017 at 9:20 pm Geen reacties

Envy - The Lumes

"Am I the only one who knows what it is to crawl?" Tijdens het eerste liedje op dit zes tracks tellende mini-album klinkt de zanger al behoorlijk wanhopig en lijkt er geen uitweg voor alle waanzin die The Lumes ten deel valt. Die wanhoop neemt alleen maar toe. Hoe meer ik luister naar Envy hoe beklemmender het wordt. Nou is Envy weliswaar een mini-album, maar aan het geluid van The Lumes is niets mini. Het trio koppelt moeiteloos strakke post-punk aan schurende shoegaze. Envy klinkt alsof er een laatste, beslissende veldslag wordt geleverd met alle demonen die het trio is tegengekomen. The Lumes laat er echter geen misverstand over bestaan wie als uiteindelijk winnaar uit de bus gaat komen. De zanger mag dan het gevoel hebben dat hij als enige kruipend door het leven moet gaan, maar aan het eind van de rit staat hij weer fier overeind, terwijl bij de overige aanwezigen dankzij alle noise het bloed uit de oren sijpelt.

Zondag 29 Oktober 2017 at 12:38 am Geen reacties

The Fresh & Onlys @ Vera

Vier jaar geleden speelde The Fresh & Onlys voor het eerst in Vera en dat bleek uiteindelijk een van mijn favoriete concerten van dat jaar te zijn. Toen viel het me op dat er aanzienlijk minder mensen aanwezig waren dan ik van tevoren had ingeschat. Ondertussen verbaas ik me er al niet eens meer over dat er niet veel volk komt opdagen bij optredens van bands die ik te gek vind. Vier jaar en een paar mooie platen later mag geconstateerd worden dat er geen fans zijn bijgekomen. The Fresh & Onlys is er alleen maar veelzijdiger op geworden. De band heeft er een nieuwe drummer en bassist bijgekregen en vooral die laatste geeft het geluid van de uit San Francisco afkomstige band meer cachet. Zanger Tim Cohen is zo vriendelijk geweest om deze keer gitarist Wymond Miles wel mee te nemen. Miles staat er zo nonchalant mogelijk bij, neemt af en toe een slok wiskey en tovert ondertussen de mooiste klanken uit zijn gitaar. De tijd verstrijkt ongemerkt en voor ik het werkelijk besef is het concert afgelopen en ben ik getuige geweest van het mooiste concert in Vera dit jaar tot dusver.

Zaterdag 28 Oktober 2017 at 7:34 pm Geen reacties

Shame @ Vera

Over het eerste optreden van Shame in Groningen was ik zeer tevreden. Een gezapige woensdagavond in januari veranderde ineens in eentje vol energie en bravoure toen de Londense band een korte set met puntige post-punknummers wist neer te zetten. De juiste band met de juiste houding. Een ware aanrader dus. Een goede aanleiding om trash jr. achter zijn laptop weg te slepen en mee te nemen naar Vera om Shame te gaan zien. Aan mijn opvoedkundige kwaliteiten zal het in ieder geval niet liggen, mocht deze jongeman een dubieuze muzieksmaak gaan ontwikkelen. Spijtig genoeg wist Shame op de meeste aanwezigen geen verpletterende indruk te maken. Het optreden begon en eindigde weliswaar sterk, maar daar tussen in zat een te lange periode met matige liedjes die ook nog eens nodeloos werden gerekt. Zonder die matige liedjes en met een optreden van hooguit een half uur speelt Shame iedere zaal aan gort. Wordt er langer gespeeld dan rest de toeschouwer niets anders dan de conclusie te trekken van trash jr. toen ik vroeg hoe hij het optreden vond: "Gaat wel".

Donderdag 26 Oktober 2017 at 7:13 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed