Leisure Opportunity - Proto Idiot

Tien jaar geleden maakte Andrew Anderson met The Hipshakes onbedoeld  een hele leuke plaat: Shake Your Hips. Sindsdien doet hij geheel volgens zijn eigen voorwaarden met enige regelmaat een poging om die meesterzet te herhalen. Dit jaar komt hij met Proto Idiot verdacht dichtbij die plaat van tien jaar geleden. Leisure Opportunity klinkt namelijk alsof Proto Idiot een hele stapel afgekeurde liedjes van Nirvana en Jay Reatard uit de kliko heef gevist en er met zo min mogelijk inspanning een hele plaat van heeft volgespeeld. Dat er geen enkel instrument daadwerkelijk beheerst wordt, mag als geen enkele belemmering worden beschouwd. Dit trio uit Manchester gaat er zelfs prat op. De liedjes mogen geclassificeerd worden van bijna totaal infantiel tot aan aanstekelijke punksongs zoals de Buzzcocks die ooit maakte. Proto Idiot houdt het zo simpel en labiel mogelijk. Onder het motto "I’m stupid, you’re stupid, let’s do it" is in een vloek en een scheet een hele plaat gemaakt. Een plaat die ondanks de minimale inspanning na een paar keer luisteren niet gaat vervelen. Sterker nog, eigenlijk vind ik Leisure Opportunity bijna net zo leuk als die Shake Your Hips van The Hipshakes. Het klinkt als een plaat van "muzikanten" die zichzelf en de luisteraar geen moment serieus nemen en en passant een veel onderhoudende plaat hebben gemaakt dan al die garagebands die zichzelf eigenlijk veel te serieus nemen en doodsaai zijn vergeleken met Proto idiot.

 

Oor: Do It The Same - Proto Idiot

Donderdag 16 November 2017 at 9:10 pm Geen reacties

Black Lips + Cult Babies @ Vera

Het uit Canada afkomstige Cult Babies verzorgd het voorprogramma deze avond. De bandnaam is beter dan de muziek. Inwisselbare psychedelische rock. Tijd voor Black Lips! Tien jaar geleden werd Black Lips winnaar van de befaamde Verapoll. Zo dol en dwaas als toen werd het gisteravond niet, maar toch gaat de band uit Atlanta ook dit jaar hoge ogen gooien in deze poll. Het opvallend gemêleerde publiek reageert enthousiast op ieder liedje van Black Lips. Halverwege het optreden besef ik hoeveel hits deze band eigenlijk heeft. De ene na de andere meezinger met kekke riffs wordt gespeeld. De band heeft er niet eens zoveel zin in en slaat voor het gemak nog een paar verwachte hits over. Het maakt niets uit. Het lijkt voor de bandleden ondertussen een routineklusje om een hele zaal plat te spelen en Vera gaat volledig overstag. Ook over 10 jaar wil ik die Black Lips nog een keer zien.

Zondag 12 November 2017 at 8:33 pm Geen reacties

Protomartyr + Manon Meurt @ Vera

Vorig jaar was het optreden van Protomartyr in Vera het onbetwiste hoogtepunt. Grote kans dat ruim een jaar later een optreden van dezelfde band op dezelfde plek op een teleurstelling uitloopt. Eerst moet er weer door een voorprogramma geworsteld worden. Manon Meurt blijkt een shoegazeband te zijn waar er 25 jaar geleden al te veel van waren. Ondertussen bekruipt mij het gevoel dat zulke bands er over 25 jaar ook nog zullen zijn, terwijl niemand zich de vraag stelt waarom zulke bands  überhaupt bestaansrecht hebben. Existentialistische vragen doemen op. Dat blijkt het juiste gevoel te zijn om een Protomartyrconcert mee te beginnen. Zanger Joe Casey betreedt het podium alsof hij zojuist voor de andere bandleden de belastingpapieren heeft ingevuld. Een paar flesjes bier in de zakken van zijn bij de kringloopwinkel aangeschafte colbertje, een glaasje in de ene hand en een keurig krukje in de ander om de drankjes op te zetten. Praktisch als Casey is heeft hij een flesopener in zijn binnenzak zitten. Die haalt hij te voorschijn als we al een paar overdonderend mooie liedjes te horen hebben gekregen. Protomartyr klinkt nog grimmiger dan voorheen. De bas en gitaar zijn volledig in balans en worden op de hielen gezeten door de drums, terwijl Casey met ingehouden woede 'zingt'. In het inktzwarte wereldbeeld van de uit Detroit afkomstige band zijn nauwelijks zekerheden, behalve het gegeven dat Protomartyr tijdens alle stormen recht overeind zal blijven staan. In vervlogen tijden werden bepaalde bands als relevant gezien, Protomartyr is de band van nu die aan dat begrip daadwerkelijk weer inhoud geeft. Ik zou niet meer zonder willen en onderweg naar huis lach ik mezelf uit dat ik getwijfeld heb of de band het optreden van het jaar daarvoor zou kunnen evenaren.

Zaterdag 11 November 2017 at 2:35 pm Geen reacties

Brutalism - IDLES

In november krijgt de muzieknerd in mij de overhand. Het begint enorm te kriebelen. Er wordt wekenlang enorm geschoven in de shortlist van platen die in mijn jaarlijst terecht gaan komen. Daarnaast begint het direct te knagen vanwege het besef dat ik zoals altijd een paar platen volledig over het hoofd heb gezien en dat er altijd een zwik platen zijn die veel tijd nodig hebben en in de loop der jaren pas hun ware ik tonen. De plaat van IDLES ontkomt ternauwernood aan de hiervoor genoemde kwalificaties. Brutalism is in maart al uitgekomen, is tot voor kort volledig genegeerd door me en dat is volkomen onterecht. Niet dat deze plaat ineens mijn plaat van het jaar gaat worden, maar het hoort wel tot mijn favoriete releases dit jaar en staat al een hele tijd in de high rotation op Planet Trash. Deze debuutplaat van de uit Bristol afkomstige band is bijtend en meedogenloos. De teksten worden uitgeblaft door zanger Joseph Talbot en iedere lettergreep komt aan als een harde tik van de gummiknuppel van de plaatselijke oproerpolitie. Met Brutalism blaast IDLES de grenzen van post-punk volledig aan flarden. Je bent aan jezelf verplicht om naar deze plaat te luisteren. Dat heb ik gelukkig op tijd gedaan, zodat Brutalism heel hoog in die volkomen onzinnige jaarlijst terecht gaat komen.

 

Oog & oor: Mother - IDLES

Zondag 05 November 2017 at 9:20 pm Geen reacties

Envy - The Lumes

"Am I the only one who knows what it is to crawl?" Tijdens het eerste liedje op dit zes tracks tellende mini-album klinkt de zanger al behoorlijk wanhopig en lijkt er geen uitweg voor alle waanzin die The Lumes ten deel valt. Die wanhoop neemt alleen maar toe. Hoe meer ik luister naar Envy hoe beklemmender het wordt. Nou is Envy weliswaar een mini-album, maar aan het geluid van The Lumes is niets mini. Het trio koppelt moeiteloos strakke post-punk aan schurende shoegaze. Envy klinkt alsof er een laatste, beslissende veldslag wordt geleverd met alle demonen die het trio is tegengekomen. The Lumes laat er echter geen misverstand over bestaan wie als uiteindelijk winnaar uit de bus gaat komen. De zanger mag dan het gevoel hebben dat hij als enige kruipend door het leven moet gaan, maar aan het eind van de rit staat hij weer fier overeind, terwijl bij de overige aanwezigen dankzij alle noise het bloed uit de oren sijpelt.

Zondag 29 Oktober 2017 at 12:38 am Geen reacties

The Fresh & Onlys @ Vera

Vier jaar geleden speelde The Fresh & Onlys voor het eerst in Vera en dat bleek uiteindelijk een van mijn favoriete concerten van dat jaar te zijn. Toen viel het me op dat er aanzienlijk minder mensen aanwezig waren dan ik van tevoren had ingeschat. Ondertussen verbaas ik me er al niet eens meer over dat er niet veel volk komt opdagen bij optredens van bands die ik te gek vind. Vier jaar en een paar mooie platen later mag geconstateerd worden dat er geen fans zijn bijgekomen. The Fresh & Onlys is er alleen maar veelzijdiger op geworden. De band heeft er een nieuwe drummer en bassist bijgekregen en vooral die laatste geeft het geluid van de uit San Francisco afkomstige band meer cachet. Zanger Tim Cohen is zo vriendelijk geweest om deze keer gitarist Wymond Miles wel mee te nemen. Miles staat er zo nonchalant mogelijk bij, neemt af en toe een slok wiskey en tovert ondertussen de mooiste klanken uit zijn gitaar. De tijd verstrijkt ongemerkt en voor ik het werkelijk besef is het concert afgelopen en ben ik getuige geweest van het mooiste concert in Vera dit jaar tot dusver.

Zaterdag 28 Oktober 2017 at 7:34 pm Geen reacties

Shame @ Vera

Over het eerste optreden van Shame in Groningen was ik zeer tevreden. Een gezapige woensdagavond in januari veranderde ineens in eentje vol energie en bravoure toen de Londense band een korte set met puntige post-punknummers wist neer te zetten. De juiste band met de juiste houding. Een ware aanrader dus. Een goede aanleiding om trash jr. achter zijn laptop weg te slepen en mee te nemen naar Vera om Shame te gaan zien. Aan mijn opvoedkundige kwaliteiten zal het in ieder geval niet liggen, mocht deze jongeman een dubieuze muzieksmaak gaan ontwikkelen. Spijtig genoeg wist Shame op de meeste aanwezigen geen verpletterende indruk te maken. Het optreden begon en eindigde weliswaar sterk, maar daar tussen in zat een te lange periode met matige liedjes die ook nog eens nodeloos werden gerekt. Zonder die matige liedjes en met een optreden van hooguit een half uur speelt Shame iedere zaal aan gort. Wordt er langer gespeeld dan rest de toeschouwer niets anders dan de conclusie te trekken van trash jr. toen ik vroeg hoe hij het optreden vond: "Gaat wel".

Donderdag 26 Oktober 2017 at 7:13 pm Geen reacties

Strange Peace - Metz

Het blijft allemaal leuk en aardig wat Metz doet. Strange Peace is de derde plaat van de noiseband uit Canada en met een kleine voorsprong mijn favoriet. Nou is Metz altijd schatplichtig geweest aan alle noise waar Steve Albini zich in het verleden mee bezig heeft gehouden. Een logische zet om diezelfde Albini het heft in handen te geven bij de totstandkoming van Strange Peace. Albini zet de spreekwoordelijke puntjes op de i. Vanzelfsprekend gebeurt dat met doffe dreunen en intens lawaai. Steve Albini knijpt alles uit de band wat er in zit en gaat vervolgens op zoek naar een volgend slachtoffer, want na een paar keer luisteren volgt het besef dat dit het hoogtepunt van de band is. Niets meer aan veranderen. Beter gaat het niet worden.  Steve Albini is er wederom in geslaagd om bruut simplisme te sublimeren. Strange Peace van Metz: gevarieerder en spannender dan ooit. Eens kijken of ze daar in Canada door hebben dat je moet stoppen op je hoogtepunt.

 

Oog & oor: Cellophane - Metz

Zondag 22 Oktober 2017 at 9:28 pm Geen reacties

Relatives In Descent - Protomartyr

Na mijn favoriete plaat van 2015 - The Agent Intellect - is Protomartyr er weer in geslaagd een hele ongemakkelijke plaat te maken. De teksten van zanger Joe Casey - toch al bepaald geen lachebekje - zijn nog donkerder dan voorheen en het wereldbeeld gaat nog een stukje verder op zwart. De meeste observaties van Casey zijn direct raak, maar nog meer dan voorheen weet hij dubbele lagen aan te leggen. Alleen als tekstschrijver maakt hij al veel indruk. Tel daarbij zijn voordracht en een excellerende band bij op en de contouren van een grootste plaat doemen tussen de rokende puinhopen op. Net als alles volkomen uitzichtloos lijkt en de zwartgalligheid heerst, weet Protomartyr te verrassen met een lied vol hoop. "Amid the death of all things / Not under the scornful eye or the corporation’s hand / Only in darkness does the flower take hold / It blooms at night" krijgen we te horen bij Night-Blooming Cereus. Gedurende de twaalf liedjes op Relatives In Descent is Protomartyr op zoek naar een waarheid, probeert het de wereld te duiden en te herrijzen uit geslagen positie. De hoop mag dan aanwezig zijn, maar aan het eind van Relatives In Descent is die niet veel dichterbij gekomen in vergelijking met het begin van de plaat. Wel zijn we een grimmig album rijker geworden. Protomartyr heeft wederom een van de mooiste platen van het jaar gemaakt.

 

Oog & oor: A Private Understanding - Protomartyr

Maandag 16 Oktober 2017 at 8:25 pm Geen reacties

Heaven Upside Down - Marilyn Manson

Na een hele serie natte scheten wist Marilyn Manson in 2015 ineens te verrassen met een sterk album. Ondertussen is hij toe aan zijn tiende studioplaat en moet duidelijk worden of The Pale Emperor een toevalstreffer is geweest of dat er meer in het perverse vat zit. Heaven Upside Down is niet zo sterk als The Pale Emperor, maar in ieder geval kan geconstateerd worden dat het product van Manson nog steeds een vaste vorm heeft. Dit vooral dankzij Tyler Bates, die ook de vorige Mansonplaat produceerde. Hij heeft Manson de hand uitgestoken en uit het moeras der middelmatigheid getrokken. Manson heeft nu eenmaal altijd hulp van buitenaf moeten hebben om optimaal te kunnen presteren. Bates heeft niet kunnen voorkomen dat Manson af en toe dreint als een klein kind dat zijn zin niet heeft gekregen. Om als bijna vijftiger meebrulhitjes te willen zingen met de achterliggende gedachte dat het publiek dan lekker met een vuist in de lucht heel hard "fuck" kan roepen, doet op z'n zachts gezegd nogal pathetisch aan. Ik blijf hoe dan ook een zwak houden voor Marilyn Manson en met Heaven Upside Down stelt hij niet eens teleur.

 

Oog & oor: Say10 - Marilyn Manson

Vrijdag 13 Oktober 2017 at 11:11 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed