Zadelpijn / Garage van Klaas / Jagersonic

Na de eerste Eurosonicavond laat ik dat festival voor wat het is en komt de aandacht op de randprogrammering te liggen. Allereerst Zadelpijn. Een festival dat wordt georganiseerd door traumahelikopter en De Gym. Heel veel interessante bands onder één dak. Zelf mag ik wat plaatjes draaien, waardoor ik een aantal bands mis. Wel krijg ik een hard en rauw optreden van Charlie And The Lesbians mee die de kleine zaal doet ontploffen. Niet veel later doet traumahelikopter dat nog eens dunnetjes over in de grote zaal van De Gym. Het is dat slechts een kwestie van wachten totdat Jerry Hormone Ego Trip het karwei weet af te maken. Helaas valt deze band enorm tegen, dankzij de platte rock en doorzichtige poses. Het is dan al bijna ochtend als Lookapony voor de paar overgeblevenen het festival mag afsluiten. Bij mij is dan het licht bijna helemaal uitgegaan.

 

Voor de volgende avond is het plan om het iets rustiger aan te doen. Dit lukt slechts gedeeltelijk. De Kroeg van Klaas is het strijdtoneel. Voor de gelegenheid omgedoopt tot de Garage van Klaas. Dat dekt echter niet volledig de lading. Ruigste band is The Black Cult. Een band die ondertussen iedere keer waar voor zijn geld levert. Dat kan niet gezegd worden van Petersburg Orderer. Sommige ideeën kan je betere voor je houden. Vooral als je verveelde dissonante klanken denkt te moeten presenteren in een volle kroeg. Het doet mij verlangen naar mijn aanstaande wortelkanaalbehandeling. Mooi dat daar The Homesick is om de vorige band helemaal weg te spelen. Ondertusen heb ik een plekje helemaal achterin de kroeg gevonden, waardoor de volgende twee bands voor een groot gedeelte aan me voorbij gaan.

 

Allemaal leuk en aardig, maar de eerste drie dagen, avonden en nachten zijn uiteindelijk slechts de opmaat tot dat ene festival. Jagersonic. Ooit eens begonnen in de Ierse pub, waar nu de afterparty van Jagersonic zal worden gehouden. Sindsdien in Vera. Je dient je vroeg te melden om zoveel mogelijk bands te kunnen zien. Voor de anderen rest een lange rij. Ik begrijp dat ik met een wachttijd van 45 minuten niet eens mag mopperen. Eerst bands die ik in een warme kelder in Vera zie is traumahelikopter. Die het eigen feest van anderhalve dag daarvoor nog even helemaal over doet. Zanger Mark wordt op handen gedragen en weet een nieuw Gronings record met je navel tegen het plafond aan zingen te zetten. Met een voldaan gevoel verlaat hij naar een half uur de kelder om plaats te maken voor de one and only Henk Wijngaard. De kelder blijkt al snel te klein te zijn en het overenthousiaste publiek zorgt voor wilde taferelen. Henk denkt verlangend naar de tijd dat hij alleen in zijn vrachtwagen zat, maar slaat zich manmoedig door zijn uitgekiende set heen. Om het laatste restje kater weg te spoelen speelt er een metalband in de grote zaal. De zanger schreeuwt en zingt in het Antwerps en heeft een prachtig Justin Bieber-shirt aan. Met of zonder spraakgebrek, we mogen deze band Fleddy Melculy noemen. Daarna zetten Rooie Rinus en Pé Daalemmer de grote zaal op z'n kop en weten de niet-Groningers in de zaal hoe carnaval in het noorden wordt beleefd. Ster van de avond is echter Bonnie St. Claire. De drank is bijna op in Vera als zij het podium betreedt en zorgt voor een meer dan bevredigend eind van een niet meer te overtreffen Jagersonic.

Zondag 15 Januari 2017 at 9:45 pm Geen reacties

Eurosonic 2017

Dit jaar wordt het anders. Slechts één dag Eurosonic en daarna tijd en ruimte voor alle andere festivals in Groningen. Maar eerst dus gewoon Eurosonic. De aftrap is deze keer in De Spieghel waar een garagerockduo speelt. Hij als drummer en zij als zangeres/gitariste. Formeel afkomstig uit Denemarken, maar de dame claimt een geboren en getogen Braziliaanse te zijn. Zo ziet ze er ook uit. Bij ieder lied schreeuwt ze alsof ze klaarkomt en gezien de wellustige blik in haar ogen zou dat ook zo maar eens waar kunnen zijn. In meerdere opzichten een opwindend begin van de avond. Dat gevoel verdwijnt alras als in Vera waar een andere Deense band staat: Communions. Post-punk en jongens die zichzelf erg serieus nemen. Terwijl ze mij vervelen, denken zij aan de grote stadions waar ze ooit in hopen te spelen. Een stuk verderop staat een band die nooit aan carrièreplanning heeft gedaan. Als je in Finland gitaar speelt dan mag je gewoon inpluggen en meespelen bij Teksti-TV 666. Op een gegeven moment staan er zes mannen met gitaren op het podium en komt er een Gronings mannetje bij die zich ernstig zorgen maakt over het volume. Hilariteit alom. Bij iedere decibel die volgens zijn meting boven de limiet komt, wordt hij wanhopiger. De band trekt zich er ondertussen niets van aan en het publiek schreeuwt tussen de nummers door: "Louder, louder!". En zo geschiedde.

 

Iets beschaafder gaat het er in De Etage aan toe. Een lieve, Italiaanse riot-grrl weerstaat in haar eentje de zaal. Ze knutselt met wat beats en begeleidt zichzelf op gitaar. Na een paar liedjes is het nieuwtje er wel af en is het tijd verder te kijken. In Huize Maas staat Sam Alone And The Gravediggers. Een band dat het binnen een minuut volledig weet te vergallen voor me. Binnen 60 seconden vragen of het publiek het naar de zin heeft, het publiek laten meezingen om het vervolgens mee te laten klappen. Vol walging wend ik me af. Dat het anders moet en kan bewijst Shame. Vijf bleke, Engelse jongens uit Londen met een attitude problem die punk aan post-punk koppelen. Binnen 10 seconden spuugt de zanger eerst het bier over zijn eigen gezicht en rochelt vervolgens richting publiek. Rauwe energie, puntige songs. Shame klinkt als een band vol kleinzonen van Mark E. Smith van The Fall. Mis deze band niet! Daarna is het tijd voor wat afzakkers en zie ik nog een paar bands die nauwelijks de moeite waard zijn.

Donderdag 12 Januari 2017 at 3:16 pm Drie reacties

De Top 25 van 2016

01. Blackstar - David Bowie
02. Skeleton Tree - Nick Cave & The Bad Seeds
03. Sacred Revelations - Joost Dijkema
04. DD Owen - DD Owen
05. Competition Stripe - traumahelikopter
06. Third World Pyramid - The Brian Jonestown Massacre
07. Wordless Wonder - Real Numbers
08. Post Pop Depression - Iggy Pop
09. Last Beat Of Death - Sick Thoughts
10. Zerodent - Zerodent
11. Sterilization - Foster Care
12. Misery - Scraper
13. Origin Of What - Tyvek
14. Negative Growth - Ex-Cult
15. Choke Chains - Choke Chains
16. A Weird Exits - Thee Oh Sees
17. Feelin Kinda Free - The Drones
18. Give A Glimpse Of What Yer Not - Dinosaur Jr
19. GØGGS - GØGGS
20. Paperclip Fitness Down Fading Saints Club - Projectmanager
21. Emotional Mugger - Ty Segall
22. Useless Generation - Bazooka
23. Wet Ones - Wet Ones
24. Ash & Ice - The Kills
25. The Black Cult - The Black Cult

 

Vrijdag 30 December 2016 at 10:02 pm Geen reacties

Garage In My Living Room Compiled - V/A

In Scherpenheuvel gebeurt het. Vanuit Nederland gezien is het een kwestie om bij Antwerpen linksaf te slaan, richting dit bedevaartsoord. De religie laten we, verstandig als we zijn, voor wat het is. Niet te hard rijden, want voordat je het weet ben je er voorbij. We gaan op zoek naar een fikse huiskamer waar een band en een man of vijftig in past. In deze huiskamer worden met enige regelmaat optredens georganiseerd van garage- en punkbands uit België, Nederland, Frankrijk en Engeland. Een paar van die bands hebben ook wel eens acte de présence gegeven op Planet Trash. We noemen King Automatic, Chicken Diamond, The Anomalys, Head On en Dead Cat Stimpy. Deze bands staan op de verzamel cd Garage In My Living Room Compiled samen met nog 18 andere bands. Dit garagefeest wordt geopend door de buitenaardse surfcowboys van Interstellar Secret Service en glijdt via het heetste Belgische garageduo van dit moment, The Glücks door naar bands die zich goed hebben weten te verstoppen in de underground. Het liedje dat het meest gedraaid wordt 21st Century Man van Jonny Halifax and The Howling Truth, maar er is veel meer te ontdekken. Er zit geen enkele misser tussen. Slechts 500 exemplaren bestaan er van deze cd, daar kan het Scherpenheuvelse zaaltje tien maal mee worden gevuld. Te bestellen via de facebookpagina van Garage In My Living Room.

 

Oor: 21st Century Man - Jonny Halifax and The Howling Truth

Dinsdag 27 December 2016 at 8:57 pm Geen reacties

Gde ćeš - Repetitor

Voor Repetitor is het verdomme nooit kerstmis! Dit trio noise-adapten uit Belgrado gaat ook op de derde plaat Gde ć (Where Will We Go) tekeer alsof Putin en Erdogan tijdens een orgie het opgegraven lijk van Tito op brute wijze onteren. Dat kleine meisje met de grote basgitaar krijgt alle ruimte om de basis te leggen voor het knarsende gitaargeluid van zanger Boris, terwijl de vrouwelijke drummer ongebreideld door ramt. Een compromis wordt niet gesloten. Dit is harde en verbitterde post-punk noise, waarbij de teksten in het Servisch zijn, maar de punkhouding universeel herkenbaar is. Repetitor heeft acht molotov-cocktails gemaakt en slingert ze nu met veel geweld de wereld in. Het moet en zal branden en daarna zien we wel wat er op de smeulende resten weer opgebouwd zal gaan worden. Mocht er bovengemiddelde interesse zijn voor dit soort Balkannoise, went je dan tot de lijst van releases van Moonlee Records, waar ook Gde ć toe behoort. Laat je positief verrassen.

 

Oor: Ako te ikada - Repetitor

Maandag 26 December 2016 at 1:01 pm Geen reacties

Concert Top 10 2016

De tien meest memorabele concerten van het jaar. Samengesteld aan de hand van volstrekt willekeurige criteria.

 

01. Protomartyr @ Vera

02. Royal Headache @ Vera

03. Sick Thoughts @ De Gym (eerste keer)

04. Radio Birdman @ Sjock

05. traumahelikopter @ Vera

06. Madness @ de Oosterpoort

07. together Pangea @ Vera

08. Recipees @ De Gym (Zadelpijn)

09. Charlie @ The Lesbians @ Vera

10. Joost Dijkema @ Vera

Zaterdag 24 December 2016 at 4:32 pm Geen reacties

Never Heard Of It - Nopes

Klopt. Ik heb nog nooit van Nopes gehoord als ik deze plaat uit een stapeltje platen vis die al een tijdje op hun beurt liggen te wachten. De meeste zullen nooit met name genoemd worden. Het treurige lot in een wereld van overvloed. Never Heard Of It weet zich echter dusdanig te onderscheiden dat het simpelweg niet ongenoemd mag blijven. Nopes bestaat uit vier mannen uit Oakland met een grote voorkeur voor harde gitaren en punk. Die gitaren weten ze alle kanten op te sturen en verdringen de zang met speels gemak. Dit is niet een punkplaat die even snel in elkaar is geknutseld. De mannen van Nopes moeten heel wat uren samen in het oefenhok doorgebracht hebben om tot deze twaalf nummers te komen. Ze weten dusdanig veel in hun liedjes te stoppen dat het onbegonnen werk is er een labeltje op te plakken. Maar waarom zou je dat willen doen, want niets blijft binnen de grenzen bij Nopes. De band springt van post-hardcore, naar Hüsker Dü-punk om even later te eindigen in een prachtige grungechaos. Verschenen op Magnetic Eye Records. En nou niet meer zeggen dat je nog nooit van Nopes hebt gehoord.

 

Oor: Corners - Nopes

Dinsdag 20 December 2016 at 10:30 pm Geen reacties

Origin Of What - Tyvek

Hij mag er dan uitzien als een computernerd die al wekenlang geen zonlicht heeft gezien, maar feitelijk is Kevin Boyer een groot dichter. Met zijn woorden schetst hij een abstracte wereld waar paranoia en gecontroleerde chaos de overheersende factoren zijn. Zijn dichtkunst weet hij goed te verstoppen in zijn punkband Tyvek. Origin Of What is de vierde plaat sinds het startschot van de band en nog veelzijdiger dan de voorgangers. Tyvek draait er de hand niet voor om om harde punk op natuurlijke wijze af te wisselen met psychedelische freakrock. In de belevingswereld van Boyer ligt dit in elkaars verlengde en na het beluisteren van Origin Of What ontvouwt zich deze logica. Zelfs op de momenten vlak voor het eind van de plaat waar Tyvek meer lo-fi gaat dan goed kan zijn voor een band. Tyvek Chant heet deze prachtige anomalie. Direct gevolgd door het afsluitende en heldere Underwater 3. "No Limits, Smash Limits", zingt Boyer, dus laat dat het motto zijn van Origin Of What. Tyvek laat horen dat er in de garage- en punkhoek nog veel onontgonnen gebied te verkennen is, waarbij Boyer zich met hoorbaar plezier opwerpt als de poëtische voorganger.

 

Oor: Tip To Tail - Tyvek

Vrijdag 16 December 2016 at 5:26 pm Geen reacties

Sacred Revelations - Joost Dijkema

Het is niet zo dat hij een keuze had. Na singles met Loud Squirt en een lp met Reverse Cowgirls moest er een soloplaat komen van Joost Dijkema. Alleen het pad daar naartoe was niet duidelijk te vinden en er moesten onderweg de nodige hindernissen worden genomen. Om het lot enigszins tegemoet te komen, werd de fles voor een tijd opgeborgen en was eenzame opsluiting met slechts een gitaar in de directe nabijheid noodzakelijk. Dijkema heeft zijn fingerpickingtechniek geperfectioneerd en toegepast in negen voortreffelijke liedjes. Soms zingt hij met zijn doorrookte stem, vaak donkere teksten, maar meestal laat hij de gitaarklanken het verhaal vertellen. Hoewel Sacred Revelations een lonerplaat is, krijgt de Finse Heta Salkolahti met haar viool ruimte de nodige lagen aan te brengen. Dijkema zoekt en vindt inspiratie in de country- en folkhoek, is niet vies van een experiment en lijkt geen moment af te wijken van hetgeen hij aan het begin van de rit voor ogen had. Er zijn dit jaar niet veel platen verschenen die mij werkelijk hebben weten te raken, maar Sacred Revelations bevindt zich in het selecte gezelschap van platen die dit wel doen. Er is niets vrijblijvends aan Sacred Revelations. Dit is een plaat die gemaakt moest worden en nu gehoord moet worden. Verkrijgbaar bij de betere platenzaak en via het label Twin Dimension Records. Nu nog alleen op cd, vanaf volgende maand ook op vinyl.

 

Oor: To Be Here No More - Joost Dijkema

Maandag 12 December 2016 at 6:42 pm Geen reacties

I Gotta Girl - Austin Johnson

Hij komt uit Owasso, Oklahoma en heeft in Arnhem, Gelderland een label gevonden om zijn allereerste plaatje uit te brengen. Met dank aan Waaghals Records mogen we kennis maken met Austin Johnson en zijn single I Gotta Girl. Een bruut en ontkleed garagelied. Het doet denken aan The Gories die in een dronken bui nieuw leven heeft geblazen in een obscuur garagepunknummer uit de jaren '60. Of Austin aan het eind van de rit dat meisje nou wel of niet heeft weten te veroveren doet niet ter zake. Zijn primitieve kreten doen in ieder geval vermoeden dat de vermeende relatie niet lang heeft geduurd. Met I Gotta Girl overtuigt Austin Johnson direct. Als bonus staan op de andere kant van de single twee liedjes. Can't Bring Me Down en To Be Found, die beide doorspekt worden met de nodige garagesoul. Driemaal raak.

 

Oor: I Gotta Girl - Austin Johnson

Zaterdag 10 December 2016 at 12:38 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed