Cropduster - Adolescents

Zit ik net de messen te slijpen om een vernietigend stukje te tikken over een volstrekt overbodige plaat van een punkband die in een ver verleden er nog wel even toe deed, lees ik dat bassist Steve Soto op 27 juni is overleden. Dat stemt me somber en maakt me een stuk milder. Zo erg is het nou ook weer niet als oude punkmannen een plaat op willen nemen. Ze weten zelf van tevoren ook wel dat  zo'n plaat volstrekt irrelevant is. Maar het lucht wel op om de te lang ingehouden woede en frustratie weer te kunnen ventileren. Daarnaast is het goed excuus om weer even te gaan touren. Thuis zitten en in je vrije tijd een beetje tuinieren gaat natuurlijk heel snel vervelen. Cropduster is geen plaat om voor naar de winkel te gaan. Na een paar liedjes is het al duidelijk dat Cropduster slechts een onbelangrijke voetnoot is in de geschiedenis van punk. Probeer vooral de eerste (die blauwe) plaat van Adolescents in huis te halen. Daarop spelen vijf wereldvreemde en onbegrepen jonge punks vol teenangst zich het snot voor de ogen. Die plaat staat 37 jaar na dato nog stevig overeind. Steve Soto mag dan dood zijn, punk is dat nog steeds niet.

 

Oor: Queen Of Denial - Adolescents

Zondag 15 Juli 2018 at 12:48 am Geen reacties

Consolation EP - Protomartyr

Natuurlijk was vroeger alles beter. Dat betekent immers dat de mensheid langzaam maar zeker verder afglijdt, waardoor bepaalde muziekgenres weer beter gaan gedijen. Dat moet weer betekenen dat er steeds meer relevante postpunkbands zijn. Helaas valt dat vies tegen. Zoals er eigenlijk nauwelijks nog bands zijn die werkelijk relevant zijn. De enige uitzondering die me direct te binnen schiet in Protomartyr. Een band die het tijdsbeeld en de onderhuidse onrust vaak treffend weet te vangen in haar nummers. Kwestie van perceptie uiteraard. Na twee geweldige platen en dito optredens in Vera hebben er in ieder geval voor gezorgd dat deze mannen uit Detroit ondertussen op een voetstuk staan. Een voetstuk dat ze zelf waarschijnlijk het liefst aan gort spelen. Alsof dat allemaal al niet meer dan genoeg brengt Protomartyr anno 2018 ook nog een bescheiden hoeveelheid troost. Vier nummers kent de Consolation EP. Vrijwel direct opgenomen na de opnames van het vorig jaar verschenen Relatives In Descent. Hoogtepunt is Wheel Of Fortune waar zanger Joe Casey wordt bijgestaan door Kelley Deal. Samen zingen ze 'I decide who lives and who dies'. Krijg dat maar eens uit je hoofd. Het is een samenwerking dat een vervolg mag krijgen.

 

Oog & oor: Wheel Of Fortune - Protomartyr

Vrijdag 06 Juli 2018 at 7:50 pm Geen reacties

Lost And Found - En Attendant Ana

Er is dit jaar al een aantal Franse bands langsgekomen op Planet Trash, maar geen van de platen van die bands haalt het bij de debuutplaat van het uit Parijs afkomstige En Attendant Ana. Het vijftal heeft schijnbaar moeiteloos tien tegen de perfectie aanleunende indiepopliedjes opgenomen. Die liedjes worden niet eerst onnodig opgepoetst in een poging zo fraai mogelijk voor de dag te komen, maar komen recht uit het hart. Invloeden komen rechtstreeks uit de jaren '80. Flying Nun-bands vliegen voorbij, maar ook veel C86-bands. Dit geheel wordt waar nodig verder ingekleurd met een orgel, trompet, piano en heel veel Franse coolheid. De zangeres doet denken aan die van de Shop Assistants, de gitarist aan die van de Wedding Present. En Attendant Ana lijkt zich echter nauwelijks bewust van al die referenties en creëert een eigen werkelijkheid. Als luisteraar word je langzaam maar zeker door En Attendant Ana verleid.  Lost And Found is een plaat die iedere keer iets meer prijs geeft. Ik ben er voorlopig in ieder geval nog niet klaar mee. De plaat is verkrijgbaar via een klein Frans label genaamd Buddy Records en binnenkort ook via het iets bekendere Amerikaanse Trouble In Mind Records.

 

Oog & oor: The Violence Inside - En Attendant Ana

Zondag 24 Juni 2018 at 11:12 pm Geen reacties

Shannon In Nashville - Shannon Shaw

Wat Shannon Shaw met haar band The Clams doet kan mij nauwelijks boeien. Live is het nog wel te pruimen dankzij Shannon zelf, maar de platen van Shannon And The Clams gaan bij mij het ene oor in en het andere oor uit. Het wordt een heel ander verhaal als juffrouw Shaw haar band thuislaat, in een vliegtuig stapt met bestemming Nashville en daar met Dan Auerbach (The Black Keys) de studio induikt. Daar zit een hele rits studiomuzikanten voor haar klaar. Zeer ervaren mannen. Sommigen hebben zelfs nog met Elvis Presley opnames gemaakt. Het resultaat is een prachtige plaat vol blue-eyed soul. Auerbach is de man achter het stuur. Hij schreef de meeste liedjes en herschiep de in de jaren '60 gewortelde arrangementen. Vervolgens effent hij de weg voor de zangeres. Zij maakt de liedjes eigen en excelleert. Het levert dertien prachtige melodramatische liedjes op met de kraakheldere stem van Shannon Shaw. Ik kan er voorlopig simpelweg geen genoeg van krijgen. Shannon In Nashville is een tijdloze plaat. Eentje waar je speciaal voor naar de platenzaak gaat.

 

Oog & oor: Broke My Own - Shannon Shaw

Maandag 18 Juni 2018 at 10:37 pm Geen reacties

Deeper - Deeper

Eigenlijk wantrouw ik iedere indieband. Mijn wantrouwen is voornamelijk gestoeld op het vermoeden dat veel muzikanten het spelen in een zogenaamde indieband vooral zien als een goede carrièrekeuze en daarmee feitelijk het tegenoverstelde doen waar indie oorspronkelijk voor staat of in mijn optiek voor zou moeten staan. Maar wellicht denk ik als kind van de jaren '80 veel te zwart/wit en voert grijs al zo lang de boventoon dat het de norm is geworden. Deeper is een band uit Chicago en niet zo maar de zoveelste inwisselbare indieband. Deeper opereert ergens in het schemergebied tussen indie en post-punk. Het is slechts weinigen gegeven om in dat gebied met iets werkelijks interessants te komen. Deeper doet in de vorm van deze debuutplaat een mooie poging. De zanger klinkt als een asmatische alien, de gitaarlijntjes springen alle kanten op, terwijl met bas en drums verwoede pogingen worden ondernomen om richting te geven aan het geheel. Het levert negen spannende en compacte liedjes op, die soms iets te veel op elkaar lijken, maar desondanks blijven boeien. Dankzij Deeper is mijn wantrouwem ten opzichte van hedendaagse indiebands iets geslonken en valt de doorsnee indiemuzikant niet slechts mijn minachting ten deel.

 

Oor: Pink Showers - Deeper

Dinsdag 12 Juni 2018 at 10:34 pm Geen reacties

Something Else - The Brian Jonestown Massacre

Het vereren van mensen is mij nog nooit goed afgegaan. Voor het gemak zie ik er daarom al tijden vanaf. Mocht ik het vereren weer eens oppakken dan ik het goed mogelijk dat Anton Newcombe op de shortlist komt te staan. De eerste jaren van zijn band The Brian Jonestown Massacre heb ik de beste man in al mijn onnozelheid genegeerd, maar sinds ik de band jaren geleden omarmd heb is er geen weg meer terug. Ergens in een uithoek van Planet Trash wordt voorzichtig aan de voorbereiding begonnen om een groot standbeeld van de man te plaatsen. Halfgod Anton weet namelijk keer op keer met een prachtplaat te komen. Daar waar de meesten van zijn muzikale soortgenoten jarenlang kunnen voortploeteren en met oninteressante, vaak zelfs beschamend slechte platen komen aankakken, is het niveau van Newcombe en The Brian Jonestown Massacre altijd hoog. Het verbaast dan ook geen moment dat de meest recente plaat van zijn hand weer een aanrader is, terwijl de plaat in het gehele oeuvre genoegen zal moeten nemen met een bescheiden plek in de middenmoot. Komiek Newcombe heeft de plaat Something Else genoemd. Daar is natuurlijk niets van waar. Something Else voldoet aan de BJM-norm. Een prima plaat voor de ongelovigen om in te stappen in de wondere wereld van The Brian Jonestown Massacre en een zekerheidje voor de twijfelaars die al bekend zijn met deze band. Laat Anton maar schuiven, ik volg gedwee.

 

Oog & oor: Hold That Thought - The Brian Jonrstown Massacre

Woensdag 06 Juni 2018 at 11:04 pm Geen reacties

Skeletons - Jellephant

Gemiddeld zo'n eenmaal per jaar landt het ruimteschip van astronaut Jelle op Planet Trash. Jelle is al sinds jaar en dag van harte welkom. Iedere keer weet hij te verrassen met een mooie plaat. Een plaat die ik soms even nonchalant ter zijde schuif. Er zijn immers andere platen die aandacht verdienen en waarschijnlijk veel mooier zijn dan die van spaceboy Jelle. Zo langzamerhand gaat die vlieger niet meer op. Skeletons is het voorlopige hoogtepunt van Jellephant. Een plaat die ik zonder moeite vijf keer achter elkaar kan beluisteren zonder er genoeg van te krijgen. Skeletons is echter geen spektakelstuk geworden, maar bestaat uit negen liedjes die perfect bij elkaar passen. Mompelende zang van een zanger die vooral weet wanneer hij niet moet zingen. Ingetogen en spannend gitaarspel. Een beetje psychedelisch, een beetje indie en heel erg DIY. Ondanks alle onbestemde klanken is Skeletons volledig in balans. Voor ruimteschip Jellephant zal er altijd plaats zijn op Planet Trash.

 

Oog & oor: TV - Jellephant

Zondag 03 Juni 2018 at 3:40 pm Geen reacties

Right On - Tess Parks & Anton Newcombe

De nieuwe plaat van The Brian Jonestown Massacre; het ligt al bijna in de winkels. Eerst is er echter een teaser in de vorm van een 10-inch met daarop een lied dat op die nieuwe plaat staat en een die het net niet gehaald heeft. Afgaande op deze twee liedjes moet die nieuwe plaat van The Brian Jonestown Massacre weer heel mooi worden. Anton Newcombe, oppergod van The Brian Jonestown Massacre, is echter niet voor een gat te vangen. Gelijktijdig met deze teaser brengt hij ook nog een 12-inch uit samen met Tess Parks. Titel: Right On. Vier prachtige liedjes waar Parks voor de depri vocalen zorgt en alles precies zo klinkt zoals The Brian Jonestown Massacre in topvorm hoort te klinken. Mooiste van het kwartet is het bijna 8 minuten durende Grunewald. Een waardige ode aan Nico en The Velvet Underground. Het belooft een mooie zomer te worden.

 

Oog & oor: Grunewald - Tess Parks & Anton Newcombe

Woensdag 30 Mei 2018 at 8:58 pm Geen reacties

Sniester 2018

Sniester is twee avonden vol muzikaal vertier in de binnenstad van Den Haag en nog veel meer. Fungo Bar trapt de eerste avond voor me af. Een beetje vreemd gezelschap dat wat aanrommelt op de grens tussen punk en psychedelica. Echt veel zin lijkt Fungo Bat er niet in te hebben. Het beste is uiteindelijk het judopak dat een der bandleden voor de gelegenheid heeft aangetrokken. Aan zin om te knallen ontbreekt het bij The Glücks in ieder geval niet. Het duo doet een serieuze poging om in een White Stripes-opstelling Thee Oh Sees weg te blazen. Dat lukt De Zwarte Ruiter bijna. Even verderop staat Alligator. Vier bleke Schotten die lijken weggelopen uit de set van Trainspotting. Het kwartet brengt een mix van vele jaren britpop en met de gitaar op het maximale volume. Soms slaat het net iets te veel door naar platte Oasisrock, maar de houding van Alligator bevalt me. De drummer verrast door na afloop het aanwezige publiek in het Nederlands uitgebreid te bedanken. Hij bijkt een Nederlander te zijn die in Schotland is opgegroeid. Terug naar De Zwarte Ruiter. Daar staat Equal Idiots. Het Belgische duo is beter in vorm dan eerder dit jaar tijdens Eurosonic. Net als ik weg wil beginnen de sympathieke Belgen Ça Plane Pour Moi te spelen. Het feest is ineens compleet. Op naar de volgende Belgische band. Afkomstig uit Luik: It It Anita. Noiserock. Soms rechttoe rechtaan, even later met grillige en complexe gitaarlijnen. Het is in ieder geval een stuk beter te pruimen dan afsluiter van de avond Tusky. Deze band wil slechts rechttoe rechtaan punkrock spelen. Slaagt daar in, maar het is aan mij nauwelijks besteed. Tijd voor de nodige afterparties.

 

Nou is er bij Sniester altijd een kater aanwezig, maar tijdens de tweede avond altijd net iets nadrukkelijker. Als eerste aan zet is The Black Mambas. Vuige rock 'n roll a la New York Dolls. De band is dik in orde, de zanger helaas bijzonder matig. Een deur verder staat Husky Loops. Een trio dat een beetje moeilijk doet. Serieus kijkt en voor vele nerveuze ritmewisselingen zorgt. Het duurt even, maar ineens valt het kwartje. Husky Loops is een hele vervelende band. Dat kan niet gezegd worden van Frankie And The Witch Fingers. In Frankie herkennen we de man die de vorige avond bij vele bands enthousiast vooraan stond te dansen en springen. Tijdens het optreden van zijn eigen band gaat hij net zo hard te keer. Alles is groovy en met een heerlijke sixtiesvibe. Die vibe wordt binnen anderhalve seconde volledig vernietigt door Rectal Smegma. De volledig vertyfte grindcore gaat er bij de honderd aanwezigen (de aanwezige security wenste niet van dit getal af te wijken) in als koek. De kater is niet meer. Maar dan moet het hoogtepunt nog komen. Charlie And The Lesbians zijn aan de beurt. Terwijl de band maar door blijft spelen verkeert Charlie al snel in een staat in de schemerzone tussen autisme en sociopathie. Het haalt het beste uit deze gekwelde jongeman. Direct na afloop blijkt een deel van het publiek al vertrokken te zijn. Niets van gemerkt. Ik heb wederom gefascineerd gekeken en geluisterd naar een buitengewone Charlie And The Lesbians. Tijd om bij te komen is er nauwelijks. Evil Invaders is reeds van start gegaan. Geweldige old skool speed- en thrashmetal met een prachtige show. Tenslotte Afterpartees. Dat De Zwarte Ruiter niet vol is gelopen deert de band niet. De Limburgers verzaken nooit en zanger Niek klimt en springt al nooit tevoren. Een waardige afsluiter van een tof festival.

Maandag 28 Mei 2018 at 3:36 pm Geen reacties

Louder Than Death - Louder Than Death

De vijf namen staan prominent op de achterzijde van de hoes: Sean Spits, King Khan, Saba Lou, Erin Spits en Drew Owen. Een heuse garagepunksupergroep. Vorige maand kwam er reeds een andere supergroep langs op Planet Trash. Dat waren de meesters van de psychedelica genaamd MIEN. Voorlopig even geen supergroepen meer. Dank u. Deze maand zijn de verwachtingen namelijk hooggespannen als het gaat op de garagepunks van Louder Than Death. Acht nummers staan er op deze mini-lp, maar de hooggespannen verwachtingen worden slechts voor de helft waargemaakt. Het quintet vond het kennelijk nodig om ook wat aan te rommelen met de nodige elektronica en juist die 'liedjes' halen de vaart en de wil om te leven eruit. Het geheel begint sterk met punkstomper ABC's (In Old Berlin), maar daarna komt de klad erin. Pas bij het tweede liedje op kant 2 wordt de verwachting volledig ingelost. Half A Dick is garagepunk van de buitencategorie. Het aanschaffen van deze plaat alleen al waard. "Half a dick is better than no dick, is what she said / Half a dick is better than no dick, she gave me head." Pure literatuur. Louder Than Death komt met deze mini-lp niet verder dan een halve erectie.

 

Oor: ABC's (In Old Berlin) - Louder Than Death

Maandag 21 Mei 2018 at 5:27 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed