Flamin' Groovies + The Pacifics @ Vera

 Flamin' Groovies is ooit in 1965 opgericht en heeft vooral in de jaren '70 enkele goede platen gemaakt. De kans op een avondje vergane glorie aanschouwen was daarom nogal groot. Gelukkig werd dat leed de aanwezig bespaard. De reacties na afloop waren nooit zo wisselend geweest. Een enkeling was dolenthousiast, terwijl er ook geluiden opgingen dat het allemaal maar erg matig was. Van enthousiasme was bij mij geen enkele sprake. Het optreden van de Flamin' Groovies was vooral vermakelijk. Een stuk leuker werd het even later in de kelder van Vera. Een Ierse band speelde de ene cover na de ander. Vooral Bo Diddley kwam vaak lands, maar ook Del Shannon en de Ramones. The Pacifics speelde de hele kelder plat, dit tot zichtbaar groot genoegen van alle aanwezigen.

Zondag 24 September 2017 at 9:09 pm Geen reacties

Drum - Gold Class

Aan het twee jaar geleden verschenen debuutplaat van Gold Class moest ik in eerste instantie erg wennen. Nadat ik de eerste drempel genomen had ontvouwde er zich een mooie postpunkplaat. Eentje die zelfs in mijn top 10 van favoriete platen belandde van 2015. Twee jaar later komen de Australiërs met een opvolger. Een plaat die nauwelijks onderdoet voor debuut It's You. Het geluid is een beetje helderder geworden. Wellicht dat producer Gareth Liddiard (The Drones) daar de hand in heeft gehad. Zanger Adam Curley klinkt nog net zo gekweld als voorheen, al lijkt hij in alles een stuk opstandiger te worden. Zijn donkere romantiek is overladen met littekens. Het lijkt geenzins een pretje te zijn om als Adam Curley door het leven te moeten. Hij klinkt eenzaam en verstoten, terwijl de bandleden om hem heen ook gewoon verder doordenderen. Zie dat maar bij te houden. Curley lijkt ook met hen geen aansluiting te vinden. Dat gegeven maakt de plaat er alleen maar mooier op. De spanning neemt steeds verder toe. Drum is een bemoedigende, extatische plaat vol doom and gloom. We gaan bij voorkeur dansend ten onder.

 

Oog & oor: Twist In The Dark - Gold Class

Maandag 18 September 2017 at 8:11 pm Geen reacties

Wolf Lie Down - The Fresh & Onlys

De bassist en drummer zijn inmiddels vervangen bij The Fresh & Onlys. Dat houdt in dat alleen zanger en songwriter Tim Cohen en gitarist Wymond Miles nog over zijn van de originele bezetting. Het duo duikt op Wolf Lie Down nog dieper in jaren '60 pop. Daarnaast zijn de andere bekende Fresh & Onlys ingrediënten ook nog steeds aanwezig. Voorzichtige psychedelica, noisepop en garagepop. Ook de aanstekelijke western twang keert met enige regelmaat terug, terwijl er wat afstand wordt genomen van de jaren '80. Vrijwel iedere lied kent een verdere verfijning van hetgeen de band in het verleden heeft gedaan. The Fresh & Onlys klinkt zwoeler dan ooit. Cohen en Miles werken verder aan hun eigen universum. Wars van pretenties en zonder behoefte aansluiting te vinden bij andere bands of trends. Hoogtepunt en één van de mooiste liedjes van de band is Impossible Man. Het lied is losjes gebaseerd op het boek Invisble Man van Ralph Ellison. Waar Ellison een boek nodig heeft om iemand terug te laten blikken op een leven om er alsnog zin aan te geven, doet The Fresh & Onlys dat in een liedje van vier minuten. De mooiste plaat Play It Strange uit 2010 wordt niet geëvenaard, maar Wolf Lie Down stelt geen moment teleur.

 

Oor: Impossible Man - The Fresh & Onlys

Zondag 10 September 2017 at 9:39 pm Geen reacties

The Lost Boy EP - Charlie & The Lesbians

Al enige tijd teistert Charlie met zijn lesbians de nederlandse podia. Eerst nog in slecht verlichte etablissementen die zo klein zijn dat er van een podium nauwelijks sprake is. Tegenwoordig zijn de zaaltjes al wat groter geworden en staat de band op een daadwerkelijk aanwezig podium. Niet dat zanger Charlie zich laat beperken. De hele zaal is zijn podium en hij ziet er met satanisch genoegen op toe dat iedere aanwezige bevangen zal worden door het door de band ontstoken vagevuur. Laat er geen misverstand over bestaan, Charlie & The Lesbians is bezeten door duistere krachten. Een optreden van de band is ondertussen een exercitie geworden die niet zonder gevaar is. Eén voor één worden de aanwezige zielen gevangen en gecorrumpeerd. Met deze vier tracks tellende 7-inch worden de mogelijkheden van de band uitgebreid. Het is sinds deze week mogelijk om de band in huis te halen. Vooral doen. Vier liedjes, de één nog dreigender dan de ander. Zijn meest positieve boodschap bewaart Charlie tot het laatste lied. Op Lucifer zingt hij opeens "Life's overrated". Zo enhousiast hoor je hem zelden. Laat je verleiden. Stort je samen met Charlie & The Lesbians in het verderf!

 

Oog & oor: Lucifer - Charlie & The Lesbians

Zaterdag 09 September 2017 at 4:52 pm Geen reacties

Bulls And Roosters - together PANGEA

Blijft er nog iets over als ook de laatste rauwe randjes verdwijnen en er slechts keurig gepolijste liedjes van een band overblijven? Normaal gesproken is er in bovenstaande gevallen voldoende reden om definitief afscheid te nemen van de band in kwestie. Voor together PANGEA dient een uitzondering te worden gemaakt. De band is duidelijk hoorbaar de fase ontstegen om de popmelodieën nog langer te verbergen achter geschreeuw en bescheiden gitaargeweld. Bulls And Roosters staat bol van geraffineerde liedjes die de ene keer in de verte doen denken aan The Cure, dan weer aan Black Lips, maar ontegenzeggelijk volledig in balans zijn. Het slackergehalte is drastisch verminderd. Ze hebben ook wat meegemaakt de afgelopen jaren. Verkeringen gaan uit, verslavingen worden al dan niet overwonnen en er is een flinke eeltlaag op de ziel bijgekomen. Het staat allemaal in dienst van de liedjes op Bulls And Roosters. together PANGEA is een stuk minder punk geworden en een stuk meer pop. Ik vind het best, zolang het maar een mooie plaat oplevert. De band evolueert en dat is beter dan krampachtig vasthouden aan het verleden.

 

Oog & oor: Better Find Out - together PANGEA

Zondag 03 September 2017 at 4:34 pm Geen reacties

Going Nowhere - The Kryng

Ze gaan helemaal nergens naartoe. Dit Drentse trio vindt het wel allemaal best in hun eigen provincie. Alleen in de liefde wil het niet zo lukken. Daar gaan de meeste liedjes van The Kryng over. Vorig jaar verscheen er reeds een prima single op het Groningse Kogar Records, voor een hele lp is men nog een keer de provinciegrens over gegaan en uitgekomen bij het Italiaanse Teen Sound Records. Ze komen ze tenminste toch nog ergens. Daarnaast heeft een zekere Tim Warren zich er ook mee bemoeid. De man achter het vermaarde Crypt Records en samensteller van de Back From The Grave lp's heeft de mastering op zich genomen. Qua garagecredibility zit je dan helemaal goed. Het verbaast daarom niet dat het sixtiesgehalte op Going Nowhere erg hoog ligt. Garagerock, Nederbeat en zelfs The Byrds dringen om voorrang. Het is het trio allemaal even lief. Wil het even niet vlotten dan worden er een paar powerpopriffjes losgelaten om alles weer in goede banen te leiden. Een echte favoriet is lastig te vinden op Going Nowhere. De twaalf liedjes doen nauwelijks voor elkaar onder. Ik word er waarachtig bijna enthousiast van. Opdat de heren nog lang ongelukkig mogen blijven in de liefde.

 

Oor: Baby, What You Want - The Kryng

Dinsdag 29 Augustus 2017 at 1:26 pm Geen reacties

Negative Boogie - David Nance

De discografie van David Nance is nog chaotischer dan zijn platen. Hij heeft de nodige cassettes en CDr's uitgebracht, maar ook nog wat op vinyl. Er valt weinig lijn in te ontdekken. Eigenlijk mag worden gesteld dat de heer Nance maar een beetje in de marge aan het rommelen was. Of het een goddelijke interventie is geweest blijft onduidelijk, maar dat direct uitsluiten mogen we niet. Daarvoor maakt Negative Boogie te veel indruk. Op een gegeven moment heeft David Nance een streep onder het verleden gezet en besloten om simpelweg een mooie plaat te maken. Het is even zoeken, maar er is wel degelijk een rode draad te ontdekken op Negative Boogie. De plaat is een queeste door country, blues, garagerock, psychedelica en klinkt alsof de gebruikte instrumenten minstens 40 jaar oud zijn. Nance moet gedacht hebben dat een gitaar een prachtinstrument is, maar dat het nog veel leuker is om met dat instrument zoveel mogelijk uit de bocht te laten vliegen. Daar heeft hij tijd genoeg voor gehad, want hij komt weliswaar uit een klein dorpje uit Nebraska, maar alras was hij te vinden in de dichtsbijzijnde grote stad: Omaha. Daar probeerde hij zoveel mogelijk op te treden en werd door de jongens van Brimstone Howl op sleeptouw genomen. Ieder liedje op Negative Boogie klinkt alsof het eerst flink is afgeranseld, voordat het volle glorie is opgenomen. Zijn boogie mag dan negatief zijn, de vibes op deze plaat zijn alleen maar positief.

 

Oor: Negative Boogie - David Nance

Vrijdag 25 Augustus 2017 at 12:37 pm Geen reacties

Songs About People You Hate - Sick Thoughts

Je zou op z'n minst een triple lp verwachten als Drew Owen - het revoltante brein achter Sick Thoughts -  een plaat opneemt met liedjes over mensen die hij haat. Owen is echter puur punk, dus hij heeft het bij één zwarte schijf van vinyl gelaten. Op 45 toeren knallen 14 liedjes vol afkeer, haat en frustratie voorbij. Owen ontpopt zich als een gedegenereerde haatmachine. Maar als we goed luisteren naar de heer Owen - en ik raad iedereen aan om dat vooral te doen - horen we dat de liedjes niet zozeer gaan over mensen waar hij weinig sympathie voor op kan brengen, maar over mensen die wij als luisteraar zouden moeten haten. Songs About People You Hate mag als het eerste hoorcollege worden beschouwd van universitair docent Owen, waarin hij op vakkundige wijze uiteenzet waarom wij bepaalde mensen simpelweg zouden moeten haten. Zonder enige terughoudendheid laat Owen 14 ziekelijke garagepunkstoempers in ieders gezicht exploderen. Hij lijkt klaar om te promoveren tot hoogleraar, al laat de reactie van Owen bij zo'n terloopse opmerking zich raden. Songs About People You Hate begint niet voor niets met het lied I'm Going Nowhere & I Don't Care. Zo is het maar net.

 

Oor: Songs About People You Hate - Sick Thoughts

Dinsdag 22 Augustus 2017 at 11:25 pm Geen reacties

In My Room - The Gun Club

Het wordt aangekondigd als de lp van The Gun Club die nog op de plank lag. Dat is echter een te mooie voorstelling van de zaken. Het is meer een verzameling van opnames en daar is nu een, overigens zeer welkome, lp van gemaakt. Ga maar na. In My Room kent liefst vier covers, waarvan die van The Who en Wilson Pickett nogal overbodig aandoen. De andere covers zijn van liedjes van de Willie Nelson en Kenny Rogers en hebben veel meer impact. Daarnaast staan er ook nog een paar 'alternate versions' op de plaat. Onwaarschijnlijk dat deze verzameling liedjes als een coherent geheel zouden mogen worden beschouwd. Hoe dan ook, In My Room is er en sluit af met een mooie versie van Mother Of Earth. Het lied waar ook Miami, mijn favoriete lp van The Gun Club mee afsluit. Wellicht het mooiste lied van Jeffrey Lee Pierce. De liedjes op In My Room zijn samengesteld uit opnames van sessies uit 1991 en 1993. De periode waar Pierce steeds meer richting de blues gaat en dat is ook hier het geval. Op In My Room zijn ondermeer Gun Club oudgedienden als Kid Congo Powers, Nick Sanderson en Romi Mori te horen. Maar bijvoorbeeld ook 'onze eigen' Rene van Barneveld (ooit gitarist van Urban Dance Squad). Veertien liedjes van één van mijn all time favoriete bands. Ze maken mij blij en nostalgisch.

 

Oor: Mother Of Earth - The Gun Club

Dinsdag 25 Juli 2017 at 7:05 pm Geen reacties

Sheer Mag + Charlie & The Lesbians + The Junohoos

Drie bands staan er in Vera en alledrie zijn ze anders. De plaatselijke The Junohoos bestaat uit leden waarvan de ledematen reeds wat strammer zijn geworden, maar het hart van opwinding nog steeds tekeer gaat als een 16-jarige. Catchy punk met een hoog bubblegumgehalte. Altijd leuk. De sfeer slaat echter al snel om als Charlie & The Lesbians is begonnen. Charlie's hoofd is kaal geschoren. Navraag leert dat de jongeman nog maar net op tijd is ontsnapt aan zijn eerste lobotomie. Tijd om zijn medicatie in te nemen is er niet geweest. Charlie, half ontkleed, staat tijdens het vierde liedje reeds op de bar. Niet veel later staat hij helemaal achter in de zaal tegen de muur te zingen. Zorgelijke blikken zijn zijn deel. Als hij tijdens het afsluitende liedje "Hating My Life" zingt, twijfelt niemand daar aan. Sterker nog, het vermoeden dat hij het leven van alle aanwezigen ook grondig haat wordt verder bevestigd. De band speelt ondertussen een ziedende set waarbij de hardcorepunk-invloeden duidelijker dan ooit te herkennen zijn. Charlie & The Lesbians; verontrustend goed. Als laatste is Sheer Mag aan de beurt. De eerste riff doet denken aan Thin Lizzy en de vele riffs die volgen doen dat ook. Hier staat de beste Thin Lizzy tributeband te spelen. Vermakelijk, maar verder niet noemenswaardig.

Woensdag 19 Juli 2017 at 8:29 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed