Exit

Na bijna 14 jaar eindigt het onder dezelfde omstandigheden als waar Planet Trash ooit eens mee begon. Een frisse kater op een zondagmiddag en pure verveling. Die verveling is de reden waarom ik geen stukjes meer zal posten. Het schrijven over nieuwe platen is steeds meer gaan voelen als een vanzelfsprekende handeling. Een handeling waar ik nauwelijks meer voldoening uit haal. De site zelf zal voorlopig nog wel even blijven bestaan en ik verwacht dat ik aan het eind van het jaar mijn favoriete platen als lijstje zal posten. Bedankt voor het lezen. Op twitter zal ik waar nodig mijn gal spuwen, want om met de woorden van Iggy Pop af te sluiten: "Phony Rock and Roll, It's a crime..."

Zondag 07 Oktober 2018 at 4:58 pm Zes reacties

Elephants On Acid - Cypress Hill

Echt heel veel moeite zal het me niet kosten om een top 10 van mijn favoriete hiphop- en rapplaten te maken. Dit genre is bij mij namelijk behoorlijk ondervertegenwoordigd. Vast staat dat Black Sunday van Cypress Hill bovenaan zal staan. Dit is veruit de meest beluisterde van het hele rijtje, kort gevolgd door een paar platen van Public Enemy en Beastie Boys. De lome beats, de nasale vocale klanken, de raps over drugs en een verdwaalde politie-agent die zijn verdiende loon krijgt, de sinistere sfeer. Het geheel stijgt naar ongekende hoogtes dankzij het producerwerk van dj Muggs. Bij de vorige plaat - Rise Up uit 2010 - deed dj Muggs niet mee, anno 2018 maakt hij weer deel uit van Cypress Hill. Zo spannend als de platen uit de jaren '90 wordt het op Elephants On Acid zelden, maar van vergane glorie is gelukkig geen moment sprake. Zoals de titel doet vermoeden hangt er een psychedelische zweem over de plaat. Lekker trippy. Vanuit een serene sfeer glijdt men geleidelijk richting een soundtrack van een horrorfilm en weer terug. Luisteren naar Elephants On Acid is welhaast een verheffende ervaring. Cypress Hill blijft een uniek gezelschap waar ik hele avonden mee kan vullen.

 

Oog & oor: Band of Gypsies - Cypress Hill

Zaterdag 06 Oktober 2018 at 12:34 am Geen reacties

Pre Strike Sweep - GØGGS

De tijd dat ik heel devoot nieuwe muziek van garagegod Ty Segall aanschafte ligt al weer een tijdje achter me. Sterker nog, de aankondiging dat Segall een nieuwe plaat heeft gemaakt is voor mij ondertussen al reden genoeg om er met een grote boog omheen te lopen. Hij is er in geslaagd om zich tot vervelens toe te herhalen. Het hoogtepunt van Ty Segall ligt rond de platen Slaughterhouse, Twins en Manipulator. Vanaf daar is het op artistiek vlak heel snel bergafwaarts gegaan met deze man. Vanzelfsprekend wordt er een uitzondering gemaakt. Wanneer Segall in zee gaat met Ex-Cult zanger Chris Shaw blijkt er toch nog iets interessants uit zijn vingers te kunnen komen. De band met Shaw heet GØGGS. In 2016 kwam er al een knaller uit. Dat wordt nog een dunnetjes overgedaan - dus toch wel weer een herhaling - met de tweede plaat Pre Strike Sweep. Vooral dankzij de brute strot van de Ex-cultzanger, die ook op alle andere vlakken het beest in mensen naar voren weet te halen. GØGGS ramt, beukt, gromt, spuugt en bloedt aan alle kanten. In hoeverre het de verdienste is van Ty Segall blijft onduidelijk, maar met Pre Strike Sweep heeft hij in ieder geval weer een plaat achter zijn naam staan die gehoord mag worden.

 

Oor: Pre Strike Sweep - GØGGS

Donderdag 04 Oktober 2018 at 8:01 pm Twee reacties

I Don't Need You - Pig Frenzy

Volgens mij weten ze zelf ook niet wat ze nou precies willen. Garagepunk, postpunk, indierock of toch maar voorrang verlenen aan een ziekelijke voorkeur voor surfmuziek? Het uit Rotterdam afkomstige Pig Frenzy heeft ten einde raad alle genoemde stijlen in de blender gemikt en die blender vervolgens op hoop van zegen op de hoogste stand gezet. Het eveneens uit Rotterdam afkomstige nieuwe label Spazz Records heeft deze vreemde mix op single uitgebracht. Een startschot voor meer fraaie releases. Totale chaos ligt ieder moment op de loer. Dat maakt de muziek van Pig Frenzy extra spannend. De band zet de luisteraar constant op het verkeerde been zonder voor extreem veel irritatie te zorgen. Wel voor verbazing, want de merkwaardige mix van Pig Frenzy werkt wonderwel.

 

Oor: I Don't Need You - Pig Frenzy

Zaterdag 29 September 2018 at 01:20 am Geen reacties

Amyl And The Sniffers + Strange Bones @ Vera

Voor Strange Bones hoeft geen mens de deur uit te gaan. Strange Bones is namelijk geen band, maar een vehikel voor de zanger om even in het middelpunt van de belangstelling te kunnen staan. De malle jongeman haalt allerlei capriolen uit, rolt tussen het publiek over de vloer en zet af en toe een raar hoofddeksel op. Hij doet erg zijn best om zo rock 'n roll mogelijk te zijn, maar helaas voor hem ontbreekt het aan iedere vorm van geloofwaardigheid. Het contrast met Amyl And The Sniffers kan bijna niet groter zijn. Vier Australiërs die het product zijn van criminele voorvaders en een gezonde dosis inteelt. White Trash zoals we het graag zien en vooral horen. Zangeres Amy is ondanks haar geringe lengte de blikvanger. De weinige momenten dat ze stil staat is om te poseren. Verder is ze één brok energie met een attitude. Ze geeft weinig reden om te kijken naar haar mannelijke bandleden. Getooid met matjes in de nek en prison tattoos. Het kwartet knalt het ene na het andere met bier en zweet overgoten punkliedje eruit. Ordinair en overheerlijk.

Zondag 23 September 2018 at 9:12 pm Geen reacties

Joy As An Act Of Resistance - IDLES

We hoeven niet langer te wachten. Ook dit jaar is er een plaat die alle andere platen die tot dusver dit jaar zijn verschenen wegblaast. De vorig jaar verschenen debuutplaat is nog maar nauwelijks van mijn draaitafel verdwenen of de opvolger ligt er al weer op. Joy As An Act Of Resistance overtreft de voorganger in vrijwel alle opzichten. Strakke edoch ongemakkelijke postpunk wordt gekoppeld aan teksten die gemakkelijk meegebruld moeten worden. De thema's zijn talrijk, maar de belangrijkste lijken pro-immmigratie, anti-Brexit en een middelvinger voor alle onzekere machomannetjes met hun giftige ideeën. Het politieke aspect is ontegenzeggelijk nadrukkelijk aanwezig, maar de plaat kent ook veel persoonlijke dimensies. Als zanger Joe Talbot in June een paar keer de zin herhaalt "Baby shoes for sale, never worn", dringt langzaam maar zeker door welk groot verdriet hem is overkomen. Vlak voor het einde van de plaat verrast IDLES met een bijna onherkenbare cover van Solomon Burke, Cry To Me. Huilen mag van IDLES.  Maar het mooiste van Joy As An Act Of Resistance is dat de ondertonen weliswaar woede, grauwheid, hardheid en pijn zijn, maar de uiteindelijke vibe toch positief en optimistisch is. Joy As An Act Of Resistance: genadeloos en geweldig.

 

Oog & oor: Danny Nedelko - IDLES

Donderdag 20 September 2018 at 11:09 pm Geen reacties

SPIRITBOX @ Breda Barst

Nick Cave ontkent het in alle toonaarden, maar hij moet een keer in de omgeving van Breda een zaadje geplant hebben. Dat zaadje groeide in de loop der jaren geleidelijk uit tot een band. Dit jaar heeft die band een onverwachte groeispurt ondergaan  en is uitgegroeid tot een vijfkoppig monster genaamd SPIRITBOX. Zodra het kwintet ingetogen mannen een podium betreedt is het in staat om de innerlijke demonen te laten ontsnappen.  Gitaarexplosies worden afgewissseld met stemmige stukken. In de verte zijn wat voorzichtige zonnestralen waarneembaar. SPIRITBOX wenst geen duidelijkheid te verschaffen of het hier een zonsopgang of zonsondergang betreft, maar heeft de doos van Pandora geopend.

Zondag 16 September 2018 at 10:49 pm Geen reacties

The Nude Party - The Nude Party

Nu de zomer wel zo'n beetje voorbij is kan de balans worden opgemaakt. De zomerplaat van een jaar is meestal een plaat die ik aan het begin van de zomer nog niet ken, maar gaandeweg het seizoen steeds vaker draai. Vorig jaar viel die eer te beurt aan de plaat van David Nance, dit jaar is de eer voor The Nude Party. Dit sextet space cadets komt uit North Carolina en heeft een ziekelijke voorkeur voor old skool rockplaten. De toon wordt direct gezet door openingsnummer Water On Mars. Een gammel orgel is afgestoft en in de hoek van de studio neergezet. Twee gitaristen hebben hun gitaren dusdanig afgestemd dat het lijkt alsof Keith Richards en Mick Taylor weer in dezelfde band spelen. De zanger zingt laidback "My mind’s a spigot and I’m starting to dig it". Ik onderschrijf dat. Hoewel het retrogehalte angstvallig hoog is, meestal voor mij genoeg reden om direct af te haken, is dat bij deze plaat van The Nude Party geen bezwaar. Deze band klinkt zo natuurlijk dat het idee dat er gekopieerd wordt geen moment ruimte krijgt. Daar zijn de liedjes simpelweg te goed voor. Van de elf nummers hadden er vijf of zes in een betere wereld zonder moeite een hitsingle kunnen zijn. Deze debuut lp van The Nude Party is overigens niet seizoensgebonden, maar tijdloos is alle facetten. "I don't need your love, I just need my records", zingt Patton Magee en dat geldt zeker voor deze plaat.

 

Oog & oor: Records - The Nude Party

Dinsdag 11 September 2018 at 8:40 pm Geen reacties

Oh Sees @ Vera

Het moest er natuurlijk een keertje van komen, maar in Groningen werden we wel heel lang op de proef gesteld. Oh Sees in Vera. Gisteravond was het eindelijk zo ver. Wellicht dat het optreden in een uitverkochte zaal niet aan ieders verwachtingen voldeed. Het duurde even voordat de band met twee drummers midden op het podium mij volledig te pakken had, maar toen het zo ver was werd ik niet meer losgelaten en zat ik middenin een aangename psychedelische Oh Sees roes. De neiging om een flinke joint op te steken kon ik nauwelijks onderdrukken, maar dankzij het rookverbod voldeden de grote plastic glazen vol met bier. Zanger/gitarist John Dwyer houdt duidelijk niet van korte liedjes, waardoor de band soms verviel in net iets te veel herhaling. De ervaren Verabezoekers weten na afloop het gesprek altijd wel in de richting van de befaamde Verapoll te brengen. Voor een enkeling stond het na het optreden van Oh Sees nog steeds vast dat de naam van de band op de muur tussen de andere pollwinnaars gaat komen. De meesten zetten er echter hun vraagtekens bij een verwijzen naar het aanstaande optreden van Idles als potentiële pollwinnaar. We wachten af en ondertussen zet ik mijn favoriete Oh Sees-plaat op: The Master's Bedroom Is Worth Spending A Night In.

Zondag 09 September 2018 at 7:42 pm Geen reacties

Smote Reverser - Oh Sees

Gezien de schijnbaar onuitputtelijke stroom van platen die Thee Oh Sees, tegenwoordig Oh Sees, uitbrengt zie ik mij genoodzaakt om wat platen over te slaan. Het aangekondigde optreden in Vera is echter een goede reden om de laatste release in huis te halen. Eindelijk speelt de band in Vera. Het blijft raadselachtig waarom dit zo lang heeft moeten duren. Hoe dan ook, die nieuwe plaat heeft de titel Smote Reverser meegekregen. De band van John Dwyer verkent op geheel eigen wijze de kern van de psychedelica en maakt de nodige omzwervingen in dampende potjes krautrock. Bij meerdere nummers doen zowel de sfeer als het geluid denken aan de muziek die Can maakte tijdens de eerste helft van de jaren '70. Zoals zo vaak worden een nummer later alle zekerheden over boord gegooid en verliest de band zichzelf in een stevige portie spacerock. Al blijft het ontegenzeggenlijk Thee Oh Sees in alle soorten en maten. De platen van Thee Oh Sees neem ik tegenwoordig met mate tot me, maar zaterdag is het dan zo ver. (Thee) Oh Sees in Vera. Ik ben daar al jaren klaar voor.

 

Oor: C - Oh Sees

Woensdag 05 September 2018 at 7:17 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed