Paperclip Fitness Down Fading Saints Club - Projectmanager

In mijn vorige woning heeft jarenlang een Jabberwocky-poster op het toilet gehangen. Geen eervolle plek natuurlijk, zo'n toilet, maar de andere plekken waar posters konden hangen waren reeds bezet door David Bowie, The Velvet Underground en Bauhaus. In dat licht bezien is Jabberwocky wellicht de vreemde eend in de bijt. In de jaren '90 ken ik die band vooral van Vera's kelderbar, waar ik na afloop van een uit de hand gelopen optreden ooit eens die poster van de muur moet hebben getrokken. Als het een beetje meezit, vind ik die ooit weer terug in een doos op zolder. Deze uit het zuiden des lands komende garageband hield er eind 2000 mee op. Hun uit 1995 stammende debuut lp Tractorjockey is ruim 20 jaar na dato nog steeds een regelrechte aanrader. Gitarist Edwin Timmers was de belangrijkste man van Jabberwocky. Wat deze man de afgelopen jaren gedaan heeft, is mij onduidelijk. Kennelijk kruipt het bloed uiteindelijk waar het niet gaan kan, want Timmers heeft sinds enige tijd een nieuwe band genaamd Projectmanager. De band heeft haar eerste plaat in eigen beheer uitgebracht en het direct een hele vreemde titel gegeven. Een plaat vol uitgeklede garagepopliedjes, die voor heel even afstand lijken te nemen van de werkelijkheid. De ene nog mooier dan de ander. Sommige van die liedjes halen zelfs voorzichtig het niveau van Reigning Sound. Te veel eer? Luister, maar eens naar Downtown Man en daarna naar de hele plaat.

 

Oor: Downtown Man - Projectmanager

Donderdag 01 December 2016 at 10:32 pm Geen reacties

Universal Vagrant - Greg 'Stackhouse' Prevost

We hebben dit jaar noodgedwongen afscheid moeten nemen van de nodige rock 'n roll-helden, maar sommige zaken zijn niet aan verandering onderhevig. Het feit bijvoorbeeld dat Greg Prevost er nog steeds als een aan nog lagere wal geraakte lid van de New York Dolls uitziet en een zwaar op de blues leunende rockplaat heeft gemaakt. Prevost heeft jarenlang in de Chesterfield Kings gespeeld en heeft daarna een soloplaat gemaakt getiteld Mississippi Murderer, die geen geweldige recensie kreeg. Lees maar. Prevost heeft na het lezen van dat stukje beterschap beloofd en slaat me nu met opvolger Universal Vagrant om de oren. Prevost klinkt nog steeds als Johnny Thunders die probeert als Mick Jagger te klinken. Het gitaarspel doet aan een tweederangs Keith Richards denken en Prevost huurt nog een paar aftandse achtergrondzangeressen in om de juiste Exile On Main St. vibes te krijgen. Als dit niet al duizenden keren eerder, door duizenden andere bands was geprobeerd, was dit misschien zelfs wel een fantastische plaat geworden. Nu komt het oordeel, mede dankzij het gegeven dat Prevost het vuil onder zijn nagels vandaan speelt, niet veel verder dan een adequate rock 'n roll-plaat.

 

Oor: Hayseed Riot - Greg 'Stackhouse' Prevost

Dinsdag 29 November 2016 at 8:56 pm Geen reacties

Sciences Nouvelles - Duchess Says

Geen zorgen, ik zal er nooit een gewoonte van maken. Af en toe komt er echter een band langs waarbij de synthesizer een prominentere rol krijgt dan de gitaar. Dat geldt ook voor dit enigszins vreemde gezelschap uit Canada. Naar eigen zeggen is Duchess Says onstaan in 2003 en kennen de vier bandleden elkaar van een kerkgenootschap waar nog nooit iemand van gehoord heeft. Religie is echter ver te zoeken op Sciences Nouvelles en zo hoort het ook, zeker in de wetenschap. Gezegend met een zangeres waar je geen ruzie mee wilt hebben en een lading synths die de ook aanwezige gitaar met gemak naar de achtergrond verdringt. Moog rock noemt Duchess Says het zelf. Dat mag. Sommige liedjes kennen een lichte industrial sound, even later wordt het een stuk zweveriger. Er komen een heleboel soorten wave langs en op zijn tijd de nodige compromisloze punk. Duchess Says zwabbert op die manier alle kanten op met deze hoogst vermakelijke plaat. Onweerstaanbaar incoherent. Als je zo nodig wilt dansen op elektronische klanken, doe het dan op Sciences Nouvelles.

 

Oog & oor: I Repeat Myself - Duchess Says

Donderdag 24 November 2016 at 9:42 pm Geen reacties

I Don't Wanna Grow Up - Magnetic Spacemen

I Don't Wanna Grow Up heet deze eerste plaat van Magnetic Spacemen. Dit Nederlandse trio is sinds 2013 bezig en afkomstig uit een dorp dat ligt in de vergeten driehoek waar Overijssel, Drenthe en Friesland samenkomen. Dat niet volwassen willen worden, lukt heel aardig. Tekstueel blijft de band regelmatig steken op het brugklasniveau. Aan enthousiasme geen gebrek en daarin draven deze jonge honden nogal door. Iedere rockcliché wordt breed uitgemeten. Magnetic Spacemen doet dit echter met dusdanig veel overtuiging dat het geen moment storend is. Snoeiharde hardrock, speedrock, stoner, lompe garagerock en boerenpunk worden samengeperst, waarna het geheel tot ontploffing wordt gebracht. Negen carbidknallen binnen het halve uur met een zanger die gezegend is met permanent ontstoken stembanden. In de kop van Overijssel zal het nooit meer hetzelfde zijn. Wat Magnetic Spacemen ook doet, het doet het altijd met volle overtuiging. Na afloop wordt de eventuele schade opgenomen. Magnetic Spacemen moet je met een grote glimlach op het gezicht en een fles bier in de hand ondergaan. We mogen hopen dat dit trio inderdaad nooit volwassen zal worden.

 

Oog & oor: I Don't Wanna Grow Up - Magnetic Spacemen

Dinsdag 22 November 2016 at 9:07 pm Geen reacties

Wordless Wonder - Real Numbers

Bij de eerste klanken van de debuut lp van Real Numbers zou ik zweren dat de band uit Engeland komt. Ergens uit de jaren '80, indiepop uit de C86-kringen. Niets is echter minder waar. De band komt uit Minneapolis en is heel erg 2016. Het klinkt allemaal heel erg makkelijk wat Real Numbers laat horen. Het rammelt aan alle kanten en zanger lijkt tijdens het zingen vooral aan het dagdromen te zijn. Na een paar keer luisteren vallen pas de meerdere lagen pas op, de twangy gitaren en lijkt mijn wereldbeeld aan het eind van de plaat weer iets positiever te zijn geworden. Niet veel, maar alle kleine beetjes helpen. Bemoedigende melancholie. Het laatste liedje op Wordless Wonder heet niet voor niets This Happy Sadness. Real Numbers rekt de grens van de indiepop aan alle kanten op met deze tien verdomd goede nummers. Ja, de invloeden en voorbeelden zijn overduidelijk hoorbaar, maar Real Numbers overtreft op vele fronten haar voorgangers en ruimt ook voor de punkliefhebber wat plaats in. Wordless Wonder is uitgebracht door Slumberland Records. Mijn exemplaar is van wit vinyl, maar Wordless Wonder  is ook verkrijgbaar op zwart vinyl en op cd. Het wordt straks nog dringen op de jaarlijst.

 

Oor: Wordless Wonder - Real Numbers

Woensdag 16 November 2016 at 9:26 pm Geen reacties

DD Owen - DD Owen

Het werd anderhalve maand reeds aangekondigd. De eerste lp van DD Owen. Of in dit geval de eerste waarbij die naam op de hoes staat. DD Owen is in werkelijkheid Drew Owen die al meerdere bands heeft opgericht en weer heeft afgetuigd. Iets in de vernieling helpen is zijn grootste hobby, zo lijkt het. Ik ken hem vooral van Sick Thoughts, al een paar keer eerder gememoreerd op deze site. Deze op 12XU verschenen lp kent acht liedjes, die stuk voor stuk een rake trap in de edele delen zijn. DD Owen plaatst zich met deze plaat in het verdomhoekje, ergens tussen GG Allin en Jay Reatard in. Deze lp klinkt volkomen gestoord, heerlijk nihilistisch en heeft een verontreinigde uitwerking op zowel lichaam als geest. Garagepunk, subversieve powerpop en afgeragde jaren '70 hardrock worden ter gehore gebracht. DD Owen stuitert van het ene hoogtepunt naar het andere. Ineens klinken er naïeve synthklanken op Low Life Baby. Sympathiek als hij is, waarschuwt hij maar alvast: "I'm a low life, baby. You don't wanna be like me". Waren er maar meer zoals Owen. Destructief tot op het bot en met een korte levensverwachting. Dat laatste verklaart wellicht zijn enorme productiviteit. De eerder dit jaar verschenen plaat van Sick Thoughts mag ik dat in al mijn enthousiasme hebben uitgeroepen tot de garagepunkplaat van 2016, ik dien mezelf te corrigeren. Onder de naam DD Owen wordt een nog fraaiere plaat afgeleverd.

 

Oor: I Shoulda Been Aborted - DD Owen

Zaterdag 12 November 2016 at 4:45 pm Geen reacties

M - The Monsters

Ergens in 1986 is Beat Zeller begonnen met zijn band The Monsters. Ondertussen zijn we dertig jaar verder en dat mag gevierd worden, moeten ze in Bern gedacht hebben. Beat Zeller is beter bekend als Reverend Beat-Man en chef van Voodoo Rhythm Records. "Records to ruin any party" is een van de motto's van dit label. Dat lukt dankzij de primitieve aanpak op de meeste platen heel aardig. Ter gelegenheid van dertig jaar The Monsters is er een verzamelplaat verschenen waarop diverse artiesten uit de Voodoo Rhythm-stal een lied van The Monsters proberen eigen te maken. Een weinig origineel idee dat een paar positieve uitschieters kent. Een stuk interessanter is de nieuwe plaat van The Monsters zelve. Beat-Man brult zijn one-liners als een Oostenrijkse dictator, doet het ene oneerbare voorstel na het andere (Let Me Spend the Night With Your Wife), terwijl de band door raust al in hun jonge jaren. Niets nieuws onder de zon. Dit is wat The Monsters al jaren doen en op vorige platen deden ze dat net even iets beter dan op M. Toch valt er wat te halen op M. Dig My Hair, het instrumentale Bongo Fuzz en vooral de ode aan het label Voodoo Rhythm horen tot het betere Monsterswerk. Happy People Make Me Sick heet een ander lied en dat is te horen.

 

Oog & oor: Happy People Make Me Sick  - The Monsters

Woensdag 09 November 2016 at 9:26 pm Geen reacties

traumahelikopter + The Tubs @ Vera

Ik ben er van overtuigd dat ik naar een dubieus gezelschap uit een vervallen stadje uit het zuiden van de Verenigde Staten sta te luisteren. Hun oefenhoek staat in een schuur exact in het midden tussen de enige kroeg en het crystalmethlab van hun oom. Zo'n type dat alleen een smoezelig wit onderhemd aan heeft en de eeuwige peuk in zijn linker mondhoek. Hier wordt niet gezeurd over een moord meer of minder. The Tubs komt echter uit een keurige Gentse buitenwijk. Hoe dit viertal uiterst coole garagecountryswagger kan maken blijft een mysterie. Indruk maakt het wel. Dat doet traumahelikopter ook. Inmiddels heeft dit trio drie uitstekende platen achter zijn naam en een uitgebalanceerde set. Heftige punk, vage wave en shoegaze. Het komt allemaal voorbij en meer. Verbazingwekkend dat basale middelen als zang, twee gitaren en een uitgekleed drumstel tot het veelzijdige geluid leidt van traumahelikopter. Het publiek aanmoedigen om mee te klappen is onnodig. Het enthousiasme blijft onverminderd groot. Met covers van onder andere The Jesus And Mary Chain en The Replacements laat traumahelikopter horen waar het vandaan komt, onduidelijk blijft waar dit gaat eindigen. Het trio stijgt op, verblijft ondertussen op eenzame hoogte en zal nu een manier moeten vinden om op prachtige wijze te crashen.

Vrijdag 04 November 2016 at 5:42 pm Geen reacties

Third World Pyramid - The Brian Jonestown Massacre

Het was even diep graven voor me bij deze nieuwe plaat van het altijd magistrale The Brian Jonestown Massacre. Weer een plaat vol psychedelische shoegaze popsongs met folkrandjes, borrelende elektronica, gebroken sitars en uitstapjes naar plekken waar een normale sterveling eenvoudigweg niet bij kan. Een plek die voor Anton Newcombe heel natuurlijk aanvoelt, maar waar de luisteraar slechts in opperste verrukking rond kan zweven zonder ooit te begrijpen waar hij nou feitelijk geweest is. Dat graven vindt plaat bij het langste lied op het negen tracks tellende Third Word Pyramid: Assignment Song. Het duurt een paar dagen en dan begint het te dagen. Dit is van oorsprong een liedje van Nina Simone. Newcombe maakt er een lied van die haast sacraal aandoet. Ruim negen en een halve minuut, terwijl er eigenlijk geen einde aan zou mogen komen. The Brian Jonestown Massacre verheft. Meer dan ooit. Tess Parks is ook weer van de partij en ook Newcombes partner Katy Lane zorgt voor vocale ondersteuning. Het logo op de hoes mag dan een direct verwijzing zijn naar dat van Spacemen 3, The Brian Jonestown gaat met Third World Pyramid verder waar Spacemen 3 ooit is blijven steken. Wonderlijk vreemd en meedogenloos mooi.

 

Oor: Assignment Song - The Brian Jonestown Massacre

Oor: Assignment Song - Nina Simone

Dinsdag 01 November 2016 at 5:31 pm Geen reacties

Dinosaur Jr @ Vera

Voldoen aan alle verwachtingen. Dat is wat Dinosaur Jr ondertussen doet. Vera is al weken uitverkocht en de reeks van weinig interessante bands voorafgaande aan 29 oktober wordt voor lief genomen. Anderhalfuur duurt het optreden van het trio. J. Mascis speelt schijnbaar nonchalant op zijn gitaar. Tovert daar wonderlijke klanken uit en begint aan solo's die zonder te vervelen eindeloos door zouden kunnen gaan. Lou Barlow bast zich ondertussen in het zweet. Zijn lichtblauwe overhemd is aan het eind van de set donkerblauw en zeiknat. Hij mag ook nog een paar liedjes zingen. De drummer, wiens naam ik maar niet kan onthouden, lijkt nog het minst in vorm. Wel ruikt hij voor de zekerheid aan de handdoek voordat hij zijn glimmende schedel ermee afdroogt. Voor mij dansen drie meisje, die nog verwekt moesten worden toen Dinosaur Jr de eerste plaat opnam, naast hen enkele veteranen die er bij elk optreden van de band in Vera bij waren en nog net zo enthousiast zijn als die eerste keer. Dinosaur Jr zorgt voor een van de mooiste optreden van het jaar.

Zondag 30 Oktober 2016 at 9:24 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed