Satan's Graffiti Or God’s Art? - Black Lips

Het blijft een beetje aanmodderen met de nieuwe releases dit jaar. Veel middelmatig werk en nauwelijks een plaat die er uit weet te springen. Een goede zaak dus dat Black Lips na drie jaar weer met een nieuwe plaat komt. Op de hoes kijken een paar onbekende koppen me een beetje glazig aan. Nader onderzoek leert dat van de originele Black Lips er nog twee over zijn in de huidige bezetting. Ik begin direct het ergste te vrezen, maar die vrees voor een slap aftreksel door deze nieuwe Black Lips bezetting blijkt ongegrond. Jack Hines, die in een ver verleden al een paar jaar in deze band speelde, is namelijk terug. Zoveel is er dus ook weer niet veranderd. De band heeft mindere albums afgeleverd dan Satan's Graffiti Or God’s Art?. Het geheel is geproduceerd door Sean Lennon en zelfs Yoko Ono - kennelijk nog steeds niet overleden - schijnt een rolletje in de totstandkoming van de plaat te hebben gespeeld. Dat verklaart wellicht een cover van The Beatles in de vorm van It Won’t Be Long. De reeds eerder genoemde Jack Hines, die in zijn band K-Holes de nodige psychedelica wist toe te voegen, heeft een hele rits geestverruimende middelen meegenomen, want het gaat er bij sommige nummers weer heerlijk ouderwets vaag en zweverig aan toe. De voorgaande zeven studioplaten van Black Lips komen allemaal samen op Satan's Graffiti Or God’s Art?, waardoor dit de meest veelzijdige plaat is geworden van deze flowerpunkband. Black Lips moet blijven!

 

Oog & oor: Can't Hold On - Black Lips

Zondag 14 Mei 2017 at 10:19 pm Geen reacties

Stay Away - Mexican Surf

Het uit de getto's van Oss afkomstige Mexican Surf laat er duidelijk geen gras over groeien. Het gaat op Stay Away direct hard tekeer. De single van deze garagerockers met ernstige surftik is uitgebracht door Waaghals Records. Een label dat verdacht veel ijzersterke singles van onbekende garage-acts uitbrengt. Zo ook deze van Mexican Surf. De taco's vliegen in het rond, vuurtjes worden opgestookt en geblust wordt er alleen met volle flessen tequila. Geen muur die deze vermeende Mexicanen tegen zal weten te houden. Op de andere zijde van het roze vinyl is de tequila langzaam ingedaald en laat het vijftal horen ook lekker zweverig uit de hoek te kunnen komen. Koop de single, maar blijf op gepaste afstand van de band. Stay Away.

 

Oog & oor: Stay Away - Mexican Surf

Zaterdag 06 Mei 2017 at 12:11 am Geen reacties

Ex-Cult @ Vera

Er is geen betere plek om een noodgedwongen feestdag door te brengen dan Vera als daar een paar garagebands geacht worden te spelen. De helft mis ik vanwege late aankomst, maar na een nummertje van The Black Cult staat een tropisch gezelschap in glimmende pakken op het podium. The Bounty Island zorgt voor een prettig in het gehoor liggende soundtrack om de eerste biertjes bij achterover te slaan. Al gauw slaat de ontspannen stemming of als het getergde Fake O's begint te spelen. Vraag een hardcorepunkband die met minstens één been in de garage staat om op een feestdag te spelen. Olie op het vuur met een zanger die zijn gal spuwt. Maar zelfs een optreden van Fake O's valt volledig in het niet als Ex-Cult eenmaal begint. Vorig jaar was ik al onder de indruk van de plaat Negative Growth, maar zelfs die plaat steek bleekjes af tegen hetgeen de band laat zien en horen op het podium. De band uit Memphis, Tennessee zet een werkelijk ziedende set neer. Een magistrale death trip waarbij de zaal ontploft. Ex-Cult in Vera. Gewoon op een donderdagavond tegen etenstijd.

Vrijdag 28 April 2017 at 10:54 pm Geen reacties

Death Song - The Black Angels

Er is altijd hoop. In dit specifieke geval de hoop dat The Black Angels na vier jaar stilte een plaat van formaat heeft gemaakt. Al vrij snel blijkt dat die hoop ijdel is. Death Song is zeker geen teleurstellende plaat geworden, maar de band voegt weinig tot niets toe aan de vorige platen. Het door napalm en lsd plat gegooide pad wordt doodleuk nogmaals bewandeld. Accenten worden nauwelijks verlegd en de obsessie met de Vietnamoorlog, die in het verleden zorgde voor de mooiste nummers van The Black Angels, lijkt voorbij te zijn. Nou hoeft de band ook niet terug te grijpen naar het verleden. De huidige situatie in de Verenigde Staten is natuurlijk een bron van inspiratie. De band maakt er op Death Song gretig gebruik van. The Black Angels behoeft geen aansporing om de donkere kant van het bestaan te benadrukken en bezoekt de ene duistere plek na de andere. Ik laat me graag willoos meevoeren, want ook Death Song zal, net als de vier voorgangers, groeien en keer op keer gedraaid worden. The Black Angels houdt een macabere spiegel voor, waarin je steeds opnieuw wilt kijken ook al weet je dat er nooit geruststellende zaken zichtbaar zullen worden. De plaat sluit af met Life Song. Een old school spaceliedje en een fraaie ode aan David Bowie. 

 

Oog & oor: Currency - The Black Angels

Dinsdag 25 April 2017 at 8:40 pm Geen reacties

Alawalawa - Blind Butcher

Waarschuwing. Hier volgt een klaagzang. Wat wil namelijk het geval? Ik word niet warm of koud van de platen die dit jaar tot dusver verschenen zijn. Ik weet dat het net aan medio april is, maar tot dusver zijn er twee en een halve plaat geweest die mijn bovengemiddelde belangstelling hebben weten te wekken en die ik enkele malen per week opzet. Het gros der releases klinkt mij als een oeverloze herhaling van zetten in de oren. Een kopie van een kopie van een kopie. Er is nauwelijks nog een band die mij weet te raken. De regelmatig aan mij gestelde vraag welke recente plaat ik van harte kan aanbevelen, is steeds moeilijker te beantwoorden. Mijn geduld wordt ernstig op de proef gesteld door de hedendaagse bands. Ik heb honderden geweldige platen in mijn kast staan, dus zo moeilijk kan het niet zijn om er ieder jaar een paar bij te laten komen. Zou je zeggen. Aan het eind van het jaar zal ik de balans nogmaals opmaken, in het land der blinden is eenoog koning. Dus een handvol bovengemiddelde platen in 2017 zal die balans wellicht nog positief kunnen laten doorslaan. Deze plaat van een blinde slager zal het verschil in ieder geval niet maken. Blind Butcher is een duo uit Zwitserland dat in de marge wat aanrommelt met uitgeklede post-punk, blues en wat magere discobeats. De ideeën op Alawalawa zijn goed. Er worden een paar stijlen tegen elkaar aangehouden die niet of nauwelijks bij elkaar passen, maar van enige vorm van synergie is geen sprake. Het blijven eilandjes die, hoe hard men het ook probeert, geen moment nader tot elkaar komen. Ondertussen sta ik op Planet Trash te wachten op bands die mijn ongelijk bewijzen en geen slap aftreksel zijn van bands die hen zijn voorgegaan.

 

Oog & oor: Alawalawa - Blind Butcher

Dinsdag 11 April 2017 at 9:05 pm Twee reacties

Damage And Joy - The Jesus And Mary Chain

En toen was daar die lp van The Jesus And Mary Chain. We schrijven 1985 en ik was in een zware strijd gewikkeld om de middelbare school met een diploma en zonder al te veel emotionele schade door te komen. Ik voelde me onbegrepen en had het idee alles gemist te hebben. De legendarische bands uit de jaren '60 bestonden niet meer of waren uitgegroeid tot een stel ouwe lullen die uitverkoop hadden gehouden en voor de hele punkexplosie was ik net te jong, van Joy Division hoorde ik pas lang nadat Ian Curtis zich verhangen had. Om maar een paar voorbeelden te noemen. De plaat waar ik me volledig mee kon indentificeren en mijn belevingswereld samenvatte: Psychocandy. Een gitaarmuur die zo leijk was dat het iedere keer weer mooier werd, met daaronder alles wat mij als middelbare scholier bezighield. Drank, drugs, verveling, het gebrek aan gewillige meisjes en bovenal de absolute desinteresse in al het andere. De plaat van mijn generatie, zo vond ik zelf, want op school en in mijn directe omgeving was ik de enige die Psychocandy geweldig vond. Toen al had ik het bij het rechte eind. Na Psychocandy volgen nog een paar platen van The Jesus And Mary Chain. Geen enkele zo imponerend als Psychocandy, maar die inschatting had ik al lang van tevoren gemaakt. Tweeëndertig jaar later verschijnt de zevende plaat (de vele compilaties tellen we even niet mee) van The Jesus And Mary Chain. Iedere vergelijking met Psychocandy is onzinnig, maar zoveel anders dan de vijf voorgaande platen klinken de gebroeders Reid op Damage And Joy niet. Het laatste liedje op de voorganger (Munki, 1998) van Damage And Joy heet I Hate Rock 'n' Roll en de band gaat gewoon verder waar het 19 jaar geleden gebleven was. Laat je verder niets wijsmaken. Damage And Joy is een plaat van niveau en The Jesus And Mary Chain weet nog steeds te imponeren.

 

Oog & oor: Amputation - The Jesus And Mary Chain

Zaterdag 01 April 2017 at 7:57 pm Geen reacties

Rolling Blackouts C.F. - The French Press

De millenniumwisseling was een goed moment geweest om alle indiebands die elkaar en zichzelf steeds weer herhalen een definitief halt toe te roepen. Tot hier en niet verder. Niet weer dat jengelende geneuzel met een gitaarlijntje hier en een melancholische snik daar. De uitgangspunten zijn bekend, de punten - voor zover aanwezig - zijn gemaakt. Laten we de mooie platen, die ontegenzeggelijk zijn gemaakt, koesteren en weer verder gaan. Het is duidelijk, ondergetekende is al een hele tijd klaar met het gros der indiebands. Gelukkig heb ik noodzakelijkerwijs een goed ontwikkeld filter weten te creëren. Het meeste indiegeluid is bij voorbaat uitgesloten van deelname. Toch weet er af en toe nog wat door te dringen. Meestal bevestigt het mijn starre ideeën, maar soms dien ik geheel tegen mijn zin toeschietelijk te zijn. Dat laatste geldt in ieder geval voor deze zes tracks tellende EP van het Australische The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever. De band kent drie gitaristen die elkaar met moeite in toom weten te houden en de verschillende gitaarmelodieën subliem laten verweven. Daarnaast willen de gitaristen alledrie ook zingen. De ene is nog romantischer en weemoediger dan de ander. Deze Aussies blijven te allen tijde beleefd en beheerst en torsen al het bezongen leed manmoedig. The French Press Rolling Blackouts Coastal Fever is een van de weinige indie-uitzonderingen die ik toelaat in mijn wereld.

 

Oog & oor: Rolling Blackouts Coastal Fever - The French Press

Dinsdag 28 Maart 2017 at 7:35 pm Eén reactie

Sentido del Espectaculo - Biznaga

Het is dat dit gezelschap in het Spaans zingt, anders was het de zoveelste band die jaren '70 punk speelt met een snufje jaren nu garagerock. Biznaga komt echter uit Madrid, dus is het niet meer dan logisch dat er in eigen taal wordt gezongen. Biznaga beschikt echter niet over een grootse zanger. Net als alles aan deze band volstaat het. Net voldoende punk (denk aan Stiff Little Fingers, Buzzcocks en The Jam), net voldoende onderscheidingsvermogen dankzij de Spaanse taal en net voldoende aansluiting met punk en garagerock anno 2017. Wat wel weer leuk is dat dit een punkband is die de castagnetten weet te gebruiken, maar halverwege Sentido del Espectaculo overheerst steeds het gevoel dat ik het nou wel weet en worden de liedjes inwisselbaar. Veel interessanter is de voorkant van Sentido del Espectaculo. Er wordt gebruik gemaakt van een schilderij van de Belgische schilder Paul Delvaux. Een schilder die meestal een merkwaardige wereld wist te scheppen, waar feitelijk niet gebeurt, maar toch op magische wijze weet te betoveren. Als dat laatste de bedoeling is geweest van Biznaga is de missie volkomen mislukt, dus we prijzen ons maar gelukkig met de hoes van de plaat.

 

Oor: Nigredo - Biznaga

Zaterdag 18 Maart 2017 at 10:26 pm Geen reacties

Youth Hunt - The Homesick

In Dokkum springt men van het ene hoogtepunt naar het andere. In vrijwel ieder millennium gebeurt er wel iets bijzonders. We schrijven 754 als Bonifatius daar in de buurt wordt vermoord. Volkomen terecht overigens, van Frieze bomen moet je afblijven. Een gebeurtenis waar op Youth Hunt uitgebreid bij wordt stil gestaan. Daarna wordt het weliswaar even stil, maar een nieuw Dokkums hoogtepunt valt te noteren in 2017. Het betreft deze debuutplaat van The Homesick. Drie jonge Dokkumers die bij voorkeur in een dikke laag mist staan te spelen. Die verwijzing naar het voorval in 754 gebeurt in het nummer St. Boniface. Het hoogtepunt van de plaat. Ruim vijf en een halve minuut van heidens prachtkabaal.  Langzaam maar zeker ontwaren zich de contouren van post-punk, krautrock, indiepop en shoegaze op Youth Hunt.  The Homesick houdt zich steeds verre van een heldere kijk op de zaken, maar probeert iedereen op het verkeerde been te zetten. Het trio kickt op het contrast en laat de muziek constant voor wrijvingen zorgen. Met Youth Hunt heeft The Homesick een intrigerende, geestverruimende en grensvervagende plaat gemaakt. Ik krijg er maar geen genoeg van.

 

Oog & oor: St. Boniface - The Homesick

Woensdag 15 Maart 2017 at 1:21 pm Geen reacties

Ramirezz + Onhou @ Vera

Terwijl in de grote zaal de Trash Can Night plaatsvindt met uiterst dansbare muziek van decennia geleden, staan er in de kelder van Vera twee heavy bands. Doom is de gemene deler, maar beide bands vullen dat op eigen wijze in. Onhou is de meest logge band van de avond en weet haar geluid op te vullen met wat sludge en drone. Veel vrolijker gaat het er aan toe als Ramirezz geluidsgolven gaat produceren. Als je althans op de outfits van de band af mag gaan. De heren hebben de restanten van hun carnavalspakjes aangetrokken. Gemaskerde mannen die niet schromen te experimenteren met psychedelica en spacerock. Ondanks lachwekkende maskers, maakt Ramirezz dankzij de relatieve veelzijdigheid de beste indruk.

Zondag 12 Maart 2017 at 5:01 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed