Sheer Mag + Charlie & The Lesbians + The Junohoos

Drie bands staan er in Vera en alledrie zijn ze anders. De plaatselijke The Junohoos bestaat uit leden waarvan de ledematen reeds wat strammer zijn geworden, maar het hart van opwinding nog steeds tekeer gaat als een 16-jarige. Catchy punk met een hoog bubblegumgehalte. Altijd leuk. De sfeer slaat echter al snel om als Charlie & The Lesbians is begonnen. Charlie's hoofd is kaal geschoren. Navraag leert dat de jongeman nog maar net op tijd is ontsnapt aan zijn eerste lobotomie. Tijd om zijn medicatie in te nemen is er niet geweest. Charlie, half ontkleed, staat tijdens het vierde liedje reeds op de bar. Niet veel later staat hij helemaal achter in de zaal tegen de muur te zingen. Zorgelijke blikken zijn zijn deel. Als hij tijdens het afsluitende liedje "Hating My Life" zingt, twijfelt niemand daar aan. Sterker nog, het vermoeden dat hij het leven van alle aanwezigen ook grondig haat wordt verder bevestigd. De band speelt ondertussen een ziedende set waarbij de hardcorepunk-invloeden duidelijker dan ooit te herkennen zijn. Charlie & The Lesbians; verontrustend goed. Als laatste is Sheer Mag aan de beurt. De eerste riff doet denken aan Thin Lizzy en de vele riffs die volgen doen dat ook. Hier staat de beste Thin Lizzy tributeband te spelen. Vermakelijk, maar verder niet noemenswaardig.

Woensdag 19 Juli 2017 at 8:29 pm Geen reacties

Laredo - USA/MEXICO

Er zijn van die platen die ik in eerste instantie niet kan bevatten, maar waar ik vervolgens lange tijd obsessief naar luister. Trout Mask Replica van Captain Beefheart is daar een goed voorbeeld van. Na verloop van tijd ontwikkelt zich een vorm van verslaving. Van Trout Mask Replica ben ik al jaren afgekickt, de nieuwste verslaving is een plaat van een trio uit Texas. USA/MEXICO noemen de drie zichzelf en hun debuut lp heeft de titel Laredo gekregen. De drummer van Butthole Surfers is één van de bandleden, de andere twee zijn mannen die hun sporen in het produceren van rauwe noise reeds lang verdiend hebben. Riffs zo zwaar dat met een blok beton door de drijfzand ploeteren een makkelijke opgave lijkt. De weinige zang lijkt te komen van een manisch depressieve robot, ondertussen staat de basgitaar op standje grindcore. Ergens in de verte zijn nog wat contouren zichtbaar van wat ooit eens Fun House van The Stooges was, maar USA/MEXICO heeft ook daar flink tegen de funderingen aan lopen beuken. Plak er maar een labeltje op: Psychedelische Shoegaze Grind Noise bijvoorbeeld. USA/MEXICO zal zo'n label er direct vanaf rukken. Het mooiste bewaart USA/MEXICO tot het laatst. Bullets For Pussy is meedogenloze mooie herhaling van zetten en Laredo is een majestueuze aanval op het gehoor.

 

Oor: Laredo - USA/MEXICO

Donderdag 13 Juli 2017 at 11:18 pm Geen reacties

How The West Was Won - Peter Perrett

Er zijn van die zangers waarvan ik voor het gemak er maar vanuit ben gegaan dat ze reeds lang aan de drank en drugs ten onder zijn gegaan. De zanger van The Only Ones bijvoorbeeld. Zelfs wijlen Johnny Thunders maakte zich zorgen om hem en smeekte hem te minderen met zijn drugsgebruik. Met zijn band maakte hij twee mooie platen eind jaren zeventig en een iets minder mooie die in 1980 uitkwam en daarna vernam ik een hele tijd niets meer van Peter Perrett. In 2004 ving ik nog een glimp van hem op toen ik las dat hij heel even met The Libertines op een podium had gestaan. Wat er na afloop van dat optreden gebeurd is laat zich raden. Hij zal wel een soul- en drugsmaatje gevonden hebben in Pete Doherty. Daarna volgt een periode waarin The Only Ones weer even bestaan. In 2017 is Peter Perrett er nog steeds en maakt op zijn 65ste zijn solodebuut met How The West Was Won. Een plaat met liedjes waarvan minimaal de helft niet zou mistaan op één van die eerste twee platen van The Only Ones. Zonder zelfmedelijden zingt hij over zijn leven en over overleven tegen alle verwachtingen in. How The West Was Won is een zeer aangename verrassing. Voorlopig geen ellendig einde voor Peter Perrett, maar een plaat waar de klasse vanaf druipt.

 

Oog & oor: How The West Was Won - Peter Perrett

Maandag 10 Juli 2017 at 9:07 pm Geen reacties

Spoon Dreams Nothing - Jellephant

Verdomme Jelle. Je stelt je weer veel te bescheiden op. Je maakt een mooie cd, stuurt die samen met een persoonlijk berichtje op en vervolgens blijft het stil van mijn kant. Wekenlang negeer ik Spoon Dreams Nothing en geef ik de voorkeur aan totale stilte of aan bands die vooral heel veel lawaai maken. Ook die periode sluit ik af en ineens is er tijd voor muziek waarin meer nuances waarneembaar zijn. De muziek van Jellephant van Jelle Haagsma heeft kennelijk tijd nodig. En Jelle neemt de tijd. Daar waar hij vorig jaar nog positief verraste met zijn lp Kick The Swamps!, weet hij dat dit keer te doen met opvolger Spoon Dreams Nothing. Zonder huisdier op zijn hoofd, maar met een aapje op zijn rug brengt hij langzamere liedjes die alle ruimte krijgen. Met meer uitgesponnen liedjes dan voorheen ontpopt de plaat zich langzaam maar zeker tot een lome, psychedelische reis in het hoofd van Jelle. Hij blijkt een dromer te zijn en zijn dromen keren steeds weer in een net iets andere vorm terug. Zo gaat dat de hele plaat door. Hij weet steeds op tijd de nodige accenten te verleggen om te voorkomen dat het geheel een eenvormige brei wordt. De volgende plaat van Jellephant komt direct aan de beurt. No matter what voor bui ik heb. Beloofd. Ondertussen nodig ik de lezer uit om aan het eind van de avond naar Spoon Dreams Nothing te luisteren.

 

Oog & oor: Fungus Palace - Jellephant

Donderdag 06 Juli 2017 at 8:49 pm Geen reacties

Death Of An Angel - Destination Lonely

Vandaag begint de Tour de France, dus tijd voor een band uit Frankrijk. Niet dat er gezellige chansons te horen zijn die dat typische Franse gevoel weten vast te leggen. We hebben het hier namelijk over Destination Lonely. Een trio Franse garagepunkveteranen wiens wijnglas altijd halfleeg is. Destination Lonely gaat op de nieuwe plaat namelijk gewoon verder waar het bij de vorige was gebleven. Aan veranderde uitgangspunten of nieuwe inzichten doet deze Zuidfranse band niet. Het palet bestaat wederom uit wrede punk waarbij de klodders alle kanten op spatten en de gitaren constant in het rood staan. De band weet echter ook de nodige kwaadaardige blues te misbruiken om vervolgens er voor te zorgen dat de psychdelische kant niet onbelicht blijft. Death Of An Angel maakt weliswaar minder indruk dan voorganger No One Can Save Me, maar Destination Lonely laat nog steeds horen dat het hen menens is. Destination Lonely is de sprinter die vlak voor de finish de hekken in wordt gereden, de klassementsrijder die in het zicht van de Eiffeltoren op het wegdek kwakt en een hele nacht bezig is om alle kleine steentjes één voor één uit de opengerete benen te halen. Destination Lonely is de klimmer die als eerste de top van de hoogste berg bereik om tijdens de afdaling in het ravijn te storten. Destination Lonely zal nooit de gele trui dragen.

 

Oog & oor: Death Of An Angel - Destination Lonely

Zaterdag 01 Juli 2017 at 2:35 pm Geen reacties

Death Row - The Cavemen

Deze uit Nieuw-Zeeland afkomstige woestelingen hebben al de nodige platen gemaakt. Vorig jaar viel de band mij pas voor het eerst op dankzij de single met daarop de aan het geniaal grenzende garagepunklied Too High To Die. Die single is verschenen op het Goodbye Boozy label. De nieuwe single is opgepikt door Slovenly Records. Drie liedjes brengen vijf minuten garagepunkplezier. Death Row is een goed geplaatste trap recht in het kruis. 'Play Some Goddamn Rock 'n Roll!', krijst de zanger. Hij wil een leven dat eindigt in Death Row. Er zingt een dame mee op Dog On A Chain en het direct duidelijk dat zij het baasje is en hij die Dog On A Chain. Van zulke perverse girlpower zijn we natuurlijk graag getuige. Afsluiter is Killing Myself To Live. Weer zo'n opbeurend liedje waar de levenslust vanaf druipt. Ik wens iedere liefhebber van garagepunk één of meerdere singles van The Cavemen toe.

 

Oor: Death Row - The Cavemen

Zondag 25 Juni 2017 at 3:58 pm Eén reactie

Subordination - Institute

Moses is een paar jaar geleden ontsnapt uit een zwaarbewaakte psychiatrische instelling en voorlopig nog niet gevangen. Twee jaar geleden leverde dat één van de fraaiste platen van het jaar op; het debuut van Institute. Nog steeds is Moses Brown bezig zijn inktzwarte wereldbeeld nog donkerder te maken. Dit keer heet de plaat Subordination en het wordt er voor ons eenvoudige stervelingen niet beter op. Institute gaat gewoon verder met bijtende post-punk en omhelst iedere depressie om het uit te knijpen en te vermalen totdat alleen de asgrauwe kern overblijft. Naar Institute luister je niet ter ontspanning of voor je plezier. Naar Institute luister je omdat je op genadeloze wijze de bittere realiteit tot je wenst te nemen. Om te beseffen dat ontsnappen niet mogelijk is. Naar Institute luister je nog steeds vanwege het louterende effect. Moses Brown, de zanger van de band, duwt zijn medebandleden steeds verder richting de afgrond. Er is geen wezenlijk verschil met de eerste plaat. Het valt wel op dat de riffs steeds vaker klinken als verknipte Sabbathriffs en de geluid eerder terug in de tijd gaat naar proto-punk in plaats van naar de meer voor de hand liggende anarchopunkrichting. Net als die eerste plaat, Catharsis, is ook Subordination een grote stap richting het einde der tijden.

 

Oor: Exhibitionism - Institute

Donderdag 22 Juni 2017 at 9:19 pm Geen reacties

Double Blind - S.B.F.

Een nieuwe batch singles van het vermaarde Goodbye Boozy label. Uiteraard een paar bands waar het bestaan tot voor kort slechts bij een enkeling bekend was. Daar zit altijd wel een leuke verrassing tussen (meestal meerdere). Nu echter ook iets om naar uit te kijken. De twee garagepunkgrootheden van het heden hebben de ongewassen handen in elkaar geslagen om een twee liederen op te nemen. De ene is DD Owen van onder meer en onder andere Sick Thoughts, de andere is Joni Ekman van The Achtungs. Zoals vaker zijn de verwachtingen toch iets te hoog. Twee middenklasse garagesongs. Ze mogen er zijn, maar het echte vuurwerk bewaren de heren kennelijk voor hun eigen bands. De fik gaat er bij de tweede single wel direct in. Vijf keer maar liefst gaat het ensemble dat luistert naar de naam Bikini Cops helemaal los. Lompe aussiepunk, maar ondertussen messcherpe steken uitdelen. Knap werk! Nog leuker wordt het als de twee liedjes van Bad Boyfriends langskomen. Twee vluggertjes, want werkelijk aandacht besteden aan hun vriendinnetjes zit er uiteraard niet in. Verder voeren deze jongemannen het liefst zo weinig mogelijk uit. Op hun bandcamp hebben ze nog een paar liedjes. Draggs is weer een hele andere band. Geen manische garagepunk, maar rammelende punk. Het doet op een vreemde manier aan Black Lips denken die naar een slechte trip lo-fi zijn gegaan, maar komen toch echt uit Australië. Nog twee Goodbye Boozy singles te gaan en nog steeds geen zwakke broeder ontdekt. Terwijl ik nog een blikje bier open trek gaat de vijfde single onder de naald. Fresh Flesh is de band van Alicja Trout. Ex van heel veel bands en van wijlen Jay Reatard. "From Memphis with hate", zeggen ze er voor de duidelijkheid bij en dat laatste is zeker te horen. Fresh Flesh klinkt alsof het de enige band van het hele stel is geweest die hun muziek ook daadwerkelijk in een studio heeft opgenomen. Er kan er maar een de gekste zijn en dat is in dit geval S.B.F. Afkomstig uit Californië, maar dat is niet te horen. Dit duo staat niet voor niets met bivakmuts op de hoes van de single. Graftyfuspunk uit een donkere, ranzige S.M.-kelder dat het daglicht vanzelfsprekend niet kan verdragen. Zes singles, zes maal raak.

 

Oor: Doulbe Blind - S.B.F.

Woensdag 14 Juni 2017 at 10:36 pm Geen reacties

Modern English Decoration - Ulrika Spacek

Ulrika Spacek is een band uit Londen. Modern English Decoration de tweede plaat, waarop niets nieuws valt te ontdekken. Einde recensie... Of toch niet? Want hoewel voorgaande allemaal klopt, zet ik toch Modern English Decoration nog een keer op en zo gaat dat al meer dan een week. De plaat heeft een vreemde aantrekkingskracht.  Ulrika Spacek jat zo'n beetje alles wat er te jatten valt van die, meestal erg vervelende, indiebands uit de jaren '90, voegt daar een klein beetje Sonic Youth aan toe en slaat vervolgens links af richting de psychedelische hoek. De liedjes dreinen rustig door, zorgen voor lichte irritatie, maar zijn soms ook mooi dromerig. Af en toe mag de gitaar even verdwalen en op andere momenten komt ook Spacemen 3 even langs. Alles is al een keer gedaan, maar Ulrika Spacek doet het net in een andere volgorde. Wellicht is dat laatste wel het sterkste punt van de band. Hoe vaker ik luister, hoe vervreemdend het werkt. De hoogtepunten bevinden zich op driekwart van de plaat: Full Of Men en Saw A Habit Forming. Hoewel Ulrika Spacek heel even het snoepje van de week is op Planet Trash, vermoed ik dat Modern English Decoration over enige tijd ergens in een vergeten hoekje van de platencollectie verdwijnt, maar ondertussen raakt deze plaat me meer dan ik zou willen toegeven.

 

Oog & oor: Full Of Men - Ulrika Spacek

Zondag 11 Juni 2017 at 12:36 am Geen reacties

Witness - Benjamin Booker

Over de debuutplaat van Benjamin Booker was ik al zeer te spreken. Zijn tweede plaat getiteld Witness doet er nauwelijks voor onder. Weer is er die heerlijk hese stem van Booker en weer weet hij garagerock, soul, blues en een beetje gospel aan elkaar te koppelen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Soms dreigt hij enigszins te verzanden in moeilijkdoenerij en vraag je als luisteraar af waar dit liedje nou eigenlijk naartoe moet gaan. Het is alsof Booker dezelfde vraag heeft gesteld, want even later is hij weer terug bij een nieuw lied met een meer voor de hand liggende songstructuur. Hij is op zijn best als hij zichzelf de tijd gunt om lekker tekeer te gaan op zijn gitaar. Zijn gitaarspel is op sommige momenten bijna net zo rafelig als zijn stem. Net als die eerste plaat blijf ik luisteren naar Witness en ontdek nieuwe dingen. Witness biedt nog meer soul dan op de vorige plaat en er is op het titelnummer een rol weggelegd voor levende legende Marvis Staples. In een onlangs gegeven interview weet Benjamin Booker het volgende te melden: "I think I would be sad if the only thing I did was entertain people”. Entertainen doet hij zeker, maar met Witness doet hij nog veel meer.

 

Oor: Witness - Benjamin Booker

Dinsdag 06 Juni 2017 at 9:37 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed