Louder Than Death - Louder Than Death

De vijf namen staan prominent op de achterzijde van de hoes: Sean Spits, King Khan, Saba Lou, Erin Spits en Drew Owen. Een heuse garagepunksupergroep. Vorige maand kwam er reeds een andere supergroep langs op Planet Trash. Dat waren de meesters van de psychedelica genaamd MIEN. Voorlopig even geen supergroepen meer. Dank u. Deze maand zijn de verwachtingen namelijk hooggespannen als het gaat op de garagepunks van Louder Than Death. Acht nummers staan er op deze mini-lp, maar de hooggespannen verwachtingen worden slechts voor de helft waargemaakt. Het quintet vond het kennelijk nodig om ook wat aan te rommelen met de nodige elektronica en juist die 'liedjes' halen de vaart en de wil om te leven eruit. Het geheel begint sterk met punkstomper ABC's (In Old Berlin), maar daarna komt de klad erin. Pas bij het tweede liedje op kant 2 wordt de verwachting volledig ingelost. Half A Dick is garagepunk van de buitencategorie. Het aanschaffen van deze plaat alleen al waard. "Half a dick is better than no dick, is what she said / Half a dick is better than no dick, she gave me head." Pure literatuur. Louder Than Death komt met deze mini-lp niet verder dan een halve erectie.

 

Oor: ABC's (In Old Berlin) - Louder Than Death

Maandag 21 Mei 2018 at 5:27 pm Geen reacties

Beyondless - Iceage

Van de met postpunk en zelfdestructie overgoten hardcore van de eerste twee platen laat Iceage weinig meer over. Met het in 2014 verschenen Plowing Into the Field of Love werd het punkroer drastisch omgegooid. Die plaat mag als vingeroefening worden beschouwd voor Beyondless. Iceage maakt gebruik van een shitload aan instrumenten waar iedere zichzelf respecterende punkband met een grote boog omheen zou lopen. Maar Iceage is in alles anders. Het liefst gebruikt het zoveel mogelijk verschillende instrumenten op hetzelfde moment. Het lukt om daarbij niet in hopeloze bombast te vervallen. De Denen triomferen in al hun chaos. Hoewel niet altijd even trefzeker, blijft Beyondless van begin tot het eind spannend. Soms puttend uit de stinkende put van The Birthday Party, maar ook met enige regelmaat gebruikmakend van ranzige popmelodieën. Zanger Elias Bender Rønnenfelt zingt nog altijd alsof hij dronken en bezeten is. Op het ene moment is hij simpelweg verveeld, maar steeds vaker klinkt hij ronduit ontgoocheld. De flirt met zelfdestructie is getransformeerd in de hunkering naar een groots romantisch bestaan.

 

Oog & oor:  Catch It - Iceage

Donderdag 17 Mei 2018 at 10:04 pm Geen reacties

Loudmouth Soup - Cosmic Psychos

Het is eigenlijk nergens goed voor; een nieuwe plaat van Cosmic Pyschos. Deze gedistingeerde heren zouden gewoon met 100 gekoelde blikken bier op een landbouwvoertuig naar keuze ergens op een boerderij in Australië rond moeten rijden. Aan het eind van de dag checken wie de grootste bierbuik heeft en af en toe optreden om de aanwezige hipsterjeugd te laten horen hoe het ook kan. Het prettige van Cosmic Psychos is dat men van tevoren reeds weet hoe de plaat klinkt. Men hoeft niet de moeite te doen om de plaat ook daadwerkelijk te beluisteren, maar als men dan toch op een landbouwvoertuig naar keuze rond gaat rijden om onderweg zoveel mogelijk blikken bier te consumeren, dan is Loudmouth Soup natuurlijk wel de best denkbare soundtrack. Het trio raust zich op Loudmouth Soup zo snel mogelijk door tien nummers heen. Af en toe wordt er op een pedaal gestrapt om wat extra geluid uit de gitaar te krijgen. Erg geïnspireerd klinkt het geheel geen moment. De heren kunnen zich pas daadwerkelijk concentreren als de deur van de koelkast in zicht is. Ondertussen ga ik nog een rondje rijden.

 

Oog & oor: Feeling Average - Cosmic Psychos

Zondag 13 Mei 2018 at 12:44 am Geen reacties

E.T. Explore Me - E.T. Explore Me

Na een zwik singles is E.T. Explore Me eindelijk zover om ter gelegenheid van hun 140-jarige bestaan een volledige plaat op te nemen en uit te laten brengen. Voor mijn gevoel gaat deze band al heel lang mee, volgens wikipedia sinds 2002. Het garagetrio is voor geen enkel gat te vangen. Vieze punk wordt in een oogwenk afgewisseld met melancholisch werk, waarna net zo makkelijk een waterig zonnetje doorbreekt en een slonzig surfliedje de revue passeert. In de verlepte wereld van E.T. Explore Me is dat een geheel natuurlijk proces en op deze plaat klinkt het allemaal heel logisch. Het kringloopwinkelorgeltje dat de band gebruikt wordt met hoorbare liefde verder afgeragd. Halverwege de plaat is ineens ruimte voor wat psychedelische fratsen. Een uitstapje naar buitenaards leven is volkomen normaal voor E.T. Explore Me. Daarna voert het drietal het tempo weer op. Net op het moment dat het niet leuker lijkt te kunnen worden trekken deze Haarlemmers nog een biertje open en schoppen een garagepunkliedje volledig naar de gallemiezen. Nooit stoppen en op naar het 280-jarige bestaan...

 

Oog & oor: Let Me In - E.T. Explore Me

Donderdag 10 Mei 2018 at 6:42 pm Geen reacties

Iceage @ Bitterzoet

Het is puur toeval dat ik gelijktijdig met Iceage in onze hoofdstad ben. Bitterzoet is de plek. Niet erg groot, maar eigenlijk precies klein genoeg. Tijdens Eurosonic eerder dit jaar wist de Deense band nog de helft van het publiek in Vera weg te spelen. In Bitterzoet gaat het er een stuk genuanceerder aan toe. Ik tel geen weglopers. Het is nog vroeg op de avond en zeker de helft van de bandleden moet zichtbaar het hoofd bieden aan een fikse kater. De eerste vier liedjes gaan in relatieve rust voorbij. Daarna gaat het tempo iets omhoog, verschuiven de katers naar de achtergrond en speelt het zestal een zinderende set. Liedjes van zojuist verschenen plaat Beyondless worden afgewisseld met het ruigere werk van enkele jaren geleden. Iceage slaagt erin om structuur te brengen in de door henzelf aangebrachte chaos. Het publiek wordt meegesleept in de donkere en intense wereld van Iceage. Een wereld waar zanger Elias Bender Rønnenfelt in al zijn wanhoop en frustratie excelleert. Iceage maakt indruk. Direct na de laatste noten hoor ik een oudere muzikant naast mij opgelucht verzuchten: "Urgente bands, ze bestaan gelukkig nog."

Maandag 07 Mei 2018 at 4:55 pm Geen reacties

Pizza Knife + The Krontjong Devils @ Vera

Het lijkt steeds erger te worden, maar ook dit jaar is het me toch weer gelukt om alle weerzin te overwinnen om me tussen het oranjevolk te begeven. Doel: bier en bands in Vera. Van het bier krijg ik meer mee dan van de meeste bands. Uiteindelijk toch twee optredens volledig mee mogen maken. Allereerst het uit Utrecht afkomstige Pizza Knife. Punk met een flinke hardcoretik en een zanger die zijn best doet om op korte termijn zijn stembanden om zeep te helpen. Met je skateboard heel hard tegen een muur op botsen en je voortanden verliezen, zo klinkt Pizza Knife. Niet veel later zijn de heren van The Krontjong Devils zo vriendelijk een puike set te spelen. Dat niet ieder liedje direct goed gaat mag de pret niet drukken en het gegeven dat de bandleden onderling wat moeite hebben met elkaars humor komt de feestvreugde slechts ten goede. Het maakt in ieder geval de terugtocht naar huis een stuk dragelijker.

Zaterdag 28 April 2018 at 6:44 pm Geen reacties

Nuke Earth - The Cavemen

Ze hebben geen enkele goede intentie. Deze Nieuw-Zeelanders zijn op een missie en die missie is totale destructie. The Cavemen werken graag mee om de aarde voor eens en altijd naar de gallemiezen te laten gaan. De derde lp heet niets voor niets Nuke Earth en heeft als opener een intens garagepunknummer getiteld Lust For Evil. Aan duidelijkheid wordt niets te wensen overgelaten. Zelf weten ze het omtrent hun bedoelingen goed samen te vatten: “We are ready to drink, fight, fuck and play some goddamn rock and roll”. Dat lukt allemaal heel aardig op Nuke Earth. Na het krankzinnige openingslied volgt een dozijn andere punkliederen die het ene moment refereren aan de Newyorkse punkbands uit de hoogtijdagen van de Ramones om vervolgens met gemak over te schakelen naar het geluid van punkbands uit andere periodes en geografische liggingen. The Cavemen doen dat met speels gemak en met een jaloersmakende hoeveelheid nonchalance. Ondertussen trapt de band onbedoeld en ongewild eigenhandig het gehele punkgenre weer de juiste kant op. Gimme Beer Or Gimme Death heet een van de liedjes. The Cavemen hebben het slechtste met onze planeet voor, maar totale vernietiging zal pas plaatsvinden als de wereldwijde drankvoorraad volledig verdwenen is. Voorlopig kunnen we dus nog even vooruit.

 

Oor: Nuke Earth - The Cavemen

Woensdag 25 April 2018 at 8:51 pm Geen reacties

MIEN - MIEN

Een ware supergroep op Planet Trash? Dat komt niet vaak voor. Nou mogen we zo'n supergroep met een flinke korrel zout nemen, want niet iedereen zal bands als The Black Angels, The Horrors, The Earlies en Elephant Stone kennen. Zelf heb ik van de helft van genoemde bands iets in de kast staan. De leden van deze bands wonen ook niet echt bij elkaar om de hoek, dus het had de nodige voeten in aarde om een plaat op te nemen. MIEN laat in meerdere opzichten grenzen vervagen. De psychedelica komt in alle mogelijke soorten en maten. De mannen van MIEN proberen ieder contact met de werkelijkheid te vermijden en dat lukt vrijwel iedere keer. Hoe verder we komen op deze plaat, hoe experimenteler het wordt. Totdat er ineens, vrijwel uit het niets, een fraai psychpopliedje langs komt zweven. Ook de immer hoog geprezen The Brian Jonestown Massacre komt in het geluid van MIEN regelmatig om de hoek kijken. Niet voor niets heeft een der MIEN-leden ooit deel uit gemaakt van de band van Anton Newcombe. Deze vermeende supergroep is meer dan de som der delen met een plaat die opstijgt uit de jaren '60 en ergens ver in de toekomst pas landt.

 

Oog & oor: Black Habit - MIEN

Vrijdag 20 April 2018 at 6:27 pm Geen reacties

Blues Trash - Reverend Beat-Man And The New Wave

Ik begin een beetje teleurgesteld te raken in Beat Zeller. Op zijn Voodoo Rhythm Records label verschijnen steeds vaker platen die mij nauwelijks meer aanspreken en zelf maakt hij ook platen die duidelijk onder doen voor de platen die hij enkele jaren geleden nog vol overtuiging uitbracht. De man die indruk wist te maken met stijlvolle platen en dito optredens met The Monsters lijkt langzaam maar zeker weg te zakken richting een kant waar hij slechts een slap aftreksel van zichzelf zal zijn. De eerste liedjes op Blues Trash klinken nog als vanouds. Beat-Man die laat merken dat hij de nodige weerzin heeft ontwikkeld. Inclusief prachtige taalfout. Daarna gaat het al snel mis en weet Reverend Beat-Man And The New Wave mij vooral te vervelen. Tijdens het luisteren betrap ik mezelf er meerdere keren op dat ik naar mijn niet-bestaande horloge om mijn pols kijk. Is het nou nog niet voorbij? Dat hij de band waar hij deze plaat mee volspeelt The New Wave noemt, mag als een hele goede Zwiterse grap worden beschouwd. Verder haalt Beat-Man slechts oude koeien uit de sloot.

 

Oog & oor: If I Knew - Reverend Beat-Man And The New Wave

Vrijdag 13 April 2018 at 4:07 pm Geen reacties

Big Attraction & Giddy Up - Amyl And The Sniffers

Soms duurt het even voordat iets goed landt op Planet Trash. Amyl And The Sniffers bijvoorbeeld. Verzachtende omstandigheid: ze komen uit Australië, dus dan mag het ook even duren voordat het aan deze kant van de globe doordringt. De band onder vocale aanvoering van de heerlijk snerende Amy Taylor heeft in eigen beheer al wat cassettes  en mp3's in elkaar geknutseld. Homeless Records is zo vriendelijke geweest om dit bij elkaar te pleuren om er een knallende compilatieplaat van te maken. Zo worden er op onsmakelijke wijze tien brute punksongs door de strot geduwd.  Welk punt de band met het eerste lied, I'm Not A Loser, precies probeert te maken wordt niet direct duidelijk, maar als Amy daarna haar mond open doet om over Blowjobs te zingen is het direct feest. We gaan er eens goed voor zitten, want voordat je het weet is het hoogtepunt reeds bereikt. Het kan snel gaan in de wereld van Australische (proto)punk in combinatie met hele vieze rock 'n roll. Het is echter niet allemaal lange halen, snel thuis. Met Caltex Cowgirl laat Amy horen ook een zachte, haast tedere kant te hebben. Na die tien liedjes is het duidelijk wie hier de winnaar is: Amyl And The Sniffers.

 

Oor: Blowjobs - Amyl And The Sniffers

Zondag 08 April 2018 at 5:02 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed