MIEN - MIEN

Een ware supergroep op Planet Trash? Dat komt niet vaak voor. Nou mogen we zo'n supergroep met een flinke korrel zout nemen, want niet iedereen zal bands als The Black Angels, The Horrors, The Earlies en Elephant Stone kennen. Zelf heb ik van de helft van genoemde bands iets in de kast staan. De leden van deze bands wonen ook niet echt bij elkaar om de hoek, dus het had de nodige voeten in aarde om een plaat op te nemen. MIEN laat in meerdere opzichten grenzen vervagen. De psychedelica komt in alle mogelijke soorten en maten. De mannen van MIEN proberen ieder contact met de werkelijkheid te vermijden en dat lukt vrijwel iedere keer. Hoe verder we komen op deze plaat, hoe experimenteler het wordt. Totdat er ineens, vrijwel uit het niets, een fraai psychpopliedje langs komt zweven. Ook de immer hoog geprezen The Brian Jonestown Massacre komt in het geluid van MIEN regelmatig om de hoek kijken. Niet voor niets heeft een der MIEN-leden ooit deel uit gemaakt van de band van Anton Newcombe. Deze vermeende supergroep is meer dan de som der delen met een plaat die opstijgt uit de jaren '60 en ergens ver in de toekomst pas landt.

 

Oog & oor: Black Habit - MIEN

Vrijdag 20 April 2018 at 6:27 pm Geen reacties

Blues Trash - Reverend Beat-Man And The New Wave

Ik begin een beetje teleurgesteld te raken in Beat Zeller. Op zijn Voodoo Rhythm Records label verschijnen steeds vaker platen die mij nauwelijks meer aanspreken en zelf maakt hij ook platen die duidelijk onder doen voor de platen die hij enkele jaren geleden nog vol overtuiging uitbracht. De man die indruk wist te maken met stijlvolle platen en dito optredens met The Monsters lijkt langzaam maar zeker weg te zakken richting een kant waar hij slechts een slap aftreksel van zichzelf zal zijn. De eerste liedjes op Blues Trash klinken nog als vanouds. Beat-Man die laat merken dat hij de nodige weerzin heeft ontwikkeld. Inclusief prachtige taalfout. Daarna gaat het al snel mis en weet Reverend Beat-Man And The New Wave mij vooral te vervelen. Tijdens het luisteren betrap ik mezelf er meerdere keren op dat ik naar mijn niet-bestaande horloge om mijn pols kijk. Is het nou nog niet voorbij? Dat hij de band waar hij deze plaat mee volspeelt The New Wave noemt, mag als een hele goede Zwiterse grap worden beschouwd. Verder haalt Beat-Man slechts oude koeien uit de sloot.

 

Oog & oor: If I Knew - Reverend Beat-Man And The New Wave

Vrijdag 13 April 2018 at 4:07 pm Geen reacties

Big Attraction & Giddy Up - Amyl And The Sniffers

Soms duurt het even voordat iets goed landt op Planet Trash. Amyl And The Sniffers bijvoorbeeld. Verzachtende omstandigheid: ze komen uit Australië, dus dan mag het ook even duren voordat het aan deze kant van de globe doordringt. De band onder vocale aanvoering van de heerlijk snerende Amy Taylor heeft in eigen beheer al wat cassettes  en mp3's in elkaar geknutseld. Homeless Records is zo vriendelijke geweest om dit bij elkaar te pleuren om er een knallende compilatieplaat van te maken. Zo worden er op onsmakelijke wijze tien brute punksongs door de strot geduwd.  Welk punt de band met het eerste lied, I'm Not A Loser, precies probeert te maken wordt niet direct duidelijk, maar als Amy daarna haar mond open doet om over Blowjobs te zingen is het direct feest. We gaan er eens goed voor zitten, want voordat je het weet is het hoogtepunt reeds bereikt. Het kan snel gaan in de wereld van Australische (proto)punk in combinatie met hele vieze rock 'n roll. Het is echter niet allemaal lange halen, snel thuis. Met Caltex Cowgirl laat Amy horen ook een zachte, haast tedere kant te hebben. Na die tien liedjes is het duidelijk wie hier de winnaar is: Amyl And The Sniffers.

 

Oor: Blowjobs - Amyl And The Sniffers

Zondag 08 April 2018 at 5:02 pm Geen reacties

Greedy Little Thing - Midnite Snaxxx

Niets kon mij de eerste drie maanden van dit jaar werkelijk behoren. Ty Segall die zijn zoveelste inwisselbare plaat uit mocht brengen en post-punkbands die dat slechts lijken te zijn vanwege carrièretechnische redenen. Neen, de score is ronduit magertjes te noemen. We sluiten het eerste kwartaal daarom met veel genoegen af. Geen beter middel om dat te vieren dan een nieuwe serie singles van Goodbye Boozy Records en een volle fles wodka. Om te beginnen een band die ik al ken: Midnite Snaxxx. Twee liedjes. Punk in een hoog tempo met een zangeres die permanent pissed off is en een maniakale gitariste. Raak, maar tam vergeleken met Skull Cult. De overtreffende trap. Vier liedjes van een band die in permanente staat van oorlog verkeert met de meegebrachte instrumenten, waaronder een hele goedkope synthesizer. New Berlin bewijst met 2 nummers dat niet iedere keuze van Goodbye Boozy een gelukkige keuze is. Ondanks een cover van The Cramps met Teenage Werewolf blijft de band een hoog mwah-gehalte behouden. De aanpak van Cruz Somers bevalt me beter. Vorig jaar kwam hij al eens op visite als onderdeel van het gebivakmutste S.B.F. Voor zijn Sit & Stare ep heeft hij vier liedjes opgenomen. Samen met een drumcomputer en gitaar laat hij horen ook solo volkomen labiel te zijn. Hulde. Een betere afsluiter dan Muzzy is bijna niet denkbaar. Vier punksongs van een band die direct de confrontatie opzoekt. Zo'n band die na een avond spelen de helft van het publiek tegen zich krijgt. Muzzy laat horen liever vijanden dan vrienden te hebben en slaagt daar met gemak in. Ondertussen is de wodka fles half vol leeg.

 

Oor: Greedy Little Thing - Midnite Snaxxx

Dinsdag 03 April 2018 at 3:36 pm Geen reacties

Zenith - Indianizer

Indianizer komt uit Turijn en de eerste vraag die me dan te binnen schiet is niet hoe hun plaat klinkt, maar of ze supporter van Torino of Juventus zijn. Antwoord krijg ik niet, maar gezien het eigenwijze karakter van de muziek van deze Italianen gok ik dat ze afwijkend genoeg zijn om volledig achter het iets minder succesvolle Torino te staan. De hoes van Zenith doet vermoeden dat er veel psychedelica te ontdekken valt op de plaat. Helemaal juist, maar Indianizer voegt daar de nodige tropische ritmes aan toe. Sterker nog, die ritmes voeren op het grootste gedeelte van de plaat de boventoon. Al dansend gaat Indianizer op zoek naar nieuwe dimensies. Alles is beter dan het aardse bestaan van de doorsnee sterveling. Naast de psychedelische en tropische kant nemen de Italianen op de snelweg ook nog de afslag richting Duitsland om daar voorzichtig wat krautrock te tanken. Zenith zorgt voor een hoopvol begin van de lente met voorzichtig gejuich, al zit er net als voor het Torino van de afgelopen jaren niet meer in dan een positie in de middenmoot.

 

Oog & oor: Mazel Tov II - Indianizer

Donderdag 29 Maart 2018 at 1:07 pm Geen reacties

Centaur Desire - J.C. Satàn

J.C. Satàn houdt wel van wat macabere grappen. Luister daarvoor maar naar een van de voorgaande platen. Beter nog, luister naar alle vier voorgaande platen van J.C. Satàn en doe deze nieuwe getiteld Centaur Desire er direct bij. Die vorige platen verschenen allemaal aan het eind van het jaar. Stukjes van ondergetekende over deze platen vonden allemaal in november gepost. De vijfde plaat is zojuist verschenen, wachten tot november om er iets over te schrijven is dan geen optie. J.C. Satàn doet net als op de vorige platen weer rake pogingen om ieder fragiel evenwicht dat aanwezig is aan gort te slaan. Aan stijlveranderingen waagt de band zich nauwelijks. Grommende gitaren en dreigende ondertonen. Vanzelfsprekend komen de vlagen psychedelica bij vlagen naar boven en soms voeren die zelfs volledig de boventoon. Het is de band wel toevertrouwd een shitload paddo's tot zich te nemen om te zien of het een angstaanjagende bad trip op gaat leveren of dat de euforie hier en daar de kop op steek. Qua interessante nieuwe releases valt er dit jaar nog weinig te genieten. Ik zwengel daarom Centaur Desire nog maar een keer aan.

 

Oor: No Brain No Shame -  J.C. Satàn

Vrijdag 16 Maart 2018 at 11:24 pm Geen reacties

Combo Koedijk @ Vera

De kelder van Vera is behoorlijk volgestroomd vlak voor aanvang van het optreden van Combo Koedijk. Het aantal fans van de succesformatie uit Meppel neemt nog steeds toe. Niet zo gek na twee mooie lp's en een vrij uniek combinatie van piratenmuziek en garagerock. Ondanks de nodige technische malheur speelt het kwintet een puike set waarbij hits als Ik Haal Vandaag Wel Patat en Stront An De Knikker Met Yoko Ono door menig fan uit volle borst wordt meegezongen. Als de laatste noten gespeeld zijn en de band afsluit met de woorden "Tot ziens, tot Koedijk", is de schare fans weer iets groter geworden.

Zondag 11 Maart 2018 at 8:53 pm Geen reacties

Joost Dijkema + Charlie Parr @ Vera

Voor hoofdprogramma Charlie Parr ga ik de deur niet uit. Zeker niet in de heersende koude, want ik heb simpelweg nooit van de beste man gehoord. Voorprogramma Joost Dijkema is natuurlijk hele andere koek. Ik heb hem al maanden niet zien en horen spelen en ben benieuwd hoe het er voorstaat met de Groningse stadsmuzikant. Hij weet te melden dat van zijn sublieme debuut lp Sacred Revelations er nog drie exemplaren niet verkocht zijn en dat hij ze alledrie heeft meegenomen. Dijkema krijgt de tijd om zijn liedjes te spelen. Een paar liedjes staan op zijn debuut lp, maar hij laat ook nieuwe liedjes en covers horen. Iedere keer is de set van Dijkema net even iets anders dan de vorige keer. Zo blijft het spannend voor zowel het publiek als voor de muzikant zelf. Het is juist de spanning die ontbreekt bij de liedjes van Charlie Parr. Zowel zijn stem als zijn gitaarspel blijven op een constant niveau. Zijn anekdotes tussen de nummers door zijn vermakelijk. Voor verrassingen is nauwelijks ruimte. Mijn aandacht verslapt na drie liedjes en ruimschoots voor het einde verlaat ik Vera. Ondertussen heeft Joost Dijkema al zijn lp's verkocht...

Vrijdag 02 Maart 2018 at 4:53 pm Geen reacties

Vox Low - Vox Low

Die jaren '80 waren helemaal zo slecht nog niet. Achteraf gezien dan. Lekker dansen in de zure regen en wachten tot de bom ons komt verlossen. Het was in ieder geval een stuk overzichtelijker mede dankzij een chronisch gebrek aan informatie. De leden van Vox Low moeten hetzelfde gedacht hebben. Deze Franse band heeft net een plaat uit op Born Bad Records waar de jaren '80 nog eventjes dunnetjes over worden gedaan. Dansbaar, monotoon, hypnotiserende synths. Donkere new wave met krautrock- en industrialinvloeden en teksten die het naderende onheil omarmen. Vox Low weet dit jaren '80 geluid verder te polijsten, maar zet het nergens te dik aan. Geen revivalmodus voor Vox Low, de band neemt je mee verder de diepte in. Daar waar geen licht brandt en de duisternis gevierd wordt. Flikker er nog wat psychedelische drugs bij en dit macabere feest is compleet. Vox Low verzorgd de soundtrack voor een hedonistish feest in een nuclear wasteland. Ik dans dankzij Vox Low met genoegen mijn en uw ondergang tegemoet.

 

Oog & oor: Now We're Ready To Spend - Vox Low

Woensdag 28 Februari 2018 at 9:33 pm Geen reacties

Life Is Easy - Afterpartees

Volgens mij moet een band zich zorgen gaan maken als het links en rechts wordt bestempeld als de leukste gitaarband van Nederland. In de rock 'n roll zou geen plaats mogen zijn voor 'leuk'. Veel te vrijblijvend. Tel daar de titel van de nieuwe plaat Life Is Easy bij op en het zou wel eens helemaal verkeerd kunnen aflopen met Afterpartees. Gelukkig weten de Limburgers  - ook dat nog - tussen alle vrolijke gitaarklanken en meezingrefreintjes subtiel wat nuances aan te brengen in alle luchtigheid. De band heeft het goed weten te verstoppen, maar het door Afterpartees bezongen makkelijke leven heeft ook de nodige keerzijden. Zo eenvoudig lijkt het leven toch niet te zijn. Zelfs niet in het mondaine Horst. Ondanks de dubbele laag neigt Life Is Easy te vaak naar zorgeloos voortkabbelen. Het gebrek aan venijn doet de plaat geen goed. Op de mooiere momenten doet Afterpartees dankzij de uitgekiende gitaren even aan The Libertines denken. Maar waar de Londenaren dan linksaf slaan richting chaos en geen idee hebben waar ze de volgende dag wakker zullen worden, gaan de Horstenaren rechtsaf en worden de volgende ochtend keurig wakker naast hun eigen vriendin.  Het leven kan soms inderdaad makkeijk zijn, maar nooit daadwerkelijk leuk. Net als deze plaat.

 

Oog & oor: Life Is Easy - Afterpartees

Vrijdag 23 Februari 2018 at 11:46 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed